>
Τρίτη επίσκεψη των αγαπητών CARCASS στη χώρα μας κι αυτή τη φορά σε κλειστό χώρο και χωρίς τον καυτό ήλιο να καίει τη μούρη του Jeff Walker όπως την προηγούμενη φορά που είχαν βγει καταμεσήμερο στο Rockwave. Οι νεαροί thrashers CHRONOSPHERE πήραν την κρυάδα να ανοίξουν τη βραδιά μιας και η πλειοψηφία του κόσμου έφτασε στο venue λίγο πριν τους headliners αλλά δεν φάνηκαν να μασάνε. Έχοντας δύο άλμπουμ στην πλάτη και μία ευρωπαϊκή περιοδεία να ξεκινάει λίγες μέρες μετά, οι CHRONOSPERE έδειχναν να απολαμβάνουν την κάθε στιγμή πάνω στο σανίδι, με ασταμάτητο headbanging και τρέξιμο πάνω στη σκηνή που το θεωρώ υπερβολή να πω την αλήθεια, αλλά το δικαιολογώ λόγω νεανικής κάψας.
Οι MORTAL TORMENT ήταν πιο κοντά στο ύφος της συναυλίας με το groove-άτο brutal-death metal τους να προσφέρει τις πρώτες τσίτες από κάτω, έχοντας ανανεωμένο line-up και ολοκαίνουριο άλμπουμ στα σκαριά με τίτλο “Cleaver redemption” στο οποίο βασίστηκε και το set τους. Καλή απόδοση, με τον ένα τους κιθαρίστα ο οποίος υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία αυτή την περίοδο να ανεβαίνει για δύο τραγούδια ενώ μας επιφύλαξαν και μία διασκευή στο “From womb to waist” των DYING FETUS. Σε γενικότερο θερμό κλίμα μας αποχαιρέτησαν με το “Decomposition in vomit” από το ντεμπούτο τους “Resuscitation”.
Η ώρα των CARCASS έφτασε και από κει και πέρα για λίγο παραπάνω από 75 λεπτά κυριαρχεί πανικός. Με το intro του “1985” να ακούγεται από τα ηχεία οι Άγγλοι deathsters παίζουν τις πρώτες νότες του “Buried dreams” με έναν απίστευτα πηχτό heavy ήχο και κατευθείαν πιο πίσω στο παρελθόν με το “Incarnated solvent abuse” ενώ το “Cadaver pouch conveyor system” μας επαναφέρει για λίγο στο πρόσφατο “Surgical steel” με το “Noncompliance to ASTM 
F899-12 standard” να διακόπτεται από το “This mortal coil” εποχής “Heartwork” . Ο τραγουδιστής/μπασίστας Jeff Walker φαίνεται αρκετά ορεξάτος, με χαβαλέ διάθεση και επικοινωνιακός με το κοινό και μας προετοιμάζει για ένα σερί τραγουδιών από το τελευταίο τους άλμπουμ παροτρύνοντας όποιον δυσανασχετεί να πάει στο μπαρ να κλάψει τη μοίρα του και ακούγονται τα “The granulating dark satanic mills” και ”Unfit for human consumption”. Η βουτιά στις πρώιμες εποχές της μπάντα έρχεται με τα “Reek of putrefaction”, “Genital grinder”, “Pyosisified (Rotten to the gore)” και “Exhume to consume” από τα αρχαία “Reek of putrefaction” και “Symphonies of sickness” με τον κιθαρίστα Bill Steer να τραγουδάει κανονικότατα τα μέρη του όπως στους δίσκους κάτι που δυστυχώς δεν έκανε στα αντίστοιχα από το “Necroticism – Descanting the insalubrious”.
Επιτρέψτε μου λίγο να σταθώ στον τεράστιο Bill Steer, o οποίος πρέπει να είναι η πιο cool και ακομπλεξάριστη μορφή που έχει υπάρξει στο death metal. Ξεχασμένος από τα 70’s εμφανισιακά αλλά με σημαντικότατη και καταλυτική παρουσία στον ακραίο χώρο, ευχαριστιόταν την κάθε στιγμή χωρίς να χάνει νότα και με τον χρόνο να μην τον έχει αγγίξει ούτε καν στο ελάχιστο. Πίσω στα της συναυλίας κι αυτή τη φορά δεν παρέλειψαν να παίξουν και κάτι από το “Swansong” 
με το εισαγωγικό μέρος του “Black star” να διαδέχεται το “Keep on rotting in the free world” και τον Jeff Walker να δηλώνει ότι χρειάστηκε να λαδώσει κάποιον από το κοινό με μόλις 10 ευρώ για να ζητήσει τραγούδι από το εν λόγω άλμπουμ. Τα νέα μέλη, Ben Ash και Daniel Wilding (TRIGGER THE BLOODSHED) σε κιθάρα και τύμπανα αντίστοιχα, ήταν εκπληκτικοί και άξιοι συνεχιστές των προκατόχων τους και όταν κατά τη διάρκεια του “Captive Bolt Pistol” ο Walker χρειάστηκε να τους συστήσει, φαίνεται ότι ξεχάστηκε και πήγε να προλογίσει το επόμενο τραγούδι προκαλώντας τα γέλια των υπολοίπων πάνω στη σκηνή. To “Corporal jigsore quandary” αποτελεί ίσως τον απόλυτο ύμνο των CARCASS και δεν ήταν τυχαία η ανταπόκριση του κόσμου με το outro του “Forensic clinicism – The sanguine article” να στέλνει το συγκρότημα στα παρασκήνια. Ο Daniel Wilding επιστρέφει μετά από λίγα λεπτά πίσω στο drum-kit και παίζει το beat του “Ruptured in purulence” με τον Walker να ακολουθεί όπως και οι υπόλοιποι δύο για να μπουν από κει που δεν το περιμένεις στο “Heartwork” από τον ομώνυμο δίσκο με μια μικρή σφήνα από “Carneous cacoffiny” να σηματοδοτεί το οριστικό τέλος της συναυλίας.
Για άλλη μία φορά οι CARCASS ήταν απολαυστικότατοι και με τέτοιες εμφανίσεις αποδεικνύουν ότι η επιστροφή τους δεν βασίζεται μονάχα στη νοσταλγία και μπορούμε να περιμένουμε ακόμη περισσότερα πράγματα από αυτούς.
Κώστας Αλατάς
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας
