"/>
Φτάνει ένα άλμπουμ για να γραφτείς στην ιστορία του μεταλλικού ήχου για πάντα; Μπορεί και όχι, πάντως στην περίπτωση των θρυλικών ΑΝGELWITCH κάτι τέτοιο ισχύει απόλυτα. Το ομώνυμο άλμπουμ τους του σωτήριου έτους 1980 παραμένει θρυλικό τόσο για το NWOBHM παρακλάδι όσο και για το γενικότερο heavy metal είδος. Είναι τέτοια η ποιότητά του που όσα χρόνια και να περάσουν θα λάμπει πάντα αγέρωχο και θα σηματοδοτεί forever and ever μαζί με μερικά άλλα άλμπουμ της ίδιας περιόδου την αναγέννηση του heavy metal ήχου στην δεκαετία του ‘80.
Μπορεί οι ANGELWITCH στα μέσα των 80’s να έβγαλαν άλλα δύο studio δίσκους, λίγοι τα γνωρίζουν και λιγότεροι έχουν ασχοληθεί με αυτά, άλλωστε η βαρύτητα του ντεμπούτου τους δεν αφήνει περιθώρια σύγκρισης. Τα τελευταία χρόνια το άρμα των ΑΝGELWITCH με μπροστάρη πάντα τον αγέρωχο Kevin Heybourne (κιθάρες/ φωνητικά) έχει ενεργοποιηθεί ξανά, πριν μερικά χρόνια τους θαυμάσαμε άλλωστε και στο An club.
Καινούργιος δίσκος μετά από 26 χρόνια δεν είναι και λίγο πράγμα, μάλιστα για αυτήν την επιστροφή τους επέλεξαν, όπως και στο ντεμπούτο τους, να κοσμήσουν το εξώφυλλο με άλλο ένα έργο του John Martin, και το αποτέλεσμα είναι για άλλη μια φορά μαγευτικό.
Συνθετικά τώρα, η μπάντα διαθέτει τρελά κέφια και αυτό το συναίσθημα αποτυπώνεται και στις νέες συνθέσεις τους. Μπορεί ο κλασικός heavy metal ήχος να έχει επανέλθει στο προσκήνιο από πολλές νέες μπάντες, αλλά εδώ οι ANGELWITCH δηλώνουν ότι οι παλιές καραβάνες αυτού του ήχου έχουν ακόμα πολλά να δώσουν.
Συνθέσεις σαν το εναρκτήριο “Dead sea scrolls” μας μπάζουν κατευθείαν μέσα στο κλίμα, τα “Into the dark”, “Witching hour”, “Upon this cord”, “Guillotine” μας φέρνουν στο μυαλό στιγμές από το ένδοξο παρελθόν με εξαιρετικά riffs και φωνητικά, λες και δεν πέρασαν 32 χρόνια από τις πλάτες του Haybourne. Tόσο φρέσκα ακούγονται τα νέα κομμάτια.
Για το “Brainwashed” που κλείνει τον δίσκο απλά να πω ότι όλοι αυτοί οι νέοι επίδοξοι διεκδικητές του heavy metal θρόνου θα τραπούν σε άτακτη φυγή μόλις ακούσουν το ατσάλινο riff του κομματιού, και μακάρι όλα τα νέα σχήματα του είδους να διέθεταν την μισή έστω από την έμπνευση του Heybourne, όπως μας την καταθέτει στο “As above, so below”.
Aν ακούς κλασικό metal κάνε μια στάση εδώ φέτος, δεν χρειάζεται να ψάχνεις παραπέρα. Αυτός ο δίσκος είναι μια λαμπρή επιστροφή από ένα σχήμα που όπως φαίνεται δεν έχει παίξει ακόμα όλα του τα χαρτιά.
8 / 10
Γιάννης Παπαευθυμίου
