"/>
Το να περιγράψει κανείς μια συναυλία των ULVER και κυρίως τα συναισθήματα που σου δημιουργούνται ακούγοντας την μουσική τους δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Ειδικά αν έχεις συνηθίσει τον παλμό και τον ρυθμό άλλων, ίσως πιο “mainstream”(!) metal συγκροτημάτων. Ομολογώ ότι ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα live τους Νορβηγούς, «μυήθηκα» άλλωστε στον ήχο τους σχετικά πρόσφατα σε σύγκριση πάντοτε με τα χρόνια που ασχολούμαι με την μουσική, όμως ανέμενα την συναυλία τους με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αφού θεωρούσα αρκετά «δύσκολη» την live απόδοση του ύφους της μουσικής τους. Όσες ενστάσεις όμως είχα προτού ξεκινήσει το live, αντίστοιχα, άλλες τόσες «ονειρώξεις» είχα κατά την διάρκεια της συναυλίας…
Τι και αν δεν είχε και πάρα πολύ κόσμο – οι «300 του Λεωνίδα»- πάλι… Ευτυχώς βέβαια που πήγαν και τόσοι γιατί οι ULVER δεν είναι και το πιο «ευκολοχώνευτο» συγκρότημα… Tι και αν ο ήχος είχε τα προβληματάκια του ανά στιγμές, με «κορυφαία» στο encore που υπήρξε πρόβλημα με το μπάσο και δεν ακουγόταν τίποτα για κανα τρίλεπτο μέχρι κάποιος τεχνικός να το διορθώσει.Tι και αν δεν άκουγες σε κάθε τραγούδι μια ηλεκτρική κιθάρα να τσιρίζει ή να βρυχάται, οι ULVER κατάφεραν να «ταξιδεύσουν» το κοινό με την μουσικότητα του ταλέντου τους στα πολύ ιδιαίτερα ηχοχρώματα που μόνο αυτοί μπορούν να δημιουργήσουν βασισμένοι κυρίως σε θέματα πλήκτρων και ηλεκτρονικών στοιχείων πάντοτε με την καίρια συμβολή, της ψυχής της μπάντας, δηλαδή της φωνής του Rygg.
Το setlist τους, όπως και αναμενόταν, βασίστηκε κυρίως στο νέο τους άλμπουμ “War of the Roses”, ενώ δεν έλειψε και το πολυαγαπημένο μου, όπως και πάρα πολλών άλλων, “Εοs”. Για κομμάτι από την πρώτη τους περίοδο ούτε λόγος βέβαια… Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι η μουσική των ULVER επενδύθηκε και με μια αλληλουχία εικόνων, πίσω ακριβώς από την σκηνή, οι οποίες βοήθησαν πάρα πολύ, σε συνδυασμό πάντα με την μουσική, στην δημιουργία μιας υποβλητικής ατμόσφαιρας, ενώ το όλο σκηνικό, καθώς και οι «αδρανείς αντιδράσεις» του κοινού, όσο και υπερβολικό και αν ακουστεί θύμισε για λίγο αυτό το μεγάλο Wall του καλοκαιριού…
Ιάσονας Φίλης
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας
