"/>
“If you ask yourself why musicians charge so much for performances. We don’t get paid vacation, we don’t get paid sick days, we don’t get bonuses for outstanding performances nor for Christmas. We don’t have insurance plans nor do we qualify for unemployment. We sacrifice our family on special days so that we can bring happiness to others. Illness or personal affairs are not excuses for a bad performance. Next time you ask, remember that musicians are musicians because of the love of music, but that love doesn’t pay debts. Happy Musicians Day!! I took this from a friend but I also have to add that many many maaaaany times we’re not even paid!!!!”
Αυτό το κείμενο είχε ποσταριστεί σε ένα σωρό «τοίχους» στο facebook στις 24/11, που ήταν η ημέρα των μουσικών. Διαβάζοντάς το, μου δημιουργήθηκαν πάρα πολλές απορίες… Οι μουσικοί, είναι ελεύθεροι επαγγελματίες, αλλά ποιος ελεύθερος επαγγελματίας στην Ελλάδα παίρνει επίδομα αδείας; Ποιος πληρώνεται όταν είναι άρρωστος και δεν 
μπορεί να πάει στη δουλειά του; Μπορεί οι μουσικοί να μην έχουν ασφάλιση, αλλά κι εγώ, πχ, που έχω, πληρώνω έναν σκασμό λεφτά (που δεν έχω) στον ΟΑΕΕ, ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ, για να μπορέσω να κρατήσω την επιχείρησή μου, και τελικά δεν έχω και καμία παροχή… Σε τελική ανάλυση, αν κάποιος θέλει να έχει ασφάλιση, μπορεί κάλλιστα να έχει μπλοκάκι παροχής υπηρεσιών και να κόβει αποδείξεις όταν πληρώνεται… Όπως είναι και το νομότυπο άλλωστε! Ποιος παίρνει επίδομα ανεργίας αν κλείσει η επιχείρησή του; Η κοινή συνισταμένη σε όλα, είναι ΚΑΝΕΙΣ. Πως μπορεί να τα έχει αυτά ο μουσικός; Δέχομαι ότι δουλεύουν σε ημέρες γιορτής για να διασκεδάσει ο κόσμος, αλλά αντίστοιχα, υπάρχουν άπειρες κατηγορίες ανθρώπων που δουλεύουν τότε και μάλιστα όχι για να διασκεδάσουν τον κόσμο, αλλά απλά για να κερδίσουν το μεροκάματο… Μιλάω από τους οδηγούς των λεωφορείων, τους ταξιτζήδες, μέχρι όποιον άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς… Επίσης, αν είμαι ιδιωτικός υπάλληλος κι έχω προσωπικά προβλήματα, χωρίς να μπορώ να αποδώσω τα μέγιστα, το πιο πιθανό δεν είναι να χάσω ένα μεροκάματο, αλλά να χάσω τη δουλειά μου. Οι μουσικοί λοιπόν, κάνουν τη δουλειά τους από την αγάπη τους για τη μουσική, αλλά η αγάπη δεν πληρώνει τους λογαριασμούς και τα χρέη. Αν λοιπόν, ένας μουσικός ή οποιοσδήποτε επαγγελματίας δει ότι δεν τα βγάζει πέρα με τη δουλειά του, απλά αλλάζει δουλειά ή κοιτάζει να βελτιωθεί.
Στην περίπτωση των Ελλήνων μουσικών, η μοίρα τους είναι πολύ δύσκολη, είναι η αλήθεια, ιδίως αν κινείσαι στο χώρο της rock / metal μουσικής. Τα μαγαζιά που μπορείς να παίξεις είναι ελάχιστα, ο κόσμος που μπορεί στην καλύτερη περίπτωση να έρθει να σε δει, είναι μετρημένος στα δάχτυλα, πολλοί καταστηματάρχες εκμεταλλεύονται την τρέλα με τη μουσική και είτε δεν πληρώνουν τα σχήματα είτε τους δίνουν πενταροδεκάρες. Σε μία τέτοια περίπτωση όμως, για να μπορέσεις να ζήσεις ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από τη μουσική, πρέπει να ανοιχτείς σε άλλα είδη. Να πας σε σκυλάδικο, να κάνεις παραγωγές κι ένα σωρό άλλα πράγματα. Πόσους όμως ξέρετε στην Ελλάδα που να ζουν αποκλειστικά από τη μουσική και δη το heavy metal; Είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του χεριού και μάλιστα ξεσκίζονται για να το καταφέρουν… Όταν οι μισοί μεταλλάδες έχουν από ένα σχήμα ενεργό που παίζουν live και ηχογραφούν άλμπουμ και από την άλλη κοιτάζουν και με μισό μάτι τους υπόλοιπους, βλέποντάς τους ανταγωνιστικά και δεν τους στηρίζουν, απλά τραβούν τον 
μοναχικό δρόμο… Θα μείνουν στην ψάθα και θα αναρωτιούνται πώς πήγε το ταλέντο τους στράφι. Βέβαια υπάρχουν και άπειρες περιπτώσεις που νομίζουν τα σχήματα ότι είναι οι νέοι IRON MAIDEN και περιμένουν να έρθει ο κόσμος να τους δει χωρίς να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους… Σας διαβεβαιώνω ότι ακόμα και τηλεοπτική διαφήμιση σε prime time να έπαιζε για μικρά live σε μαγαζιά της Αθήνας, αν δεν κινηθεί το ίδιο το σχήμα, ο κόσμος θα είναι ίδιος. Ευτυχώς ή δυστυχώς, είναι ελάχιστα τα σχήματα που πάει να δει ο κόσμος και να πληρώσει εισιτήριο, μόνο και μόνο από το όνομά τους κι αυτό πρέπει να το χωνέψουμε όλοι όσοι κινούμαστε στη φάση. Δυστυχώς, βλέπουμε πολύ χαμηλές προσελεύσεις σε live ακόμα και με ελεύθερη είσοδο σε καλές ημέρες, που δείχνει ότι μάλλον ΚΑΙ στραβός είναι ο γιαλός ΚΑΙ στραβά αρμενίζουμε. Όλοι όσοι εμπλεκόμαστε στο χώρο…
Από την άλλη, υπάρχουν και τα ξένα σχήματα… Εκεί πάμε στην πρώτη πρόταση του κειμένου. “If you ask yourself why musicians charge so much for performances”. Δεν κατάλαβα… Θα λυπηθώ τον κάθε τελειωμένο, που νομίζει ότι η Ελλάδα είναι η Γη της Επαγγελίας και πληρώνεται με 10-15.000 για να παίξει 70’ με το ρολόι; Δηλαδή, αν παίξει καλά θα ζητήσει και bonus; Αν όμως δεν υπάρχει η απαραίτητη προσέλευση για να κερδίσει κάτι και ο διοργανωτής, παίρνει λιγότερα χρήματα; ΠΟΤΕ!!! Και αν δεν πάρουν τα χρήματα που θέλουν, σου πετάνε κι ένα «δεν μας νοιάζει να έρθουμε στην Ελλάδα, αφού θα πάρουμε τα χρήματα που θέλουμε αλλού». Αυτή είναι η αγάπη πολλών καλλιτεχνών για τη χώρα μας, οι οποίοι έρχονται μετά από 10+ χρόνια καριέρας κι εκφράζουν το παράπονό τους που δεν είχαν έρθει νωρίτερα… Αυτό όμως είναι ένα άλλο κεφάλαιο που θα το αναλύσω με στοιχεία σε άλλο άρθρο, το οποίο ετοιμάζω οσονούπω.
Happy musicians day λοιπόν κι από μένα, σε όλους τους πραγματικούς και wannabe μουσικούς και πάνω απ’ όλα, καλά μυαλά!!!
Σάκης Φράγκος
