>
7/10
«Να ζήσετε AS I LAY DYING και χρόνια πολλά, μεγάλοι να γίνετε και να κοπανάτε… δυνατά;;;» Τέλος πάντων, βάλτε ότι ευχή θέλετε, η μπάντα γιορτάζει τα 10 χρόνια της ύπαρξης της και είπε να μας κάνει δώρο μια συλλογή ώστε να το γιορτάσουμε όλοι μαζί (ε τι, σε σκυλάδικο θα πηγαίναμε;). Όλες οι μπάντες σχεδόν του N.W.O.A.H.M. εμφανίστηκαν στις αρχές των 00’s και πλέον δεν μπορούμε να τους αποκαλούμε και «ψάρακλες»! Έχουν βρει τον ήχο τους, ο οποίος λίγη σχέση έχει πλέον με το hardcore, γι’ αυτό και ο όρος metalcore δεν στέκει ιδιαίτερα στην περίπτωση τους αν και είναι ο επικρατέστερος και έχει γίνει το ξεκαθάρισμα μεταξύ leaders και followers. Οι AILD λοιπόν ανήκουν στους πρώτους, παρουσιάζοντας μια συνεχώς ανοδική πορεία σε ποιότητα αλλά και δημοτικότητα με αποκορύφωμα τους δύο τελευταίους δίσκους τους. Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με μια τυπική συλλογή τύπου best–of, μπορούμε να τη φτιάξουμε στον σκληρό μας εξάλλου, κίνηση που κρίνεται σωστή εκ πρώτης όψεως… εκ πρώτης «αυτιάς» όμως;;
Ξεκινάμε με τρία καινούρια, «σπαρταριστά» κομμάτια, τα οποία δείχνουν πως περνούν περίοδο παρατεταμένης συνθετικής φόρμας. Είναι όλα τουλάχιστον καλά, με το “Paralyzed” να ξεχωρίζει ελάχιστα στο νήμα ως νέος ύμνος της μπάντας, αλλά και τα “From shapeless to breakable” με το straight in your face riff και το ανατολίζον lead του και “Moving forward” με το «ανάβω αναπτήρα» ρεφρέν και το speedαριστό solo του. Διασκευών συνέχεια όπου εδώ έχουμε το πρώτο foul καθώς και οι 4 τους (3 στην ουσία) είναι πιστές επανεκτελέσεις των πρωτοτύπων και είναι σπάνιο κάποιος να ξεπεράσει την ποιότητα τους με αυτό τον safe τρόπο. Ρίσκαρε λίγο, άλλαξε τους τα φώτα, κάντα δικά σου, σίγουρα θα έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον αλλά και πλάκα. Έτσι το “War ensemble” ακούγεται δυνατό αλλά χάνει στην evil ατμόσφαιρα που ξέρουν πολύ καλά να βγάζουν οι SLAYER ακόμη και με εκκλησιαστικούς ύμνους, τα “Hellion/Electric eye” μας τα λένε καλύτερα οι PRIEST εδώ και δεκαετίες, ενώ το “Coffee mug” των Αμερικανών punk rockers DESCENDENTS κερδίζει σε όγκο και αποτελεί την ευχάριστη έκπληξη των διασκευών. Για τη συνέχεια έχουμε ένα επαν-ηχογραφημένο medley τραγουδιών από το ντεμπούτο τους “Beneath the encasing of ashes”, κίνηση που κρίνεται ως έξυπνη για την ταχεία παρουσίαση του στους νεότερους ίσως οπαδούς της μπάντας και για το τέλος έχουμε τα electronic/dubstep remixes. Εδώ πολλοί ίσως να κλείσουν την κριτική, να σιχτιρίσουν την «κατάντια μας» και να περιμένουν πως και πως το νέο KORN για να βρίσουν παραπάνω. Ψυχραιμία παίδες και άλλοι τα έκαναν στο παρελθόν (FEAR FACTORY, MINISTRY) και θα ακολουθήσουν και άλλοι στο μέλλον. Επίσης αν σκεφτούμε πως τα breakdowns του core ήχου, έχουν κοινό παρονομαστή με τα breakbeats του dubstep, ίσως ακούσουμε το όλο εγχείρημα με άλλο αυτί. Έτσι εδώ έχουμε 4 remixes, ενός τραγουδιού από κάθε δίσκο πλην του ντεμπούτου, με το “The blinding of false light” να ξεχωρίζει, τον Ben Weinman των DILLINGER ESCAPE PLAN να κάνει το “Wrath upon ourselves” να ακούγεται σαν ηλεκτρονικοί – ακόμη πιο υπερηχητικοί DEP και τα “Confined” και “Elegy” να ακούγονται κάπως αδιάφορα, χωρίς κάποιον ιδιαίτερο πειραματισμό.
Ήρθε η ώρα να κάνουμε ταμείο. Η κίνηση σίγουρα παρουσιάζει ενδιαφέρον, η πεπατημένη των εορταστικών live albums/DVD και δεν συμμαζεύεται δύσκολα ξεχωρίζει πλέον και αυτό λειτουργεί υπέρ των AILD. Δεν συνιστάται σε νέους οπαδούς, αυτοί ας προτιμήσουν κάποιον από τους τελευταίους δίσκους τους, αλλά σε όσους ξέρουν το ποιόν της μπάντας και ενδιαφέρονται για οποιαδήποτε κυκλοφορία τους. Σίγουρα θα το ευχαριστηθούν, χωρίς όμως να αναφωνήσουν «μπόμπα μαλ**ες το δισκάκι»… Ελπίζουμε αυτό να το πούμε (once again) στον επόμενο δίσκο τους.
Βασίλης Γκορόγιας
