"/>
Πολλά χρόνια οπαδός των SUICIDAL TENDENCIES, ευτυχώς είχα τη χαρά να τους δω στην αλησμόνητη συναυλία τους πριν μερικά χρόνια στο Gagarin και πίστεψα ότι θα έμεναν μόνο σε live εμφανίσεις όπως πολλά «τοτέμ» της σκληρής μουσικής, που απλά εκμεταλλεύονται το όποιο όνομα είχαν κάνει (μικρό ή μεγάλο) όλα αυτά τα χρόνια και θα προσπαθούσαν να το εξαργυρώσουν στα γεράματα (η μορφή που λέγεται Mike Muir είναι πάνω από πενήντα ετών) με συναυλίες. Κι όμως, διαψεύστηκα και μάλιστα οικτρά. Το “13”, είναι ο δέκατος τρίτος δίσκος του γκρουπ (συνυπολογίζοντας τα EP), κυκλοφορεί 13 χρόνια μετά τον τελευταίο στούντιο δίσκο τους, έχει 13 τραγούδια και κυκλοφορεί το 2013. Ποια άλλη αφορμή ήθελαν για να μην ονομάσουν το δίσκο έτσι; Στο δια ταύτα λοιπόν, ο Cyco Miko, καταφέρνει να βγάλει ένα δίσκο που ακούγεται και φρέσκος αλλά και που ηχητικά δεν απέχει από τις μεγάλες στιγμές του παρελθόντος, με το crossover του που είχε γράψει ιστορία, συνδυάζοντας με απόλυτο τρόπο το punk/hardcore με το (thrash) metal και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι σε κάποια από τις Big 4 περιοδείες, είχαν παίξει μαζί με τους METALLICA, SLAYER και MEGADETH…
Σημαντικό ρόλο έχει παίξει ο Paul Northfield που έχει αναλάβει για μία ακόμη φορά τη μίξη και μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει δουλέψει πλειστάκις στο παρελθόν με τους SUICIDAL TENDENCIES, άρα γνωρίζει ακριβώς τις ανάγκες του σχήματος, αλλά έχει δουλέψει και με καλλιτέχνες όπως ο Marylin Manson αλλά και οι DREAM THEATER, RUSH και QUEENSRYCHE. Ο ήχος λοιπόν είναι φρεσκότατος, σύγχρονος και ο μπασίστας που έχει βρει ο Muir, ο Tim Williams, είναι αστέρι, αφού καταφέρνει και περνάει όλα αυτά τα funky στοιχεία στη μουσική (όχι σε τέτοιο βαθμό όπως τους INFECTIOUS GROOVES βέβαια) και δείχνει απαράμιλλη τεχνική σε κάθε κομμάτι. Αυτό για όσους ανησυχούσαν, επειδή το μπάσο είναι σημαντικό στοιχείο στη μουσική των SUICIDAL και ας μην ξεχνάμε ότι προκάτοχος αυτής της θέσης υπήρξε επί σειρά ετών ο Rob Trujillo που αργότερα πήγε στον Ozzy και τους METALLICA. Αυτός που μου έλειπε και στο live και στο δίσκο, είναι ο υπέρτατος Rocky George, που έντυνε μαγικά τα κομμάτια με τα σόλο του. Όχι ότι ο Dean Pleasants δεν είναι καλός και το γεγονός ότι συνεργάζεται ήδη πάρα πολλά χρόνια με τον Muir και στους INFECTIOUS GROOVES αλλά και στους SUICIDAL, δείχνει πολλά για το ποιόν του, βρίσκω όμως ότι η μουσική των SUICIDAL ήταν πιο ξεχωριστή με τα σόλο του George. Όπως και να έχει, η επιστροφή των SUICIDAL TENDENCIES, είναι σίγουρα τίμια, up–to–date αλλά και χωρίς να αψηφά το παρελθόν τους. Ο Cyco Miko, δείχνει να «το έχει» ακόμα και ψήνομαι πάρα πολύ να τους ξαναδώ live και να απολαύσω τις κομματάρες τους!
7,5 / 10
Σάκης Φράγκος
