"/>
Oι Αμερικάνοι hard rockers HYDROGYN έχουν βγάλει καλά άλμπουμ μέχρι στιγμής κι επιστρέφουν με άλλο ένα καλό δίσκο στο roster τους. Ενώ έδειχναν να χρησιμοποιούν υπέρ του δέοντος τις sexy φωτογραφήσεις -της όμορφης κατά τ’ άλλα- τραγουδίστριας τους Julie Westlake σε εξώφυλλα, posters στο internet κτλ για το promotion, αυτήν την φορά αποφεύγουν αυτήν την οδό, τουλάχιστον στο εξώφυλλο…
Τι παίζουν όμως οι HYDROGYN και γιατί αξίζει να ασχοληθεί κάποιος με την μουσική τους είναι το ερώτημα, γιατί καλές οι φωτογραφίες και όλα αυτά, αλλά η μουσική είναι το ζητούμενο στο hard rock. Καταρχήν η μπάντα επιδίδεται με δεξιοτεχνία σ’ ένα αρκετά μοντέρνο hard rock ήχο αλλά με έντονες επιρροές από την δεκαετία του ’80. Αυτό είναι εμφανές σε όλα τους τα κομμάτια και σε όλη τους την πορεία μέχρι τώρα. Η Julie εκτός από όμορφη παρουσία διαθέτει και μια πολύ καλή φωνή και κατά την άποψη μου καλό είναι αυτοί που την προμοτάρουν να σταθούν περισσότερο στην φωνή της και όχι στο παρουσιαστικό της.
Μελωδικά κομμάτια σαν τα “Heated nights”, “Scream”, “I don’t know”, “Alone” και “Feeling” διαθέτουν αυτό το 80’s feeling με ωραία ρεφρέν, πιασάρικα riffs και γενικότερα ακούγοντας τα νοιώθεις μια ευχάριστη διάθεση. Όταν η μπάντα “βαδίζει” σε πιο μοντέρνα μονοπάτια όπως σε κομμάτια σαν τα “Something to say”, “Creeper” και “It doesn’t matter” τα καταφέρνουν και εδώ καλά αλλά θυμίζουν περισσότερο τους LACUNA COIL.
Το “Roseline’s song” θα μπορούσε να λείπει μιας και θυμίζει περισσότερο σύγχρονη country pop στο ύφος της Taylor Swift με λίγο πιο σκληρές κιθάρες, αλλά το συνολικό αποτέλεσμα κρίνεται σε γενικές γραμμές θετικό.
Αν δεν τους έχετε ακούσει μέχρι τώρα και πέσετε πάνω στο “Private sessions” θα περάσετε καλά με το άκουσμα του. Μπάντα που αξίζει να ακουστεί ευρύτερα, έστω και αν η εποχή είναι δύσκολη για – νέους – πρίγκιπες.
7 / 10
Γιάννης Παπαευθυμίου
