"/>
Δεν είμαι από τους τύπους που κρίνουν έναν δίσκο ή κατ’ επέκταση ένα συγκρότημα από το εξώφυλλο της εκάστοτε κυκλοφορίας. Αλλά όταν έχει αυτό το εξώφυλλο, μόνο αρνητικά μπορείς να προκαταληφθείς. Αυτή η προχειρότητα και η κακογουστιά φαίνεται πως διέπει το συγκρότημα σε όλο το φάσμα της δημιουργικότητας. Τι να πεις όμως για ένα συγκρότημα που έχει αλλάξει μέσα σε μια δεκαετία τέσσερις τραγουδιστές ή που όλη η υπόστασή τους βασίστηκε στη συγγένεια εξ αγχιστείας του ιδρυτικού μέλους τους Mark Chavez με τον Jonathan Davis των KORN.
Πέρα από τα μεγαθήρια που γέννησε η σκηνή της nu metal, εκτίνεται το χάος. Και μέσα σε αυτό το χάος ανήκουν κι οι ADEMA. Με πιασάρικες ανακυκλωμένες μελωδίες αλά KORN και GODSMACK, με φωνητικά που προδίδουν ερασιτεχνισμό και μια κυκλοφορία όπως το “Topple the Giants” όπου τα τέσσερα από τα εφτά κομμάτια να αποτελούν τα χιτάκια τεσσάρων διαφορετικών κυκλοφοριών, δεν κάνεις προκοπή. Ξεγελάς τον εαυτό σου και προσπαθείς να κρατηθείς από ένα όνειρο που ποτέ δεν σου άνηκε. Απορώ όμως, πως μια μπάντα σαν αυτή μπορεί να συνεχίζει μετά από τόσο κράξιμο όλα αυτά τα χρόνια κι αφού κατόρθωσαν να εκπέσουν από Earache στην άγνωστη, και σχολικού επιπέδου, Pavement Entertainment.
Η EP κυκλοφορία των καλιφορνέζων ADEMA, όπως είναι φυσικό, δεν είναι κάτι που θα πρότεινα σε κάποιον να ακούσει, ούτε για δείγμα. Αν παρόλα αυτά κάποιος αρέσκεται σε αυτό το είδος, μπορεί να του δώσει μία, το πολύ δύο, ακροάσεις, έτσι για τον χαβαλέ.
4 / 10
Νίκος Ζέρης
