"/>
8 / 10
Τα πράγματα είναι απλά, όμορφα και ωραία. Καλό είναι να τα αντιμετωπίζουμε στο πλαίσιο στο οποίο ανήκουν και να κρίνουμε την ποιότητά τους εντός αυτού και ύστερα να γενικεύουμε το θέμα. Για παράδειγμα, βλέπουμε μια ταινία τρόμου. Καλό είναι να τη συγκρίνουμε πρώτα, αφού τη δούμε ολόκληρη (και όχι μόνο το trailer!), με αντίστοιχες ταινίες τρόμου και ύστερα να την βάλουμε σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ταινιών χωρίς διάθεση σύγκρισης, αλλά μόνο κατάταξης ανάλογα με την ποιότητα της στη συνείδηση μας… Έτσι και με τους EVILE. Ανήκουν στη αναβιωμένη σκηνή του thrash metal που «έσκασε μύτη» στα μέσα περίπου της προηγούμενης δεκαετίας, οπότε ξέρουμε πως θα παίξουν «παλιομοδίτικο» thrash, θα ηχούν αρκετά όμοιοι με τις old school επιρροές τους και το κύριο πράγμα που οφείλουν να καταφέρουν είναι να μην εγκλωβιστούν σε αυτές αλλά να τις φιλτράρουν μέσα από τη δική τους ταυτότητα.
Αυτό ακριβώς κάνουν οι EVILE από την αρχή της καριέρας τους με αποκορύφωμα τον, κατά τον μύθο, κρίσιμο τωρινό τρίτο τους δίσκο. Με το που μπαίνει η εισαγωγή του “Five serpent’s teeth” η ατμόσφαιρα του “Blackened” είναι πιο έντονη και από την τσίκνα μέσα σε σουβλατζίδικο. Η κοινή τους πορεία σε γεγονότα με τους METALLICA δεν είναι μόνο αξιοπρόσεκτη αλλά και ανατριχιαστική! Από την αρχή της καριέρας τους ως tribute μπάντα τους, στην ανάθεση της παραγωγής του ντεμπούτου τους από τον Flemming Rasmussen έως και το θάνατο του μπασίστα τους Mike Alexander, η σχέση τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καρμική! Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με μία από τις αμέτρητες κόπιες τους παρόλο που τα πάντα τους θυμίζουν. Πρώτον, οι συνθέσεις είναι αρκετά πιο ώριμες και δουλεμένες σε σχέση με το σχετικά ακατέργαστο προφίλ των προηγούμενων δίσκων. Δεύτερον, εκτελεστικά έχουν ανέβει επίπεδο με τα riffs να δίνουν και να παίρνουν, τα leads να είναι ουσιώδη και πωρωτικά ταυτόχρονα και τη rhythm section να βάζει τις απαραίτητες βάσεις για ένα στιβαρό αποτέλεσμα. Τρίτον και τελευταίο αλλά όχι καταϊδρωμένο, τα φωνητικά του Matt Drake έχουν βελτιωθεί τόσο, που αναρωτιέσαι αν είναι όντως αυτός… Όπως ακριβώς και του Hetfield με το πέρασμα των χρόνων. Έτσι, όλα αυτά μαζί με την άρτια παραγωγή μας δίνουν κομμάτια όπως τα “Five serpent’s teeth” και “Centurion” όπου χάνεις το μέτρημα με τόσα riffs, τα συναυλιακά anthems “Cult” και “Eternal empire” που θα σε κάνουν να ξεθάψεις το τζιν μπουφάν με τα ραφτά, αλλά και τα λιωμένα από τα χιλιόμετρα στα pits sneackers σου, για να τα αφήσεις χωρίς σόλα σε τραγούδια σαν το thrash to the bone “In dreams of terror”. Ας μη ξεχάσουμε όμως και την σωστή, αλλά όχι «γούτσου γούτσου» ατμοσφαιρική μπαλάντα “In memoriam” , φόρος τιμής στον εκλιπόντα μπασίστα τους, με την εισαγωγή στο μπάσο να ανήκει σε αυτόν, μιας και τη χρησιμοποιούσε για προθέρμανση πριν τις συναυλίες τους.
Σκεφτείτε τώρα πως ούτε τζίν με ραφτά έχω, ούτε λιωμένα sneackers (άντε καμιά ξεχασμένη σοκολάτα snickers στο ντουλάπι!) και ούτε είμαι και τόσο του old school. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο ο δίσκος αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία, καθώς κατάφερε με τα ακούσματα να με κερδίσει και να θυμηθώ τις μέρες που έλιωνα τα “Ride the lightning” και “Master of puppets”. Γιατί αν ψάχνετε ένα thrash δίσκο του τώρα, χωρίς να προσκυνά το παρελθόν αλλά να το σέβεται, τότε έχετε πέσει διάνα. Οι EVILE ανήκουν άνετα στο Big Four του σιναφιού τους και ίσως διεκδικούν και τα σκήπτρα (υπάρχουν και οι MUNICIPAL WASTE) και ο τρίτος τους δίσκος το αποδεικνύει. Είναι ο καλύτερος και πιο ώριμος της καριέρας τους… μέχρι τον επόμενο!
Βασίλης Γκορόγιας
