>
Αρτιστική παρόρμηση ή ανεκπλήρωτη εσωτερική ανάγκη; Το θέμα είναι πως το έχουμε δει πάμπολλες φορές να παίζει ως σενάριο. Ένα συγκρότημα δηλαδή, που έχει διαγράψει μία σταθερή πορεία ορισμένων ετών, χωρίς ουσιαστικές παρεκκλίσεις από ένα προσωπικό ύφος, κερδίζοντας μία άλφα δημοφιλία, να του σκάει ξαφνικά η επιφοίτηση της αλλαγής και της μεταστροφής, συνήθως σε πιο εύπεπτες ή έστω μελωδικές φόρμες. Και μετά να έρχεται το ανελέητο κράξιμο, εξαιτίας ενός δίσκου κατώτερου των προσδοκιών, ή πιο σπανίως, η ολοκληρωτική αναγέννηση και το πλασάρισμα σε ένα πιο mainstream κοινό.
Έπειτα λοιπόν από ένα πετυχημένο σερί τεσσάρων δίσκων, περιοδείες στο πλευρό μεγαθηρίων τύπου METALLICA και ένα σχετικά συμπαγές, πλην όμως με ελαφρά αυξητικές τάσεις, οπαδικό κοινό, οι THE SWORD αποφασίζουν να γίνουν μέρος του παραπάνω κανόνα, κάνοντας στροφή 180 μοιρών στην καριέρα τους και παίρνοντας σαφείς αποστάσεις από τον SABBATH-ίζοντα ήχο που τους καθιέρωσε ως μια από τις αξιόπιστες δυνάμεις του stoner/heavy metal.
Με το “High Country”, είναι πλέον φανερό πως μετεξελίσσονται σε ένα σχήμα, το οποίο μέσα από ένα μοντέρνο πρίσμα, ιχνηλατεί την rock κληρονομιά θεμελιωδών εκφραστών των 70s, σαν τους WISHBONE ASH και THIN LIZZY, εμπλουτίζοντας συγχρόνως τη μουσική του εξίσωση με υπολογισμένες πινελιές prog ψυχεδέλειας και CLUTCH-ικών μελωδικών γραμμών, χωρίς ωστόσο να αναμασάει σε βαθμό αηδίας τις βαρετές εμμονές που χαρακτηρίζουν τη μουσάτη πλειοψηφία του νεανικού κύματος του stoner.
Ενδεχομένως βέβαια, να φαντάζει ολίγον τι αντιφατικό, όμως παρά την εν λόγω ηχητική μεταστροφή, η μουσική τεχνοτροπία του κουαρτέτου από το Texas, δε φαίνεται να έχει υποστεί δραματικές μεταβολές. Δεν είναι μόνο τα “Suffer no fools”, “Buzzards”, άντε και το “Ghost eye”, τα οποία ως μοναδικές εξαιρέσεις από τον αδιάλειπτο rock κυκεώνα του άλμπουμ, επωμίζονται επάξια τον ρόλο του συνδετικού κρίκου με το παρελθόν. Είναι κυρίως η άψογη κιθαριστική δουλειά των Kyle Shutt και J.D. Chronise, που πρωτοστατεί στην περιπλάνηση του “High Country” στα αβαθή μονοπάτια του hard rock. Ναι, σε καμία των περιπτώσεων η δυναμική της δε δύναται να μπει στην ίδια ζυγαριά με την αντίστοιχη των προηγούμενων άλμπουμ και δη των “Age of Winters” και “Gods of the Earth”. Παρόλα αυτά, φανερώνει την αξία της, όσο και την ευελιξία της, σε συνθέσεις-αποθέωση του groove, όπως τα “The dreamthieves”, “Early snow”, συν το καταπληκτικό “Mist and Shadow”, όσο και στα τριπαριστά ρυθμικά μέρη των “Tears like diamonds”, “Turned to dust” και “The bees of spring”, τα οποία διακατέχονται από μια bluesy και ψυχεδελική χροιά, που μοιάζει να αντλεί έμπνευση από την αισθητική των RUSH και των GRATEFUL DEAD.
Παρά την αρχική δυσπιστία που μου δημιούργησαν οι πρώτες ακροάσεις, πρέπει να ομολογήσω ότι το “High Country”, εν τέλει, με κέρδισε, αλλά όχι στον απόλυτο βαθμό. Αν από το βωμό του πειραματισμού έλειπαν μάλιστα και κομμάτια τύπου “Seriously mysterious”, φρονώ πως θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο για ένα άκρως εντυπωσιακό τελικό αποτέλεσμα. Σίγουρα οι παλαιότεροι οπαδοί της μπάντας δεν πρόκειται να δουν με τόσο καλό μάτι την προσχώρησή της στο πολυδιαφημισμένο άρμα του retro rock, αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι με το συγκεκριμένο άλμπουμ, το μουσικό όραμα των THE SWORD αποκτά μία ολοκαίνουργια προοπτική, που ενδέχεται να αποδειχθεί ιδιαίτερα πολύτιμη εν όψει των μελλοντικών βημάτων τους.
7.5/10
Πάνος Δρόλιας
