“More than image, at last”
Τις έντονες διαφωνίες μου για τον «θίασο» των GHOST, τις έχω εκφράσει δημοσίως, επανειλημμένως, αλλά και στα ίδια τα μέλη του γκρουπ. Είναι τέτοια η αδιαφορία μου για το σχήμα, που όταν βγήκε το “Cirice”, πρώτο single από το άλμπουμ τους, “Meliora”, το άκουσα 3-4 μέρες αργότερα. Και μου άρεσε. Μου άρεσε πολύ. «Περίεργο» σκέφτηκα. «Θα έχω πυρετό». Ήρθε αμέσως το “From the pinnacle to the pit”. Όχι τόσο καλό όσο το “Cirice”, αλλά εξαιρετικό δείγμα γραφής. Δεν άργησε να φτάσει και ολόκληρος ο δίσκος, ο οποίος ήταν σοκαριστικά καλός, ιδιαίτερα για έναν άνθρωπο που δήλωνε συνεχώς και απερίφραστα την αντίθεσή του στα παιχνιδάκια με τον Πάπα, τις στολές τους, το image, το γεγονός ότι όλοι ξέρουν ποιοι είναι κι αυτοί κρύβονται συνεχώς, αυτό το «και καλά» evil attitude που έχει πέραση στους οπαδούς του ακραίου metal, παρότι θα μπορούσε να είναι σε δίσκους των BLUE OYSTER CULT.
Ήταν ένα πολύ δύσκολο πρωινό στο τέλος του Ιουλίου, μετά από περιοδεία σε νοσοκομεία από πάρα πολύ νωρίς και το τελευταίο που θα ήθελα να ακούσω, είναι τη φωνή του Papa Emeritus (γιατί αυτός κάνει όλες τις συνεντεύξεις, αλλά παρουσιάζεται ως ένας από τους ανώνυμους δαίμονες), να μιλά ειρωνικά, ψευτοαινιγματικά, ψυχρά. Αντ’ αυτού, ένα χρόνο μόλις μετά την τελευταία μας συνομιλία, είδα άκουσα κάτι ολοκληρωτικά διαφορετικό (προφανώς κι αυτό μέσα στο «κόλπο» του image, αλλά αυτή τη φορά ουδόλως με απασχολούσε). Έναν ψυχρό μεν άνθρωπο (Σουηδός γαρ), πιο ανθρώπινο όμως σε στιγμές, που δεν φοβόταν να γελάσει, αλλά και να πει πράγματα πέρα από αυτά που συνηθίζονται, αφού παλαιότερα φαινόταν να έχει πανομοιότυπες απαντήσεις για οποιοδήποτε ζήτημα σε όλους τους δημοσιογράφους. Είναι τρομακτικό για μένα, αλλά έχω αρχίσει να αλλάζω άποψη για τους GHOST. Θα ζήσω γιατρέ μου;
Καλημέρα. Είσαι καλά;
Όσο καλά μπορεί να είναι κανείς, μιλώντας πρωί-πρωί μ’ έναν δαίμονα (ghoul).
(γέλια)
Οφείλω να σου πω ότι ποτέ δεν ονομάζω τον εαυτό μου “hater” σχετικά με οτιδήποτε, απλά θα πρέπει να ομολογήσω ότι δεν υπήρξα ποτέ οπαδός των GHOST στα δύο πρώτα άλμπουμ σας και το “Meliora” μου άρεσε τόσο πολύ που έχω αλλάξει τη γνώμη μου για το συγκρότημα. Δεν ξέρω βέβαια αν αυτό είναι καλό ή κακό για εσάς!!!
(γέλια) Πάντα είναι ωραίο να σου λέει κάποιος ότι του αρέσει η δουλειά σου.
Πολύ ωραία. Ας ξεκινήσω με τις ερωτήσεις μου. Για μία ακόμη φορά αλλάξατε παραγωγό. Αυτή τη φορά δουλέψατε με τον Klas Ahlund, που έχει συνεργαστεί με pop καλλιτέχνες, ως επί το πλείστον, όπως η Madonna, η Kate Perry, η Kesha. Τι διαφορετικό θέλατε αυτή τη φορά και δεν ξαναδουλέψατε με τον Nick Raskulinecz;
Αρχικά, ποτέ δεν είχαμε πει ότι θα δουλεύουμε κατ’ αποκλειστικότητα με κάποιον παραγωγό. Κάθε άλμπουμ μας είναι ξεχωριστό και το βλέπουμε σαν σκαλοπάτι για το επόμενο. Ακούγοντας το προηγούμενο άλμπουμ μας, είπαμε ότι χρειαζόμασταν κάτι διαφορετικό για το “Meliora”, έναν παραγωγό που νας μας προκαλέσει, να βγάλουμε κάποια διαφορετικά πράγματα, αφού το “Infestissumam” ακουγόμασταν υπερβολικά «τέλειοι». Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους όμως, ο Nick μπήκε στην εξίσωση πολύ αργά, όταν ήδη είχαμε γράψει 100% τα κομμάτια, τα είχαμε ηχογραφήσει και είχαμε κάνει ένα πάρα πολύ λεπτομερές demo. Όταν μπήκαμε λοιπόν στο στούντιο να δουλέψουμε μαζί του, το μόνο πράγμα που μας έλεγε ήταν: «ω, είναι πολύ καλό, ας το ηχογραφήσουμε». Γνωρίζουμε όμως ότι δεν είμαστε η καλύτερη μπάντα στον κόσμο και πάντα θα υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να βελτιώσουμε. Αποφασίσαμε λοιπόν, ότι θέλαμε πλέον να δουλέψουμε με κάποιον που θα μπορούσε να μας προσφέρει βοήθεια και καθοδήγηση ώστε να μας κάνει ακόμα καλύτερους. Αυτή τη στιγμή, δεν λέω ότι μπορούμε να έχουμε όποιον παραγωγό θέλουμε, αλλά σίγουρα μπορούμε να προσεγγίσουμε όποιον παραγωγό θέλουμε, ακόμα κι ας μας πει «όχι». Υπάρχουν αυτοί οι μεγάλοι παραγωγοί, όπως ο Bob Rock, ο Butch Vig, ο Mutt Lange, οι οποίοι είχαν την ικανότητα να πάρουν από το χέρι ένα συγκρότημα και να το εκτοξεύσουν στην επιτυχία μόνο και μόνο επειδή έκαναν εκείνοι την παραγωγή. Θέλαμε κι εμείς, λοιπόν, να βρούμε τον δικό μας Mutt Lange, που θα μπορούσε πιθανώς να κάνει το ίδιο και με μας. Θέλαμε να βρούμε κάτι καινούργιο. Όλοι αυτοί οι μεγάλοι δίσκοι που βγήκαν πριν από 20-30 χρόνια, είχαν έναν άγνωστο μέχρι τότε παραγωγό. Ποιος ήξερε τον Butch Vig, για παράδειγμα, πριν κάνει την παραγωγή στο “Nevermind” των NIRVANA; Κανείς. Και μετά όλοι τον ήθελαν στους δίσκους τους. Δεν θέλουμε να κάνουμε πράγματα με ασφάλεια. Θέλουμε να ανοίγουμε καινούργια φύλλα στην τράπουλα, να δοκιμάζουμε πράγματα που δεν έχουν δοκιμαστεί. Αυτός είναι ο λόγος που δουλέψαμε με τον Klas. Η ιστορία θα δείξει αν είχαμε δίκιο, τουλάχιστον όμως κάναμε ένα δίσκο απόλυτα τίμιο.
Τελικά καταφέρατε να «ξεφορτωθείτε» το B.C. που έμπαινε μετά το όνομά σας, στην Αμερική, για νομικούς λόγους. Παρόλα αυτά, το γεγονός ότι αρκετό καιρό πριν είχατε «προβλέψει» ότι αυτό θα συνέβαινε, με κάνει να αναρωτιέμαι αν ήταν ακόμα ένα έξυπνο μαρκετίστικο κόλπο από την πλευρά σας. Τι συνέβη και μπορέσατε να το «ξεφορτωθείτε»;
Βασικά, τα πράγματα είναι πραγματικά πολύ απλά. Όταν υπογράφεις με μία μεγάλη εταιρία στην Αμερική ιδιαίτερα, υπάρχει μία συγκεκριμένη πολιτική, που σου ζητάνε να εγγυηθείς ή να προσκομίσεις κάποιο επίσημο έγγραφο ότι εσύ έχεις τα δικαιώματα του ονόματος του συγκροτήματός σου. Αυτό το κάνουν οι εταιρίες, για να διασφαλίσουν ότι δεν θα δεχτούν μηνύσεις για τη χρήση του ονόματος. Στις μέρες μας όμως, με τόσα ονόματα κατοχυρωμένα, δεν μπορούν όλα τα συγκροτήματα να παρουσιάσουν ένα τέτοιο χαρτί, οπότε είναι υποχρεωμένα είτε να βάζουν κάτι στο τέλος, όπως το B.C., είτε να χρησιμοποιούν εντελώς ηλίθια ονόματα που αποτελούνται από μία ολόκληρη πρόταση για να μην έχουν νομικά θέματα. Οι GHOST δεν είχαν ξεκινήσει με αυτόν τον σκοπό. Εμείς ξεκινήσαμε με τη λογική να βγάλουμε ένα single και να κάνουμε μία συναυλία και δεν είχαμε καμία έγνοια να κατοχυρώσουμε το όνομά μας ή κάτι τέτοιο, κάτι που τώρα πια είναι πάρα πολύ ενοχλητικό. Το GHOST είναι κάτι τόσο συνηθισμένο, που κανείς δεν μπορεί να θεωρήσει ότι έχει κατοχυρωμένο το όνομα ή τα πνευματικά δικαιώματα για τη χρήση του. Αυτό μας δημιούργησε μεγάλα προβλήματα που δεν μπορούσαμε ούτε καν να τα φανταστούμε όταν ξεκινούσαμε, αλλά πλέον, έχουμε υπογράψει μα την Concord, που είναι μία μικρότερη, σχετικά ανεξάρτητη εταιρία στην Αμερική, ακόμα όμως κάτω από την «ομπρέλα» της Universal. Πλέον έχουμε ανθρώπους που δουλεύουν για εμάς. Όταν ήμασταν στη Universal δεν καίγονταν καρφί σε κανέναν για το τι κάναμε και όπως ήταν φυσικό, ήταν αδύνατο να τους ζητήσουμε οποιαδήποτε χάρη. Τρία χρόνια αργότερα, με πολύ υψηλότερο status και ανθρώπους που να νοιάζονται πραγματικά για το γκρουπ και να δουλεύουν για εμάς, μπορούσαμε πλέον να τους ζητήσουμε να βγάλουμε αυτήν την κατάληξη από το όνομά μας κι έγινε αμέσως.
Κατά το παρελθόν έχετε διασκευάσει, με ιδιαίτερη επιτυχία θα έλεγα, αρκετά πιο pop τραγούδια. Τώρα που έχετε έναν παραγωγό όπως ο Klas Ahlund, τι διασκευές να περιμένουμε;
Να σου πω την αλήθεια, δεν έχουμε ηχογραφήσει καμία διασκευή με τον Klas!!! Θα ηχογραφήσουμε όμως 2-3 κομμάτια ακόμη αργότερα. Θα μπορούσαν να είναι κομμάτια τύπου “B-sides”, αλλά κι ένα EP αργότερα. Δεν ξέρουμε ακόμα. Νομίζω όμως ότι οι διασκευές που πιθανώς να κάνουμε, να μην διαφέρουν στη λογική από αυτές που κάναμε στο παρελθόν.
Δεν νομίζεις ότι το να διασκευάζεις μπάντες όπως οι ABBA ή οι ARMY OF LOVERS, ιδίως, δεν είναι και ότι πιο ταιριαστό για ένα γκρουπ με Σατανιστικό image; Δεν μιλάω για το τελικό αποτέλεσμα, γιατί αυτό των ARMY OF LOVERS, το γουστάρω πάρα πολύ.
Δεν νομίζω ότι το συγκεκριμένο τραγούδι των ARMY OF LOVERS θα μπορούσε να γίνει πιο βλάσφημο απ’ όσο έγινε… Οι ίδιοι οι ARMY OF LOVERS, θεωρώ ότι είναι μία πολύ βλάσφημη μπάντα. Ποιο άλλο γκρουπ στην ιστορία της μουσικής αποτελούνταν από δύο ομοφυλόφιλους και μία πόρνη, που τραγουδά για απελευθέρωση για διάφορα τέτοια θέματα; Τους γουστάρω πολύ! Είμαι βέβαιος ότι οι Χριστιανοί δεν τους πολυγουστάρουν!!! Οπότε έχει νόημα για εμένα η διασκευή τους από εμάς. Προσωπικά θεωρώ ότι η metal μουσική, έχει αντιχριστιανική βάση και με αυτή τη λογική πιστεύω ότι είναι πιο σωστό και πιo “metal” να διασκευάζονται από metal συγκροτήματα τραγούδια από σχήματα όπως οι ERASURE ή οι PET SHOP BOYS. Αντίθετα όμως, φαίνεται ότι το metal κίνημα στις μέρες μας αποτελείται από πιο πουριτανούς, συντηρητικούς, παραδοσιακούς ανθρώπους και τουλάχιστον στα μάτια μου, οι ARMY OF LOVERS είναι πολύ πιο αντικομφορμιστές από πολλά metal σχήματα και στην τελική ανάλυση πιο “metal”!!!
Ακούγοντας το κομμάτι “Spirit”, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι θα μπορούσε να είναι το τέλειο soundtrack σε μία ταινία τρόμου. Ήταν αυτός ο σκοπός σας;
Η ιδέα ήταν να κάνουμε ένα “futurama” άλμπουμ. Δεν θέλω να πω sci-fi, αλλά να έχει ένα «μελλοντολογικό» κεντρικό θέμα. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας για το “Infestissumam”, δοκίμασα έναν καινούργιο ήχο στην κιθάρα, χρησιμοποιώντας ένα εφέ σαν reverb και το τελικό αποτέλεσμα ήταν το βασικό θέμα του “Spirit”, η εισαγωγή και το κουπλέ του, κάτι που με έκανε να θέλω πάρα πολύ να κάνω εκείνον τον “sci-fi” δίσκο που πάντα ήθελα να κάνω κι από τότε ξεκίνησα να δουλεύω πάνω στο “Meliora”. Σκέφτηκα ότι θα ήταν μία πάρα πολύ καλή εισαγωγή στο δίσκο, αφού σε βάζει σε μία ατμόσφαιρα εφιαλτική.
Σ’ αυτόν το δίσκο έχετε χρησιμοποιήσει τραγούδια που έχετε γράψει 7-8 χρόνια πριν, όπως το “He is”, αλλά και μέρη από τραγούδια που θα μπουν στο επόμενο άλμπουμ σας, όπως το intro στο “Spoksonat”. Έχετε ήδη έτοιμα τραγούδια για τον επόμενο δίσκο σας; Έχετε κάποια αχρησιμοποίητα τραγούδια από το παρελθόν;
Όλα τα χρόνια που υπάρχουμε, γράφουμε συνεχώς τραγούδια. Πριν ξεκινήσουμε να δουλεύουμε με τον Klas, υπήρχαν δύο ιδέες για δίσκους. Η μία ήταν το “Meliora”, αυτή που υποστήριζα σθεναρά και η άλλη, που ήταν μία διαφορετική ιδέα, που μάλλον έπρεπε να έχει λίγο περισσότερο χρόνο για να αναπτυχθεί πλήρως. Αυτό το project λοιπόν, κόπηκε στα δύο και το ένα μέρος του έγινε το “Meliora”, οπότε καταλαβαίνεις ότι έχουμε πάρα πολύ υλικό για το επόμενο άλμπουμ. Ακόμα και τώρα όμως γράφω μουσική για τον επόμενο δίσκο. Αν όμως λάβεις υπόψη ότι θα περιοδεύουμε τουλάχιστον για ένα χρόνο για το “Meliora”, μέχρι να μπούμε στο στούντιο να ηχογραφήσουμε, μπορεί να έχω γράψει άλλα πέντε τραγούδια που να τα θεωρώ καλύτερα και ότι υπάρχει μέχρι τώρα, να μην χρησιμοποιηθεί τελικά. Είναι δύσκολο λοιπόν να μιλήσουμε από τώρα για το νέο άλμπουμ.
Χρησιμοποιήσατε video για να αποκαλύψετε τον νέο σας τραγουδιστή. Έχετε κάνει ακόμα και video διαφημίσεις στην τηλεόραση. Πόσο σημαντικό είναι το image για τη μουσική σας;
Είμαστε μία μπάντα “gimmick” και το image παίζει πολύ σημαντικό ρόλο, γιατί μας βοηθάει να ξεχωρίζουμε στα show που δίνουμε. Στις μέρες μας είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κάποιος μόνο μέσα από τη μουσική του και το rock n’ roll είναι μία μουσική που βασίζεται πάρα πολύ στο τι προσφέρεις στις συναυλίες σου. Το να φοράς ένα μαύρο t-shirt και να πίνεις μπύρες, προφανώς και μπορεί να σε φτάσει ψηλά. Εκείνοι όμως που θα είναι οι επόμενοι headliners στα μεγάλα φεστιβάλ, είναι εκείνοι που θα μπορέσουν να προσφέρουν ένα πολύ πιο ξεχωριστό show. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα αυτού που σου λέω. Από τους RAMMSTEIN μου αρέσουν κάποια τραγούδια, μεμονωμένα και όχι όλοι οι δίσκοι τους. Όταν τους είδα live όμως, είπα ότι «είναι η καλύτερη μπάντα που έχω δει στη ζωή μου». Έτσι απλά. Λατρεύω τον Alice Cooper. Θεωρώ ότι οι KISS είναι φαινόμενο στη μουσική. Αλλά λατρεύω και τους MORTUARY DRAPE και όταν δημιούργησα τους GHOST, ήθελα να συνδυάσω όλα αυτά μαζί. Δηλαδή να μοιάζουμε με τους DEATH SS αλλά να ακουγόμαστε ακόμα πιο evil. Όσο και να λατρεύω τους KISS, για παράδειγμα, ιδίως στην πρώτη τους εποχή, βρίσκω ότι ποτέ δεν ακούστηκαν τόσο evil όσο φαίνονταν…
Τρίτο άλμπουμ για εσάς και τρίτος τραγουδιστής. Μπορεί να είναι «θεατρικό», αλλά νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. Μήπως αλλάξατε τον Papa Emeritus II, επειδή φανερώθηκε η ταυτότητά του μετά τη selfie με τον Nergal των BEHEMOTH; (γέλια)
Ο Nergal δεν αποκάλυψε τίποτα. Ανέβασε μία φωτογραφία στο internet λέγοντας κάτι. Δεν αποκάλυψε τίποτα.
Κι εγώ νόμιζα ότι γι’ αυτόν τον λόγο τον πετάξατε έξω από τη μπάντα…
Όχι. Έχουμε γνωστοποιήσει από την αρχή της ύπαρξής μας, ότι σε κάθε δίσκο θα έχουμε διαφορετικό Papa. Δεν υπήρξε λοιπόν, κάποια αφορμή, παρά μόνο αυτό είναι το πλάνο από το ξεκίνημά μας.
Τελικά πόσα κρυφά αδέρφια έχει ο Papa Emeritus;
Δεν μπορώ να αποκαλύψω…
Ναι, εξαρτάται από τον αριθμό των δίσκων που θα βγάλετε (γέλια)
(δεν μπόρεσε να συγκρατήσει κι εκείνος τα γέλια του)… Αυτό που μπορώ να υποθέσω αυτή τη στιγμή, είναι ότι αφού ο Papa Emeritus III από τον Papa Emeritus II έχουν τρεις μήνες διαφορά, παρότι είναι αδέρφια, προέρχονται από διαφορετικές μητέρες. Οπότε μπορεί να υπάρχει κι άλλος, μεγαλύτερος αδερφός που να φανερωθεί στο μέλλον…
Είναι αλήθεια ότι θέλατε να έχετε διαφορετικό concept για τον Papa Emeritus για κάθε δίσκο και στον ένα να είναι Καθολικός, στον άλλο Ορθόδοξος, ακόμα και Μουσουλμάνος;
Η αλήθεια είναι ότι συζητήσαμε λίγο την ιδέα να τον κάνουμε Ορθόδοξο. Για προφανείς λόγους απορρίψαμε να τον κάνουμε Μουσουλμάνο, διότι θα ήταν σαν να αυτοκτονούσαμε… Όσο και να ενδιαφερόμαστε για την αισθητική άποψη του πράγματος, δεν μπορούμε να ασχοληθούμε με κάτι στο οποίο δεν έχουμε μεγαλώσει και δεν γνωρίζουμε επαρκώς. Για να σου δώσω να καταλάβεις, ποτέ δεν θα πηγαίναμε τους GHOST να παίξουν σε μία Βουδιστική χώρα. Θεωρώ ότι οι GHOST έχουν μία αυθεντικότητα και πρέπει να την κρατήσουμε στα σύνορα του Χριστιανισμού. Οι GHOST δεν είναι εδώ όμως για να ωθήσουν τον κόσμο στις θρησκείες. Υπάρχουν πολύ πιο μεγάλες ιδέες και νοήματα στη μουσική μας όπως και υπάρχει αλήθεια που δεν μας λέγεται.
Πως εξηγείς το γεγονός ότι περιοδεύετε με όλων των ειδών τις metal μπάντες, από τις πιο παραδοσιακές όπως οι IRON MAIDEN, μέχρι τους IN FLAMES, OPETH, MASTODON και ALICE IN CHAINS;
Μέχρι στιγμής, έχουμε επιλέξει να περιοδεύσουμε με όποια συγκροτήματα θεωρήσαμε ότι είχε νόημα να κάνουμε κάτι τέτοιο, ώστε να μεγαλώσουμε τη φήμη του συγκροτήματός μας, επομένως σε αρκετές περιπτώσεις αψηφήσαμε τι θεωρείται «σωστό» και τι όχι. Θα ήθελα να βρισκόμασταν τη δεκαετία του ’70 και να περιοδεύαμε με τους LED ZEPPELIN, τους BLACK SABBATH, τους DEEP PURPLE ή τους URIAH HEEP, αλλά αυτό προφανώς δεν γίνεται. Παρόλα αυτά όμως, έχουμε την τύχη να έχουμε την πολυτέλεια να μας ζητούν να παίξουμε μαζί τους, γκρουπ όπως οι METALLICA, IRON MAIDEN, ALICE IN CHAINS που τα γουστάρουμε πάρα πολύ. Βέβαια, όταν είσαι στο billing κάποιου φεστιβάλ, δεν μπορείς να υποδείξεις με ποιους θα παίξεις και με ποιους όχι. Δεν θα θέλαμε να παίξουμε με τις μπάντες που λέγαμε πριν, που έχουν ολόκληρη πρόταση για το όνομά τους, αλλά αν συνέβαινε αυτό, δεν θα παίζαμε πουθενά!!!
Στο “If you have ghost”, συνεργαστήκατε με τον Dave Grohl, ο οποίος αν δεν κάνω λάθος, έχει παίξει και μαζί σας. Δεν σκεφτήκατε να δουλέψετε μαζί του πάλι;
Δεν τέθηκε ποτέ τέτοιο ζήτημα, επειδή είναι ένας ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ πολυάσχολος άνθρωπος. Μόνο και μόνο το ότι βρήκε μία εβδομάδα να δουλέψει μαζί μας στο EP, μας έκανε πάρα πολύ ευτυχισμένους και προνομιούχους. Θα θέλαμε, φυσικά, να δουλέψουμε μαζί του, αλλά ήταν παντελώς αδύνατο αυτό να γίνει σ’ αυτόν το δίσκο.
Στο δίσκο αυτόν, φαίνεται να έχετε περισσότερα τραγούδια που βασίζονται στην κιθάρα, παρά στα φωνητικά. Αυτός ήταν ο τρόπος που συνθέσατε τα τραγούδια; Θέλατε να κάνετε το απόλυτο 70’s άλμπουμ, με παραγωγή του 2015;
Βεβαίως και θέλαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο. Οι μεγάλες μπάντες του 1973, δεν ήθελαν να ακούγονται όπως αυτές του καιρού τους, αλλά όπως αυτές του 1974 ή του 1975. Μ’ έναν εντελώς ασαφή τρόπο, που δεν μπορώ να σου εξηγήσω τώρα, θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε τις παλιές τεχνικές και να τις κάνουμε να ακούγονται όπως θα ακούγονταν στο μέλλον. Θέλαμε να λειτουργήσουμε όπως τα μεγάλα συγκροτήματα των 70’s κι όχι να είμαστε μία μπάντα του σήμερα που να ακούγεται όπως σήμερα… Ψάχναμε πάντα να βρούμε τον τρόπο να καταφέρουμε να έχουμε τον ήχο εκείνης της εποχής, αλλά το τελικό αποτέλεσμα να ακούγεται από το μέλλον. Στους δύο πρώτους δίσκους, είχαμε προσπαθήσει επίσης να το πετύχουμε, αλλά μιας κι εσένα δεν σου άρεσαν, δεν θα βρήκες κάτι ενδιαφέρον!!! (σ.σ. ωραία σπόντα και είναι και η αλήθεια!!!) Ψάχναμε, λοιπόν να δούμε που μπορούμε να βελτιωθούμε και συνειδητοποιήσαμε ότι ο ήχος των τυμπάνων στους δύο πρώτους δίσκους ήταν πολύ «δύσκαμπτος» και το συνολικό αποτέλεσμα ακούγονταν πιο «ελαφρύ» και «ελεγχόμενο», οπότε έπρεπε να βρούμε τον τρόπο να ακούγονται να ντραμς πιο «ζωντανά». Σίγουρα αυτό θα γινόταν χρησιμοποιώντας μετρονόμο, αφού χωρίς αυτόν οι ηχογραφήσεις θα γίνονται ΠΑΡΑ πολύ ακριβές. Παρόλα αυτά, σκοπός μας ήταν να ακουγόμαστε –όσο ήταν δυνατόν- σαν να μην χρησιμοποιούμε μετρονόμο.
Δεν θέλατε να ακούγεστε «κλινικοί» και ψυχροί…
Αυτή ακριβώς είναι η λέξη που ήθελα να χρησιμοποιήσω. Η ηχογράφηση των ντραμς, μας πήρε δύο εβδομάδες, αφού θεωρήσαμε ότι ήταν ένας τομέας που χρειαζόταν έξτρα φροντίδα. Θέλαμε να κάνουμε κάθε όργανο να ακούγεται καλύτερα από τους προηγούμενους δίσκους. Όχι ότι δεν μας άρεσε ο ήχος, αλλά για να ανέβουμε επίπεδο, έπρεπε να δώσουμε σημασία στη λεπτομέρεια και να υπάρχει και ο κατάλληλος παραγωγός να σου δώσει αυτή την ώθηση. Είναι πολύ σπαστικό να παλεύεις πέντε ώρες να ηχογραφήσεις ένα σημείο στην κιθάρα, να θυμώνεις, να βρίζεις, αλλά όταν στο τέλος της ημέρας ακούς το αποτέλεσμα, είσαι παραπάνω από ικανοποιημένος.
Μία περίοδο είχα φάει τρελό κόλλημα και παρακολουθούσα τα making of μερικών από τους κλασικότερους δίσκους στη rock μουσική. Το κοινό σημείο όλων ήταν ότι σε κάθε τέλειο δίσκο, οι μουσικοί ήθελαν να πλακώσουν στο ξύλο τον παραγωγό. Νομίζω ότι τελικά, αυτός πρέπει να είναι ο ρόλος του! Να σε φτάνει στα όριά σου, μέχρι το σημείο να τον βρίζεις. Αν δεν το κάνει αυτό, μάλλον πρέπει να ψάχνεις για τον επόμενο!
(γέλια) Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Κι αυτό ήταν το πρόβλημά μας με τον Nick Raskulinecz. Αν δεν είχαμε κανένα θέμα με τα χρήματα, θα τον πληρώναμε για να είναι στο στούντιο μόνο και μόνο επειδή περνούσαμε υπέροχα μαζί του και γελούσαμε. Αυτός όμως ο παράγοντας, η πλάκα, μπορεί να αποβεί επιζήμιος για ένα συγκρότημα, διότι θεωρείς ότι βρίσκεσαι συνεχώς μέσα στη ζώνη της άνεσής σου και δεν μπορείς να «γκαζώσεις». Δεν θέλω να πω κάτι κακό για τον Nick, που είναι ένας εξαιρετικός παραγωγός (σ.σ. ναι, αλλά το είπες) και η δουλειά του μιλά από μόνη της. Σε προσωπικό επίπεδο όμως, θα προτιμούσα να βγαίναμε έξω και να πίναμε μπύρες (γέλια)!!!
Υπάρχουν πολλά τραγούδια που ξεχωρίζουν, αλλά αυτό που θα ήθελα να σταθώ, είναι το “Absolution”, που θα μπορούσε να είναι άνετα σε οποιοδήποτε ιστορικό άλμπουμ του King Diamond. Πόσο επηρεαστήκατε από αυτόν και τους MERCYFUL FATE;
Είχε πολύ μεγάλη επιρροή στη μουσική μου. Μεγάλωσα μαζί με τον αρκετά μεγαλύτερο σε ηλικία αδερφό μου. Στα 80’s, όταν εγώ ήμουν 4-5 ετών, εκείνος τελείωνε το σχολείο και άκουγε πάρα πολύ μουσική, όπως και η μητέρα μου. Είχε και μία από τις πρώτες hardcore μπάντες στη Σουηδία κι ερχόταν συνεχώς κόσμος στο σπίτι μας και ακούγαμε όλοι μαζί μουσική. Το 1989, τα δύο αγαπημένα μου συγκροτήματα, ήταν οι GUNS N’ ROSES και οι ROLLING STONES. Εκείνη την περίοδο δεν πιάναμε το MTV στο σπίτι, πρέπει να σου πω. Ένας από τους φίλους του αδερφού μου, που με πρόσεχε όταν έλειπε η μητέρα μου, μου έδωσε μία μέρα μία βιντεοκασέτα από video clips του Headbanger’s Ball για να παρακολουθήσω, επειδή είχε πολύ υλικό των GUNS N’ ROSES εκεί μέσα, καθώς και από άλλα σχήματα που μου άρεσαν. Τα πάντα έσβησαν γύρω μου όταν είδα το video clip του “Sleepless nights”. Από εκείνη τη στιγμή, έγινα φανατικός οπαδός του extreme metal. Ακόμα θυμάμαι ότι μου έδωσε αμέσως μία κασέτα που από τη μία πλευρά είχε το “Conspiracy” του King Diamond, το οποίο μόλις είχε κυκλοφορήσει και από την άλλη, είχε το “Tales of creation” των CANDLEMASS. Ο King Diamond έπαιξε κομβικής σημασίας ρόλο στην εμπειρία μου γύρω από το extreme metal.
[Δυστυχώς κάπου εκεί η επικοινωνία μας με τον «ανώνυμο δαίμονα» διεκόπη χωρίς καμία εξήγηση. Ίσως έπεσε η γραμμή, ίσως μας έκοψε η εταιρία (αφού υπερβήκαμε τον χρόνο της συνέντευξης κατά μισή ώρα)… Υπήρχαν αρκετά πράγματα ακόμα να τον ρωτήσουμε, αλλά επιφυλασσόμαστε για την επόμενη φορά…]
Σάκης Φράγκος
www.ghost-theband.com
Line-up:
Papa Emeritus III – φωνητικά
The nameless ghouls – κιθάρες, ντραμς, μπάσο, πλήκτρα
Discography:
“Opus eponymous” (2010)
“Infestissumam” (2013)
“Meliora” (2015)
