"/>
6 / 10
30 χρόνια έχουν περάσει από τότε που οι Βρετανοί VENOM καλωσόριζαν την ανθρωπότητα στην κόλαση, με το μοναδικό από πολλές απόψεις ντεμπούτο τους “Welcome to hell”. Πολυσυζητημένο άλμπουμ χωρίς αμφιβολία. Για κάποιους είναι ένας άτεχνος και με άσχημη παραγωγή δίσκος. Για άλλους είναι ένα μνημείο του ακραίου ήχου και ένα μεγαλειώδες διαμάντι στο οποίο χρωστάμε πολλά. Αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν και ο κύριος Conrad Thomas Lant ή αλλιώς Cronos, επιστρέφει με την σχετικά νέα του παρέα και κυκλοφορεί τον 13o δίσκο της καριέρας του ονόματι “Fallen angels”.
Πλέον δεν ξέρω τι μπορεί να περιμένει κανείς από ένα νέο VENOM άλμπουμ ή τι απαιτήσεις μπορεί να έχει αφού η μπάντα έχει περάσει από αρκετά στάδια. Το σίγουρο είναι πως εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα άλμπουμ που δεν θα ταράξει την ιστορία ούτε της μπάντας αλλά ούτε και του ήχου γενικότερα χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι συνθέσεις που βρίσκουμε στο “Fallen angels” δεν είναι αξιόλογες. Είναι αξιόλογες αλλά είναι προβλέψιμες και αρκετά συνηθισμένες θα έλεγα. Ο δίσκος ξεκινάει με το “Hammerhead”, ένα πολύ groove-ατο κομμάτι που σε πιάνει από τα μούτρα και κατά τη γνώμη μου είναι ότι καλύτερο για ξεκίνημα δίσκου. Αφού καταφέρνει να μας βάλει στο όλο κλίμα, ξεκινάμε για το ταξίδι που αποτελείται από άλλα 14 κομμάτια, πράγμα καθόλου άγνωστο αφού όλα τα άλμπουμ των Βρετανών είναι κάτι παραπάνω από χορταστικά σε διάρκεια. Με την πρώτη ακρόαση, αυτό που παρατηρούμε, είναι το πόσο μπροστά βρίσκεται το μπάσο και πόσο βασικό ρόλο παίζει στο όλο αποτέλεσμα. Προσωπικά αυτό δεν με χάλασε καθόλου. Κάθε άλλο μάλιστα. Επίσης, είναι εύκολα εμφανές πως οι VENOM για άλλη μια φορά καταπιάνονται στιχουργικά με τον Σατανά σε σχεδόν κάθε κομμάτι του άλμπουμ (χωρίς αυτό να αποτελεί έκπληξη) αλλά και με την αγάπη τους στο heavy metal γενικότερα αφού ακούμε συχνά φράσεις όπως “Bang your head”, “Head banger” κτλ.
Όπως πάντα τα thrash riffs διαδέχονται τα κλασικά NWOBHM περάσματα, τα οποία συνδυάζονται με όμορφο τρόπο και δεν κουράζουν τον ακροατή. Τουλάχιστον μέχρι την μέση του άλμπουμ. Από εκεί και πέρα πιστεύω πως υπάρχει μια κοιλιά αφού έπιασα τον εαυτό μου να μην δίνει προσοχή σε αυτό που ακούει, που όμως για αυτό μπορεί να ευθύνεται και η μεγάλη διάρκεια του δίσκου. Παρά το γεγονός πως σε κάθε κομμάτι υπάρχει κάτι αξιόλογο, είτε αυτό λέγεται riff, είτε λέγεται solo, είτε μελωδική γραμμή, το ενδιαφέρον χάνεται μιας που δεν υπάρχει κάποια έκπληξη ή κάτι που είναι πραγματικά αξιομνημόνευτο ώστε να μας κάνει να θέλουμε να το ακούσουμε ξανά και ξανά. Είτε πρόκειται για τα mid tempo κομμάτια και σημεία, είτε πρόκειται για τα πιο γρήγορα και οργισμένα, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο αφού κομμάτια παρόμοια με αυτά έχουμε ακούσει πάρα πολλές φορές, όχι μόνο από τους VENOM αλλά και από άλλες μπάντες γενικότερα. Από την άλλη, είναι σχεδόν αδύνατο να περιμένουμε μια τέτοια μπάντα να κάνει τη διαφορά και να μας παρουσιάσει κάτι που όντως θα μας εκπλήξει. Αυτό έγινε όταν πρωτοεμφανίστηκαν, αφού τότε δεν υπήρχε και κάτι παρόμοιο. Με την πάροδο του χρόνου όμως αυτή η μοναδικότητα και η πρωτοτυπία χάθηκε και την θέση της πήρε το συνηθισμένο και κατά άλλους, βαρετό.
Για να μην μακρηγορούμε χωρίς λόγο, οι οπαδοί των VENOM οι οποίοι ακολουθούν την μπάντα ακόμα και σήμερα σίγουρα θα βρουν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα στο “Fallen Angels”. Το ζητούμενο όμως είναι αυτό να διαρκέσει και στο μέλλον γιατί η αλήθεια είναι πως έχουμε πήξει από δίσκους που μόλις κυκλοφορούν τους ακούμε και λίγο αργότερα καταλήγουν να σκονίζονται σε κάποιο ράφι. Για όλους τους υπόλοιπους, δώστε μια ευκαιρία στο άλμπουμ και αν σας αρέσουν γενικότερα οι αλήτικες heavy metal καταστάσεις, με την βρώμικη αλλά παράλληλα καλή παραγωγή, τα NWOBHM solos, τα groove-άτα, αλλά και mid tempo σημεία, όπως επίσης και οι thrash metal καταβολές ίσως και να βρείτε ένα άλμπουμ ικανό να σας ταξιδέψει πίσω στο χρόνο και απλά ελπίζω πως αυτό το ταξίδι θα διαρκέσει αρκετά. Για εμένα το “Fallen angels” δεν είναι τίποτα άλλο από ένα άλμπουμ λίγο άνω του μετρίου. Από την άλλη, οι VENOM είναι ιστορία και χαίρομαι που ακόμα και σήμερα δίνουν το παρόν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Βασίλης Μάζαρης
