"/>
4 / 10
Η ιστορία με τους Oliver/Dawson SAXON, είναι γελοία και μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις που μέλη έχουν εκδιωχθεί από ένα συγκρότημα και μετά διεκδικούν τόσο έντονα δικαιώματα από αυτό. Στην προκείμενη περίπτωση είναι προφανές σε ποιό συγκρότημα έπαιζαν. Για να μην παρεξηγηθούμε η μουσική τους καριέρα έχει αξιόλογους σταθμούς. Απλά όχι με την παρούσα μπάντα. Όταν τους είχα πρωτοδεί, ήταν σε μια συναυλία του DIO (πραγματικά δεν ξέρω γιατί τους είχε πάρει να ανοίγουν τις περιοδείες του). Μη γνωρίζοντας τον δικαστικό πόλεμο που είχαν ξεκινήσει, νόμιζα πως πρόκειται για κάποιο άνοστο αστείο.
Δέκα χρόνια μετά όμως, παραμένουν ένα κακόγουστο αστείο. Κυκλοφορούν δίσκους, αλλά κλείνουν συναυλίες παίζοντας κυρίως υλικό των SAXON, από την εποχή τους. Ακόμα και το εξώφυλλο του “Motorbiker” εκεί φέρνει, όπως και η θεματολογία τους. Δυστυχώς όμως στην σύνθεση υποφέρουν και αμέσως φαίνονται υποδεέστεροι σε σχέση με τους αντίζηλούς τους. Άλλωστε η σύγκριση και μόνο αποτελεί κομπλιμέντο για αυτούς.
Ακόμη κι εκτελεστικά, το άλμπουμ δεν έχει κρυμμένες εκπλήξεις. Όσο για τον John Ward, φανταστείτε τον αγαπητό Chris Bolthendahl να τραγουδάει hard rock. Μπορεί ο Biff να έχει χάσει αρκετό από το εύρος του στα φωνητικά, αλλά παραμένει σκάλες ανώτερος
Δεν ξέρω πόσους θα σας απασχολήσει αυτός ο δίσκος. Αν διαβάσατε μέχρι εδώ τότε ακούστε το “Sinternet” ή το “Ghost”, αλλά μην περιμένετε κάτι καλύτερο.
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
