"/>
8,5 / 10
Ποτέ δεν ήμουν φίλος δίσκων με b–sides και τραγουδιών που έμειναν έξω από άλμπουμ. Πάντα πίστευα ότι για να μείνει ένα κομμάτι έξω από CD τότε ή δεν είναι αρκετά καλό ώστε να συναγωνιστεί τα υπόλοιπα ή απλά ο καλλιτέχνης δεν πιστεύει πολύ σ’ αυτό για να του δώσει την ευκαιρία να συμπεριληφθεί σε ένα δίσκο που τον εκφράζει.
Αν και ορκισμένος οπαδός του συγκροτήματος, όταν έμαθα ότι οι DISTURBED θα προβούν σε μια τέτοια κίνηση απογοητεύτηκα, πόσο μάλλον μετά την κυκλοφορία του τελευταίου μετριότατου studio άλμπουμ τους “Asylum”. Η μπάντα τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει σημάδια κόπωσης και συνθετικής αδυναμίας γι’ αυτό και επιλέγω συνήθως να ακούω παλιότερες δουλειές τους.
Προς έκπληξη όμως το “The lost children” είναι στο σύνολο του πολύ καλύτερο από το “Asylum” αν και το τελικό αποτέλεσμα, όπως είναι φυσιολογικό, δεν είναι τόσο ομοιογενές όσο μια κανονική studio κυκλοφορία. 16 κομμάτια από διάφορα σημεία της καριέρας τους που κατά την προσωπική μου γνώμη όχι απλά θα μπορούσαν να υπάρχουν στις κανονικές εκδόσεις αλλά θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν και πολλά τραγούδια που υπήρχαν σε αυτές. Ανάμεσα στις συνθέσεις συναντάμε και δύο διασκευές που φανερώνουν περίτρανα τις επιρροές των DISTURBED όπως το “Midlife crisis” των FAITH NO MORE και το “Living after midnight” των JUDAS PRIEST. Βέβαια όλα τα κομμάτια που περιέχονται στο CD ήταν διαθέσιμα στο παρελθόν είτε σε singles, είτε σε soundtrack, είτε μέσω της ιστοσελίδας της μπάντας πλην του “Mine” που ξέμεινε από το “Asylum”.
Δε νομίζω ότι υπάρχει οπαδός της μπάντας που να μη του αρέσει αυτό το CD. Κατά κάποιο τρόπο το “The lost children” αποτελεί ένα ιδιαίτερο best of του συγκροτήματος και δεν πρέπει να λείπει από καμία δισκοθήκη. Εγώ το μόνο που μπορώ να ελπίζω πλέον, είναι να συνειδητοποιήσουν οι DISTURBED τον στραβό δρόμο που έχουν πάρει, να συνέλθουν και να κάνουν αυτό που μόνο αυτοί ξέρουν. Να ξαναγίνουν οι JUDAS PRIEST της νέας χιλιετίας…
Σάββας Στανής
