"/>
Και ποιος είπε ότι οι χρονομηχανές δεν έχουν ανακαλυφθεί και δεν λειτουργούν μυστικά ανάμεσά μας. Μεγαλύτερη απόδειξη, ο νέος δίσκος των THE BLACK ANGELS, που από το πρώτο λεπτό σε μεταφέρει στις μακρινές δεκαετίες των 60’s-70’s. Το ξέρω ότι έχει γίνει της μόδας τον τελευταίο χρόνο και πολύς ντόρος γίνεται γύρω από το συγκεκριμένο ψυχεδελικό ροκ άκουσμα, αλλά οι εν λόγω κύριοι προϋπήρχαν όλου αυτού του σάλου. Μετά το πρώτο επιβλητικά δυσθεώρητο “Passover”, η μπάντα αρκέστηκε σε δύο τίμιους δίσκους (“Directions To See A Ghost” και “Phosphene Dream”), που ωστόσο δεν κατάφεραν να σταθούν στο ύψος της πρώτης κυκλοφορίας. Σήμερα, το “Indigo Meadow” έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα, αποκαθιστώντας όλη αυτή τη δημιουργική στασιμότητα του συγκροτήματος.
Μουσικά οι ANGELS, προσανατολίζονται στις απαρχές όχι μόνο του ψυχεδελικού ήχου, αλλά της μουσικής αυτής καθαυτής. Έχοντας σαν κύρια επιρροή τους θρυλικούς THE DOORS και το γενικότερο feeling που δημιουργούν τα ατελείωτα reverb και ο οξύς ήχος του Hammond, μεταφέρεσαι με συνοπτικές διαδικασίες σε αλλοτινές δεκαετίας, που μπορεί να μη τις ζήσαμε λόγω ηλικίας, παρόλα αυτά δεν παύουν να είναι το αποκούμπι των προσδοκιών μας για ένα καλύτερο κόσμο που ποτέ δε θα δούμε. Όπως είπα και πιο πάνω, η σύγκριση με τους δύο προκατόχους του “Indigo Meadow” δεν είναι στις άμεσες προτεραιότητές μας, καθώς οι δύο προηγούμενες κυκλοφορίες έδρασαν κυρίως στα πλαίσια μιας μεταβατικής περιόδου. Έτσι λοιπόν, από το τεράστιο “Passover” οι κύριες διαφορές έγκεινται κυρίως στην φωτεινότητα, το κοντράστ και την ποικιλία των χρωμάτων. Το “Indigo” έχει απομακρυνθεί αρκετά από το σκοτεινό-πεσιμιστικό παρελθόν της μπάντας, τόσο στιχουργικά όσο και αισθητικά. Από την άλλη, η ποικιλία στις συνθέσεις, η τοποθέτηση των πλήκτρων σε πρώτο ρόλο και το καλαίσθητο πείραγμα στα φωνητικά, είναι τα κυριότερα νέα τεχνικά χαρακτηριστικά που ακροατής παρατηρεί από την πρώτη κιόλας ακρόαση. Φρεσκαδούρα δηλαδή.
Η αντίσταση στη μουσική των THE BLACK ANGELS είναι μάταιη. Η ψυχοτρόπος ουσία που απελευθερώνει κάθε τους κομμάτι σε εθίζει σε μια ελικοειδή ανάβαση στα ανώτερα επίπεδα της ύπαρξής σου. Όλος ο δίσκος κυλάει ευχάριστα και χωρίς διακοπή, ωστόσο δεν μπορείς να μη ξεχωρίσεις τα “Evil Things”, “Don‘t Play With Guns”, “I Hear Colors (Chromaesthesia)”, “Black Isn‘t Black” και “You‘re Mine”. Ο Alex Maas καταφέρνει, όσο λίγοι αυτό τον καιρό, να αναβιώσει με τον καλύτερο τρόπο μια μουσική που μάλλον είχαμε ξεχάσει από τα μέσα των 90’s. Μέσα στη γενικότερη κινητικότητα (που αγγίζει τα όρια του marketing) γύρω από το ψυχεδελικό ροκ σαν είδος, το συγκρότημα βγαίνει ευτυχώς αλώβητο. Η ισχυρή ταυτότητα της μπάντας δεν συγχέεται επ’ ουδενί με μεγαθήρια όπως οι COLOUR HAZE και SAMSARA BLUES EXPERIMENT.
Το άστρο των THE BLACK ANGELS έχει ανατείλει εδώ και καιρό, τώρα απλά δυναμώνει μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα.
8.5 /10
Νίκος Ζέρης
