"/>
Όσοι και όσες δεν είστε διατεθημένοι να δεχτείτε ότι όλα τα συγκροτήματα (ακόμα και αυτά που λατρεύει ο καθένας μας), ανεξαρτήτου μεγέθους και ποιότητας, κυκλοφορούν ΚΑΙ κακά άλμπουμ, μην διαβάσετε παρακάτω. Άλλωστε θα έχετε ήδη αγαπήσει το νέο άλμπουμ των NIGHTWISH, πριν καν το ακούσετε. Μερικά πράγματα δυστυχώς δεν αλλάζουν. Για τους υπόλοιπους, και ειδικά για όσους από εμας γουστάραμε/αγαπήσαμε/κολλήσαμε με αυτή τη μπάντα από όταν ξεκινούσε, αυτή η κριτική είναι μαχαιριά. Δυστυχώς!
Θα με συγχωρέσετε όμως και θα κάνω μια μικρή αναδρομή στο δισκογραφικό ιστορικό της μπάντας, για να δούμε τα πράγματα και από μια άλλη οπτική.
Οι NIGHTWISH όταν έβγαζαν το “Angels fall first” δεν ήξεραν φυσικά τι θα γινόταν στο μέλλον, αλλά και όσοι το ακούσαμε δεν περιμέναμε την τεράστια διαφορά από τα επόμενα. Ωραίο άλμπουμ, κυρίως λόγω της ατμόσφαιρας που είχε, αλλά ως εκεί. Το “Oceanborn” ήταν το πρώτο δυνατό «χτύπημα» και καμπανάκι ότι αυτή η μπάντα θα δώσει πολλά. Symphonic power metal με οπερατικά φωνητικά και μερικά από τα καλύτερα κομμάτια τους μέχρι και σήμερα (“Walking in the air”, “Sleeping sun”, “Sacrament of wilderness”, “The riddler”, “Pharaoh sails to Orion” κλπ). Το “Wishmaster” πήγε ένα σκαλί παραπάνω τη μπάντα. Πιο heavy από τον προκάτοχό του, πάντα στο power ύφος και με κομμάτια όπως τα “She is my sin”, “Come cover me”, “Deep silent complete”, “Dead boys poem” και “Wishmaster” να εγγυώνται την αξία του. Το “Century child” είναι η πρώτη πολύ μεγάλη αλλαγή στον ήχο της μπάντας. Σκοτεινότερο από τα προηγούμενα, ακόμα πιο «βαρύ» και με τα πρώτα hit να κάνουν την εμφάνισή τους στα “Ever dream” και “Bless the child”, η μπάντα αρχίζει και μπαίνει για τα καλά στις κορυφαίες του metal. Τουλάχιστον εμπορικά για να μην στεναχωρήσουμε όποιον δεν τους γουστάρει. Το “Once” τους εκτοξεύει κυριολεκτικά! Ο καλύτερος ίσως δίσκος των NIGHTWISH, όμως συνάμα και ο πιο κομβικός όπως εξελίχθηκε. Περιττό να ανεφέρουμε κομμάτια από εκεί. Η (για ακόμα μια φορά) αλλαγή στον ήχο τους και εκπληκτική χρήση ορχήστρας και χωρωδίας σε συνδυασμό με το heavy metal στοιχείο, κάνουν το άλμπουμ μοναδικό. Δυστυχώς κάπου εκεί ξεκινάει η αντίστροφη πορεία. Η αποχώρηση της Tarja Turunen από τη μπάντα και η αντικατάστασή της από την pop/rock τραγουδίστρια Anette Olzon, κάνει την κυκλοφορία του “Dark passion play” μία από τις πιο αναμενόμενες της χρονιάς που βγήκε. Προσωπικά, δεν τρελάθηκα. Ήταν ο πρώτος δίσκος των NIGHTWISH που δεν πειραματίστηκαν όπως έκαναν σε ΚΑΘΕ δίσκο πριν από αυτό. Ο πρώτος «ασφαλής» δίσκος της μπάντας, στηριζόμενος κυρίως στην επιτυχία του “Once” και τον «αέρα» που είχε αποκτήσει πλέον η μπάντα. Η Anette δεν έκανε για αυτόν τον ήχο (μια χαρά φωνή έχει κατά τα άλλα η κοπέλα… προς αποφυγή παρεξηγήσεων) και ίσως ο Tuomas ήθελε την σιγουριά (λόγω και του πρώτου άλμπουμ χωρίς την Tarja) περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Ίσως αν δεν είχε βγεί το “Once” να μου ακουγόταν καλύτερο το “Dark passion play”, αλλά… Δεν είναι κακό, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο. Και έρχεται η στιγμή της κυκλοφορίας του υπερδιαφημιζόμενου και εξαιρετικά, είναι η αλήθεια, πακεταρισμένου “Imaginaerum”.
Συγνώμη, αλλά πραγματικά αυτή είναι η χειρότερη στιγμή στη δισκογραφική ιστορία των NIGHTWISH. Απλά, όμορφα και ξεκάθαρα. Και σαν οπαδός της μπάντας που λάτρεψα τα 5 πρώτα άλμπουμ της, απλά απογοητεύτηκα όσες φορές και αν το άκουσα. Πραγματικά ήθελα να το γουστάρω. Ήθελα να μου αρέσει. Και το έβαζα ξανά και ξανά… Αλλά το αποτέλεσμα παρέμενε το ίδιο.
Πρώτη φορά άκουσα άλμπουμ των NIGHTWISH το οποίο τελειώνοντας δε μου άφησε σχεδόν τίποτα. Πρώτη φορά έφτασα στο 11ο (!!!) κομμάτι για να πώ “ναι ρε φίλε”! Πρώτη φορά άκουσα σημεία που ήθελα απλά να πατήσω το stop ή το skip λόγω του εκνευρισμού που μου προκαλούσαν (ακούστε τα «περίεργα» φωνητικά της Anette στο “Scaretale”… Πραγματικά όπως το λέει ο τίτλος). Πρώτη φορά άλμπουμ των NIGHTWISH έχει στο σύνολό του μέτριες φωνητικές γραμμές. Πρώτη φορά δε μου «κόλλησε» άσχημα κάποιο κομμάτι στο μυαλό. Πρώτη φορά άκουσα σε κομμάτια του Tuomas τόσα πολλά (στο σύνολό τους) σημεία που νιώθεις ότι απλά μπήκαν για να μπουν και χαλάνε τα κομμάτια. Ρε εσύ Emppu, ένα riff ρε φίλε! Ένα riff!!!
O Tuomas ήθελε να κάνει ένα άλμπουμ σε ύφος soundtrack; ΟΚ. Δεκτό και είμαι σίγουρος ότι μπορεί να το κάνει και μάλιστα εξαιρετικά. Όμως ΔΕΝ είναι αυτό το άλμπουμ. Γιατί δε γίνεται να θες να κάνεις κάτι τέτοιο, αλλά στην ουσία 2 το πολύ 3 κομμάτια σου να είναι σε αυτό το ύφος και τα υπόλοιπα να είναι απλά κομμάτια που θα μπορούσαν να είναι στο “Once” ή το “Dark passion play”… Αν και ποιοτικά δε θα μπορούσαν να ανήκουν σε αυτά τα άλμπουμ. Και μπορεί έχοντας τα 6 από τα 13 κομμάτια του δίσκου να είναι μπαλάντες ή instrumental να ήθελε μάλλον να πετύχει την ατμόσφαιρα του soundtrack, αλλά δε λειτούργησε έτσι.
Το “Imaginaerum” πέραν των δηλώσεων, διαφήμισης, πρωώθησης κλπ κλπ κλπ, στην ουσία ακολουθεί το “Dark passion play”. Είναι ο δεύτερος στη σειρά «ασφαλής» δίσκος που κυκλοφορούν. Και η καριέρα τους (ποιοτικά μιλώντας, γιατί εμπορικά πάλι super θα είναι το άλμπουμ) παίρνει την αντίστροφη πορεία από αυτήν που είχε μέχρι και το “Once”.
Το άλμπουμ ξεκινάει με μια συμπαθητική εισαγωγή, για να μπει το “Storytime” που έχουμε ήδη ακούσει όλοι. Ο καθένας έχει τα γούστα του. Προσωπικά δε μου άρεσε ιδιαίτερα. Αλλά είναι τέτοιο το άλμπουμ που τελειώνοντας, αυτό το κομμάτι ακούγεται ένα από τα καλύτερά του. Το “Ghost river” μπορεί να είναι το πρώτο κομμάτι που κάνει την εμφάνισή του ο Marco στη γέφυρα και το ρεφρέν, αλλά δεν προσφέρει κάτι. Μόνο από τη μέση και μετά που μπαίνει και η παιδική χωρωδία και γίνεται πραγματικά πολύ ωραίο. Το “Slow, love, slow” είναι μια μπαλάντα με jazzy/bluesy feeling, συμπαθητική μεν, αλλά ως εκεί. Το “I want my tears back” είναι ένα folk-ίζον κομμάτι, αλλά με μια μελωδία που ΟΠΟΙΟΣ βγάζει folk κομμάτι, χρησιμοποιεί. Μέτριο. Στο “Scaretale”, πάνε επιτέλους να κάνουν αυτό που διαφήμιζαν. Το κομμάτι είναι κινηματογραφικό, με μερικά πολύ καλά σημεία, αλλά δυστυχώς έχει άλλα που είναι κακά και ανούσια, με αποκορύφωμα τα τραγικά «περίεργα» φωνητικά της Anette. Εκνευριστικά όμως! Το “Arabesque” είναι instrumental, αλλά δε δικαιολογεί τον τίτλο του, καθώς η Αραβική αναφορά είναι ελάχιστη. To “Turn loose the mermaids” (θα ρίχνουν κατάρες οι οπαδοί των MY DYING BRIDE), είναι απλά μια ωραία μπαλάντα, καμία σχέση με αυτές που έχουμε συνηθίσει όμως από NIGHTWISH. Το “Rest calm” ξεκινάει υπέροχα! Κλασικό NIGHTWISH κομμάτι, που δυστυχώς όμως, πέφτει πολύ μέχρι να εμφανιστεί ξανά η παιδική χωρωδία για να το ανεβάσει μετά τα μισά. Το “The crow, the owl and the dove” είναι ακόμα μια μπαλάντα, η τρίτη, σε pop-ίζον ύφος. Ωραία μπαλάντα, αλλά τέτοιου είδους μπαλάντες ακούμε πολύ καλύτερες από τους WITHIN TEMPTATION. Το “Last ride of the day” προκαλεί συγκίνηση! Αυτό είναι NIGHTWISH και είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου! Heavy, συμφωνικό, ακόμα και η Anette τραγουδάει πολύ καλά εδώ. Πολύ ωραίο κομμάτι πραγματικά. Το “Song of myself” είναι ένα 13λεπτο κομμάτι που μέχρι και το 7ο λεπτό είναι μαζί με το “Last ride of the day” τα καλύτερα του δίσκου. Μετά όμως και για τα υπόλοιπα 6 χοντρικά λεπτά, έρχεται το χάος. NIGHTWISH featuring METALLICA & LOU REED. Τίποτα άλλο δε λέω! Τέλος το “Imaginaerum” είναι ακόμα ένα ορχηστρικό με μελωδίες από κομμάτια του άλμπουμ, που δεν προσφέρει κάτι.
NIGHTWISH χωρίς Tarja, δυστυχώς δεν είναι το ίδιο (όχι ότι η Tarja σόλο μπορεί να συγκριθεί με ότι ήταν στους NIGHTWISH). Όσο σημαντικός είναι o Tuomas σε αυτή τη μπάντα, άλλο τόσο ήταν και η Tarja. Και μπορεί οι συνθέσεις να έκαναν τα κομμάτια super, αλλά η φωνή της Tarja τα πήγαινε σε άλλο επίπεδο. Οπότε για να λήγει το θέμα και οι δύο έχουν ίσο μερίδιο ευθύνης για την επιτυχία της μπάντας. Η Anette είναι καλή τραγουδίστρια. Έχει πολύ ωραία φωνή. Αλλά όχι γι’ αυτό που παίζουν οι NIGHTWISH. Μπορεί στα χαμηλά και χαμηλά προς μεσαία σημεία να είναι πολύ ωραία η φωνή της, αλλά όταν προσπαθεί να «ανέβει» λίγο, δεν το έχει. Δε φταίει αυτή βέβαια. Κι εγώ θα τραγουδούσα κι ας είμαι καράφαλτσος σε μια μπάντα «χρυσορυχείο». Σίγουρα θα μπορούσαν να βρούν πολύ καλύτερη πάντως.
Οι NIGHTWISH μετά την τρομακτική εμπορική τους επιτυχία, δυστυχώς δεν είναι οι ίδιοι. Όσο ο Tuomas είχε πραγματική συνθετική όρεξη και μαεστρία και έψαχνε τον ήχο του, έβγαζε διαμάντια. Όσο δεν τον έκαιγε ακόμα η εμπορικότητα ενός άλμπουμ έβγαζε δισκάρες. Φαίνεται ίσως ότι όταν δε γράφει με απόλυτη ελευθερία, δεν του βγαίνει το ίδιο. Πιστεύω ότι αν έκανε άλμπουμ-soundtrack χωρίς το όνομα NIGHTWISH και την εμπορική πίεση που αυτό δίνει, θα ήταν super.
Οι κάποτε ηγέτες του συμφωνικού female ήχου, δυστυχώς δεν είναι πλέον στο θρόνο τους. Σε αυτόν έχουν κάτσει οι WITHIN TEMPTATION. Και οι τελευταίες κυκλοφορίες και των δύο δείχνουν τα του λόγου το αληθές. Γιατί οι WITHIN TEMPTATION παρόλη τη δική τους εκλπηκτική εμπορική επιτυχία πλέον, δεν έβγαλαν πάλι ένα «μια από τα ίδια» δίσκο. Το πήγαν παραπέρα. Δοκίμασαν και πέτυχαν. Και κάθε δίσκο είναι και καλύτεροι. Όπως και οι NIGHTWISH… Πριν κάτι χρόνια όμως. Όχι τώρα.
Ελπίζω να μην τραβήξει τόσο αυτό το άλμπουμ. Όχι από μίσος ή κακία. Οι NIGHTWISH είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες. Αλλά μήπως και ξεκολλήσει ο εγκέφαλος του Tuomas και μας προσφέρει ξανά στιγμές όπως μας προσέφερε κάποτε. Γιατί αποδεδειγμένα το έχει! Μακάρι να είναι η κακιά στιγμή που έχουν όλες οι μπάντες ανεξαιρέτως στην καριέρα τους.
Πολλοί θα διαφωνήσετε. ΟΚ. Γούστα είναι αυτά, πάντα θα υπάρχουν διαφωνίες. Όμως κάποια στιγμή ας ξεκολλήσει το μυαλό από τη νοοτροπία του ότι βγάζει μια αγαπημένη μας μπάντα πρέπει να είναι φοβερό και τρομερό. Δεν είναι. Και αν κάποια μπάντα βγάλει κάτι κακό και ο κόσμος δεν το στηρίξει, τότε αυτή η μπάντα θα προσπαθήσει και θα βγάλει κάτι καλύτερο την επόμενη φορά. Να το θυμάστε αυτό! Και από τους καλύτερους, περιμένεις πάντα τα καλύτερα. Και όπως γουστάρουν την αποθέωση, έτσι υπάρχει και η αρνητική κριτική στο πρόγραμμα. Τι να κάνουμε δηλαδή. Δε γίναμε σκυλάδες να τρώμε σανό!
Ο βαθμός μπαίνει με βαριά καρδιά. Μακάρι το ορχηστρικό των BLIND GUARDIAN να βάλει τις καρδιές μας στη θέση τους, γιατί δεύτερο τέτοιο σοκ δε θα το αντέξω.
5 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
4 / 10
Οι Φιλανδοί NIGHTWISH μετά από τέσσερα χρόνια επιστρέφουν με νέο δίσκο, έχοντας τον τίτλο “Imaginaerum”. Πριν ξεκινήσω την κριτκή μου θα ήθελα να πω ότι οι NIGHTWISH ήταν ένα συγκρότημα που ανήκε στη γενιά των 30ρηδων, στη δική μου γενιά!! Από το 1997 που ακούσαμε όλοι πρώτη φορά το “Angels fall first” μείναμε κολλημένοι πάνω τους και κάθε τους δουλειά μας έκανε περήφανους, καθώς μαζί με 3 – 4 συγκροτήματα σκεφτόμασταν ότι και στη δική μας εποχή βγήκαν σπουδαία ονόματα στο χώρο του metal. Σε κάθε παρέα διαφωνούσαμε για τα διάφορα είδη του metal ή για συγκροτήματα, αλλά συμφωνούσαμε όλοι όταν ερχόταν η κουβέντα στους NIGHTWISH Η αποχώρηση της Tarja πόνεσε και αναρωτηθήκαμε ποιο θα είναι το μέλλον του συγκροτήματος. Η αντικατάστασή της με την Annette Olzon όχι μόνο δεν διέλυσε τις ανησυχίες μας αλλά αντιθέτως τις αύξησε, μια κοινότυπη τραγουδίστρια που θα λάτρευαν μόνο ελάχιστοι οπαδοί του A.O.R. Πριν ετοιμάσω την κριτική άκουσα το δίσκο περισσότερες από τέσσερις φορές για να βεβαιωθώ ότι δεν έχω κάνει λάθος εκτίμηση. Ο δίσκος ξεκινά με το χειρότερο οιωνό, καθώς το “Storytime” είναι ένα από τα πιο αδιάφορα και μέτρια τραγούδια που έχουν γράψει. Το “Ghost river” ξεκινά δυναμικά μέχρι να μπει η φωνή της Annette, για να μπορέσει να ακολουθήσει. Για να καταλάβετε το ρεφρέν το τραγουδά μόνος του ο Marco Hietala, με τα γυναικεία φωνητικά να συμμετέχουν μόνο στα μελωδικά μέρη, ενώ παιδική χορωδία βοηθάει στο να αποκτήσει ένα μικρό ενδιαφέρον το τραγούδι. Σειρά έχει η μπαλάντα “Slow, love, slow” με έντονά jazz στοιχεία. Για την ακρίβεια μου θύμισε έντονα το “In the mood” των HEAVEN’S GATE. Μια σύνθεση όπου η Annette δείχνει πραγματικά που ανήκει σαν τραγουδίστρια. Το “I want my tears back” είναι δομημένο πάνω σε μια κοινότυπη κέλτικη μελωδία, την οποία σχεδόν ίδια χρησιμοποιούν όλα τα συγκροτήματα που θέλουν να δελεάσουν ακροατές που αρέσκονται σε folk μελωδίες. Το πέμπτο τραγούδι έχει τον τίτλο “Scaretale” και ξεκινά με το γνώριμο συμφωνικό ύφος, αλλά η συνέχεια είναι τραγική. Θέλοντας να προσδώσουν ένα πιο θεατρικό ύφος ακούμε την Anette να τσιρίζει, χαζομελωδίες στη μέση του τραγουδιού και ανύπαρκτο ρεφρέν!! Το “Arabesque” είναι ορχηστρικό διάρκειας 3 λεπτών με έντονα ανατολίτικα στοιχεία. Η δεύτερη μπαλάντα του δίσκου, “Turn loose the mermaids”, έχει μια ικανοποιητική folk μελωδία, ενώ στο τελευταίο λεπτό μου έρχεται έντονα στο μυαλό το soundtrack της ταινίας «Ο τελευταίος των Μοικανών». Μια απλά καλή στιγμή και η μόνη που μου έμεινε μέχρι στιγμής. Το “Rest calm” έχει ίδιο μοτίβο με το “Ghost river” με τον Marco να τραγουδά στα πιο δυναμικά μέρη, την Annette να παίρνει την σκυτάλη στα μελωδικά και στο μπαλαντοειδές ρεφρέν. Ένα τραγούδι αδιάφορο που ούτε η παιδική χορωδία δεν το σώζει από την μετριότητα. Σειρά έχει μια ακόμη μπαλάντα. Στο “The crow, the owl and the dove” ο Marco και η Annette συνδυάζονται ιδανικά με την ακουστική κιθάρα και τα πλήκτρα να δημιουργούν ατμόσφαιρα και το folk στοιχείο να κάνει την εμφάνισή του στη μέση του τραγουδιού. Όμως οι NIGHTWISH κατάντησαν συγκρότημα μόνο για καλές μπαλάντες; Το “Last ride of the day” μου έφερε μελαγχολία, το τραγούδι που ξεχωρίζει από το δίσκο και θυμίζει τους παλιούς ύμνους τους, με δυναμικό μελωδικό ρεφρέν. Μία σύνθεση που θα είχε απογειώσει η Tarja με την φωνή της. Το τελευταίο τραγούδι έχει διάρκεια 13 λεπτά το οποίο το μισό έχει μόνο απαγγελίες και στο τέλος δεν σου μένει τίποτα από το “Song of myself”. Για την ακρίβεια με πήρε ο ύπνος. Ο δίσκος κλείνει με το ομώνυμο, ορχηστρικό, που απλά επαναλαμβάνει τις μελωδιές των παραπάνω τραγουδιών με την συνοδεία ορχήστρας. Τελικό συμπέρασμα ο Tuomas προσπάθησε να δημιουργήσει ένα δίσκο με soundtrack ήχο, επιστρατεύοντας ορχήστρες, κοινότυπες folk μελωδίες και παιδικές χορωδίες. Περισσότερο θλίψη φέρνει η ακρόαση του για τα περασμένα μεγαλεία παρά αισιοδοξία για το μέλλον τους. Δεν αντιλέγω οτι θα πουλήσει σε πολλές χώρες. Αλλά θεωρώ ότι το “Dark passion play” σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής, ενώ το “Imaginaerum” αποτελεί την αρχή μιας νέας. Οι παλιοί θαυμαστές τους απλά αρχίζουμε να εγκαταλείπουμε έχοντας σαν ανάμηνση εκπληκτικούς δίσκους, τα power, επικά τραγούδια που σημάδεψαν την γενιά μας. Μένουμε με την ανάμνηση μιας παρέας παιδικών φίλων που ήρθαν από το πουθενά για να ομορφύνουν τα μουσικά μας όνειρα. Παραδίδουμε την σκυτάλη στους νεώτερους οπαδούς του συγκροτήματος. Εξάλλου πάντα έτσι δεν γίνεται με τα μεγάλα συγκροτήματα; Οι παλιοί αποχωρούν για να πάρουν την θέση τους οι νεώτεροι!!
Παναγιώτης Δημητρόπουλος
