"/>
“A true guitar hero with his friends”
Ο Σάκης Φράγκος βρήκε την ευκαιρία, πριν μερικές εβδομάδες, να συνομιλήσει με τον Gus G, τον κιθαρίστα-φαινόμενο, για το νέο σόλο άλμπουμ του, με τίτλο “Steel burner”, το οποίο είναι μισό instrumental και μισό με φωνητικά από πολύ εκλεκτούς φίλους του. Όπως πάντα, ο Gus, είχε να μας πει πολλά για το άλμπουμ, την εμπειρία του στο περσινό Rock Hard Festival, τον Ozzy και τους επίδοξους guitar heroes…
Λοιπόν, εδώ είμαστε με τον Gus G, λοιπόν, στο Rock Hard για να μιλήσουμε για το νέο του σόλο άλμπουμ, το “Steel Burner”. Γεια σου, Κώστα, καιρό είχαμε να τα πούμε.
Γεια σου, ναι, καιρό. Πότε; Προχθές;
Λοιπόν, κυκλοφορείς το “Steel Burner”, νέο σόλο άλμπουμ. Το προηγούμενό σου, το “Quantum Leap”, ήταν εξ ολοκλήρου instrumental. Και ξέρεις ότι πολύ μας ευχαρίστησε αυτό, ας πούμε, ήταν πολύ ωραίο. Αυτό είναι μισό instrumental, μισό με φωνητικά, που νομίζω, κατά τη δική μου άποψη, είναι το ιδανικό που θα μπορούσες να κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση. Δηλαδή, και να ικανοποιήσεις τον στρατό των φίλων του λίγο να ακούσουμε λίγη κιθαρούλα, και να ακούσουμε και τραγούδια τα οποία είναι με φωνητικά. Ποιο ήταν το σκεπτικό σου, λοιπόν, σκέφτηκες με αυτόν τον τρόπο, πώς το σκέφτηκες;
Ακριβώς με αυτόν τον τρόπο το σκέφτηκα. Ήταν κάτι το οποίο, είπα ότι, βασικά, η όλη φάση ξεκίνησε ότι είχα διάσπαρτα κομμάτια, από εδώ και από εκεί, με σκοπό να τα βγάζω σαν singles. Αυτό το σκεπτικό μου πέρσι, τουλάχιστον. Και σιγά-σιγά άρχισα να συλλέγω τις ιδέες, και κάπου εκεί τα έβαλα κάτω, και είπα ότι θα ήταν πολύ καλή ιδέα να κάνω ένα άλμπουμ 50-50, ας πούμε. Γιατί και ήταν κάτι που δεν έχω ξανακάνει ακριβώς έτσι. Δεν ξέρω, μάλλον δεν θα μου έβγαινε να κάνω ένα ολόκληρο instrumental άλμπουμ ξανά. Τουλάχιστον όχι τόσο γρήγορα. Δηλαδή θα μου έπαιρνε και άλλο καιρό για να ξανασκεφτώ, να είχα άλλα 5-10 instrumental κομμάτια. Από την μια αυτό, από την άλλη, ναι, ξέρεις, θεωρώ ότι γνωρίζω καλά και το κοινό μου πλέον. Και ξέρω ότι πολύς κόσμος, είναι αυτό που ανέφερες, ότι οι κιθαρίστες και αυτοί που τους αρέσει η κιθαριστική μουσική θα ικανοποιηθούν. Αλλά ξέρω ότι και μεγάλη μερίδα του κοινού μου, τους αρέσει να με βλέπουν να κάνω και ωραίες συνεργασίες με δυνατούς τραγουδιστές.
Είχε περάσει ποτέ από το μυαλό σου, με αφορμή της συνεργασίας σου με τον Ronnie Romero, να βγάλετε ένα δίσκο οι δυο σας, αποκλειστικά;
Υπάρχει αυτή η συζήτηση στο τραπέζι, να σου πω την αλήθεια. Γιατί αυτό το project εξελίχθηκε πολύ ωραία, μέχρι στιγμής και χωρίς καθόλου άγχος. Αλλά θα δούμε, γιατί μόλις έβγαλε το σόλο άλμπουμ και αυτός, νομίζω έχει δύο-τρεις μήνες. Εγώ έχασα στα σκαριά το “Steel Burner”. Οπότε τώρα είναι θέμα timing, αλλά πιστεύω ότι είναι κάτι το οποίο μπορεί να γίνει και το συζητάμε. Απλά είναι λίγο να τα βάλουμε κάτω να δούμε πώς και πότε.
Ο τίτλος “Steel Burner” δίνει μία μεταλλική, σκληρή αισθητική. Πόσο συνειδητή ήταν αυτή η ταυτότητα που ήθελες να δώσεις στο δίσκο και πώς και αποφάσισες να βγάλεις το άλμπουμ από ένα instrumental το οποίο είναι και ενάμιση λεπτό, έχει και μία ιδιαίτερη ιστορία από πίσω.
Αυτή η ιστορία με αυτό το κομμάτι μου έδωσε όλη την ιδέα κατά κάποιο τρόπο. Καταρχήν δεν το έγραψα αυτό το κομμάτι με σκοπό να το κυκλοφορήσω. Ήταν μια δουλειά που μου ανέθεσε μια εταιρεία που λέγεται “Steel Burner”. Εδρεύει εδώ στη Θεσσαλονίκη. Και όταν με προσέγγισαν για το όλο project να τους γράψω ένα θέμα τέλος πάντων περίπου στα δύο λεπτά για το διαφημιστικό της εταιρείας τους, μου άρεσε όλη η ιδέα γιατί το θεώρησα πολύ heavy metal καθότι φτιάχνουν CNC μηχανήματα, τεράστια μεταλλικά μηχανήματα τα οποία κόβουν μέταλλο. Λέω εντάξει, στο στοιχείο μου είναι. Τέλος πάντων τα παιδιά από την εταιρεία που τους συνάντησα κάναμε και το meeting. Ήταν πολύ ευχάριστοι τύποι, επίσης οπαδοί μεταλλάδες και μου είπαν ότι άρχισαν να μου λένε πώς θα το βγάλεις, πώς θα το βγάλεις το κομμάτι. Λέω παιδιά δεν έχω σκοπό να το βγάλω, για εσάς το έγραψα για αυτήν την δουλειά. Και μου είπαν «όχι, βγάλτο, βγάλτο. Από εμάς ελεύθερα, κάνε ό,τι θες». Και κάπως έτσι μου μπήκε λίγο το μικρόβιο να το ονομάσω και “Steel burner”, το κομμάτι. Όταν ήρθε το artwork, να σου πω την αλήθεια, εκεί λίγο ήρθε η ιδέα. Καμιά φορά βλέπεις ένα artwork και λες αυτό είναι το εξώφυλλο του επόμενου μου δίσκου. Δεν ξέρω, πολύ σπάνια συμβαίνει αυτό, αλλά κάποιες φορές γίνεται και κάπως έτσι έγινε. Ήταν να το βγάλω σαν single αρχικά και μετά είπα ότι θα το φυλάξω και θα αρχίσω να μαζεύω ιδέες για να γίνει το “Steel burner” άλμπουμ. Θεωρώ ότι μου ταιριάζει, πέρα από το concept και από το project που είχαμε αυτή την εταιρεία, μου ταιριάζει σαν άτομο γενικά η μουσική μου, όλη μου η πορεία, πόσο είμαι ταγμένος σε αυτή τη μουσική τέλος πάντων.
Πραγματικά ταιριάζει κουτί. Ναι. Πώς προέκυψε τελικά η συνεργασία με τη Doro, γιατί πρέπει να το συζητήσετε και το καιρό να κάνετε ένα κομμάτι μαζί;
Με τη Doro, όσες φορές έχουμε βρεθεί, πάντα έτσι τα πεταχτά σε κάποια φεστιβάλ από εδώ από εκεί, πάντα λέμε να κάνουμε κάτι, να κάνουμε κάτι, ποτέ δεν γίνεται κάτι. Για δέκα χρόνια. Τα παιδιά από τη Metal Department Records έριξαν την ιδέα, γιατί τους είχα πει ότι θα κάνω κάποιες συνεργασίες και ρώτησα, λέω, έχετε κάποιες ιδέες, και μου λένε, πώς σου φαίνεται η ιδέα με την Doro. Ήταν απλά η κατάλληλη στιγμή. Δηλαδή, μπορώ να σου πω, ήταν από αυτές τις φάσεις που λες, αχ, ναι, το έχω ξεχάσει δέκα χρόνια αυτό. Και όταν μου είπε κιόλας ο Michael Ivarsson την ιδέα, είπα ότι έχω και το κατάλληλο κομμάτι αυτή. Ήταν ένα κομμάτι ο οποίος ήταν μισοτελειωμένο, το έχασα συρτάρι για αρκετά χρόνια. Και λέω, νομίζω ότι θα της ταιριάξει κουτί αυτό το κομμάτι. Και έτσι και έγινε.
Προφανώς το επόμενο single θα είναι το κομμάτι με τον Matt Barlow, το “Dancing With Death” (σ.σ. η συνέντευξη έγινε λίγο πριν την κυκλοφορία του δίσκου). Εντάξει, είναι λίγο σκονάκι αυτό… (γέλια). Οι ηχογραφήσεις έγιναν πέρυσι κατά τις ελληνικές περιοδείες, έτσι;
Όχι. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο στούντιο του πίσω στην Αμερική. Τα φωνητικά του γράφηκαν. Απλά εδώ πέρα, επειδή έρχεται ο Matt τα τελευταία δύο χρόνια με τους ASHES OF ARES, είχαμε βρεθεί στο σπίτι ενός κοινού γνωστού, τέλος πάντων, κοινού φίλου και… Ξέρεις, το ένα έφερε τ’ άλλο και λέμε να κάνουμε κάτι κάποια στιγμή. Και ήταν ακόμα μία από αυτές τις συγκυρίες, θα το πω, γιατί δεν έγραψα κάποιο τραγούδι συγκεκριμένα για αυτόν. Απλά το είχα το κομμάτι και, να σου πω, ήταν ότι το σκεφτόμουν αρχικά για FIREWIND. Το δοκιμάσαμε μάλιστα και στα session του “Stand United”, αλλά δεν μας προέκυψε για κάποιο λόγο. Και ήταν από αυτά τα riffs που είχα στο φάκελο μέσα και καθόταν εκεί κάνα δύο χρόνια. Και πριν ξεκινήσω να γράφω κάτι, άνοιξα και άκουσα ξανά τι riffs είχα μισοτελειωμένα ποιες ιδέες είχα, γιατί πάντα το κάνω αυτό. Και ήταν πάλι από αυτές τις συγκυρίες που είπα ότι αυτό το κομμάτι θα ταίριαζε αυτόν τον άνθρωπο. Και όντως έτσι έγινε. Δηλαδή, του έστειλα το Demo και αυτός μετά από λίγο καιρό μου έστειλε, τέλος πάντων, τα φωνητικά του πίσω και ήταν το κομμάτι όπως το ακούς έτσι. Δηλαδή τα φωνητικά του τελειωμένα κανονικά με τους στίχους, με τα όλα του.
Εντάξει, σύμφωνα με το σκονάκι μου, νομίζω ότι το Lyric Video πρέπει να φτιαχτεί πριν κανένα χρόνο!
Ναι, αλλά βασικά κάνουμε ένα καινούριο βίντεο αυτή τη στιγμή.
Α, εντάξει, ωραία. Ουσιαστικά, απαντάς και στην ερώτηση χοντρικά. Αν γράφοντας, έχεις στο μυαλό σου τον τραγουδιστή ή γράφεις πρώτα το τραγούδι;
Ναι, το απάντησα ήδη νομίζω αυτό γιατί σε όλες τις συνεργασίες που έκανα σε αυτόν τον δίσκο τουλάχιστον, δεν έγραψα έχοντας κάποιον τραγουδιστή συγκεκριμένο στο μυαλό. Ήταν απλά ιδέες που τις είχα γράψει ήδη, μάλλον ήταν μισοτελειωμένες και ανάλογα την περίπτωση σκέφτηκα ότι αυτό θα ταίριαζε σε αυτόν. Όπως, ας πούμε, και πέρσι και με το “My Premonition”. Ήταν ένα κομμάτι το οποίο το είχα γράψει με τον Dennis Ward και είχε αυτό το Dio – Tony Martin vibe στα φωνητικά γιατί είχαμε την μελωδία ήδη. Ε, σκέφτηκα κατευθείαν τον Ronnie. Λέω, αυτός είναι ο άνθρωπος γι’ αυτό το κομμάτι.
Ο άλλος τραγουδιστής είναι ο Dino Jelusic ο οποίος, θεωρώ, είναι μία από τις κορυφαίες φωνές στο rock και metal τα τελευταία χρόνια. Θεωρώ έναν καταπληκτικό τραγουδιστή. Ήταν συνειδητή επιλογή; Ήθελες να έχεις μία ποικιλία; Πώς προέκυψε και ο Dino;
Συγκεκριμένα, τον Dino και τον Ronnie τους είχα στο μυαλό εδώ και καιρό. Ήθελα να κάνω κάτι και με τους δύο εδώ και καιρό. Με τον Ronnie ήδη είχαμε το project που έτρεχε οπότε είχαμε το single και όταν ήρθε η ώρα να τελειώσει το άλμπουμ ήρθαμε να κάνουμε και ένα δεύτερο κομμάτι, το “Frenemy”. Και ο Dino είναι επίσης ένα παιδί, ένας φίλος, ο οποίος λέμε να κάνουμε κάτι, να κάνουμε κάτι. Κι εν τέλει τον πήρα τηλέφωνο πέρσι το καλοκαίρι και του λέω τώρα είναι η ευκαιρία, τώρα κάνω το άλμπουμ. Είναι το πρώτο μου solo άλμπουμ μετά από πέντε χρόνια. Είναι δεν ξέρω πότε θα είναι το επόμενο. Καλό θα είναι να το προσπαθήσουμε. Και κάναμε αυτό το κομμάτι δηλαδή. Όπως είπα, τον Dino και τον Ronnie τους είχα στο μυαλό εδώ και καιρό. Τώρα οι συνεργασίες με την Doro και με τον Matt Barlow απλά προέκυψαν. Δηλαδή ήταν λόγω της πρόσφατης φιλίας που αναπτύξαμε και με την Doro ήταν απλά αυτό που είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου για πολλά χρόνια και απλά δεν γινόταν ποτέ.
Υπάρχει κάτι που δεν «θα τολμούσες», να το κάνεις με τους FIREWIND αλλά το κάνεις εδώ;
Σίγουρα. Αυτός είναι και ο σκοπός ύπαρξης του solo project μου. Εντάξει, κοίτα, κυρίως στα instrumental κομμάτια θα το έλεγα αυτό. Αλλά όχι, κοίτα, ένα κομμάτι όπως αυτό με τον Dino, το “No one has to know”, που είναι σε πιο hard rock μονοπάτια. Δεν νομίζω θα το έβαζα τη σήμερον ημέρα σ’ ένα FIREWIND άλμπουμ.
Ναι, όπως άλλωστε είπες, ήταν κάποια τραγούδια που τα δοκιμάσαμε τους FIREWIND και δεν ταιριάζανε.
Το κομμάτι με τον Matt, ναι, γιατί κάποια φορά με ρωτάνε πώς καταλαβαίνεις ποιο τραγούδι θα ξεχωρίσεις για ποιο project. Πολύ συχνή ερώτηση. Ας πούμε, αυτό το κομμάτι το έγραψα και έλεγα θα μπει σε ένα άλμπουμ FIREWIND, είναι power metal, δεν υπάρχει περίπτωση. Έλα που δεν έκατσε, έτσι τελικά. Για οποιοδήποτε λόγο. Έχει συμβεί και το αντίθετο. Κομμάτια τα οποία τα είχα γραμμένα και έλεγα θα είναι για το επόμενο μου solo άλμπουμ και τελικά κατέληξαν σ’ ένα δίσκο FIREWIND. Καμιά φορά δεν μπορείς να φανταστείς πώς ξεκινάει μια ιδέα και πώς εξελίσσεται. Εντάξει, αυτή είναι και η μαγεία της μουσικής, αυτό είναι το ωραίο της δημιουργίας τέλος πάντων. Ξεκινάς σε μια αρχική ιδέα και σε βγάζει κάπου αλλού ο δρόμος. Οπότε, έχω μάθει να μην προτρέχω πλέον.
Γι’ αυτό μαζεύω ιδέες πάντα και λέω θα δούμε τι θα γίνει με αυτό. Μπορεί να μου πάρει ένα-δύο χρόνια, μπορεί να είναι κάτι το οποίο θα γράψω σύντομα, θα το τελειώσω σύντομα και θα το βάλω στο συγκεκριμένο project. Τώρα, στο κομμάτι των instrumental τραγουδιών δεν νομίζω θα μπορούσα να τα βάλω αυτά τα κομμάτια μέσα σε ένα άλμπουμ FIREWIND. Αν και είχαμε instrumental στο παρελθόν, έχω διαχωρίσει αυτούς τους δύο κόσμους, ξεκάθαρα. Και θα έλεγα ότι είναι και, εντάξει, όχι πάρα πολύ πειραματικά, αλλά έχουν και άλλα πράγματα, έχουν και άλλες ατμόσφαιρες λίγο μέσα τα instrumental κομμάτια μου πλέον. Δηλαδή, άμα ακούσεις το “Closure”, το “Confession” είναι…
Το “Confession” είναι Satriani, ωραίο, αλλά νομίζω ότι το “Advent” είναι ένα instrumental το οποίο, αν έβγαινε τη Χρυσή Περίοδο εκεί του Mike Varney, θα έκανε μεγάλο μπαμ. Δηλαδή, το θεωρώ από τα πάρα πολύ καλά instrumental που έχω ακούσει στη ζωή μου.
Οκ, ευχαριστώ. Ευχαριστώ πολύ. Χαίρομαι που το ακούω. Αλλά, ξέρεις, δοκιμάζω και άλλα πράγματα, διαφορετικές μελωδίες, άλλα layers, δηλαδή έχω και πολλές ακουστικές μέσα σε κάποια τα instrumental κομμάτια. Δοκιμάζω διαφορετικά arrangements. Αυτή είναι η ομορφιά που έχει η instrumental μουσική, ότι μπορείς να το πας στο κομμάτι όπου θέλεις, μπορείς να αλλάξεις ό,τι κλίμακες θέλεις, ό,τι τονικότητες θέλεις, χωρίς να εξαρτάσαι από έναν τραγουδιστή κατά κάποιο τρόπο και τις δυνατότητες του.
Στη σημερινή εποχή που βλέπουμε, ας πούμε, στο YouTube, δεκάχρονα να παίζουν ακραίο progressive, ο όρος λίγο του guitar hero έχει κάπως ξεθωριάσει. Πιστεύεις ότι υπάρχει ακόμα χώρος για τέτοιες φιγούρες ή έχει αλλάξει ο τρόπος που το κοινό αντιλαμβάνεται την κιθάρα;
Εντάξει, δεν ξέρω πώς είναι οι σημερινοί guitar heroes, γιατί υπάρχουν δύο κόσμοι. Αυτοί οι μουσικοί που είναι πάνω στο σανίδι και παίζουν, και αυτοί που είναι στο YouTube και στο Instagram, σε μια κάμερα. Είναι οι νεότερες γενιές που δεν ξέρουν τι εστί live show. Δηλαδή, ξέρουν τι είναι, αλλά δεν ξέρουν πώς είναι να το κάνεις αυτό το πράγμα απαραίτητα, πώς να στήνεις ένα show και πώς να το βγάζεις όλο αυτό το πράγμα, να το παρουσιάζεις live. Και ενδεχομένως και πολλούς από αυτούς να μην τους ενδιαφέρει κιόλας αυτό, γιατί είναι μιας άλλης γενιάς. Δεκτό. Υπό αυτό το πρίσμα μάλλον, οι σημερινοί guitar heroes έχουν αλλάξει.
Οπότε λοιπόν με την τεχνική να είναι δεδομένη σχεδόν σε πάρα πολλούς κιθαρίστες, αυτό που θεωρείς ότι σε διαφοροποιεί ας πούμε σήμερα, είναι η ικανότητα να παίζεις αυτά τα πράγματα στο σανίδι με κάποιες χιλιάδες κόσμο από κάτω;
Ένα είναι αυτό. Εγώ είμαι και λίγο μιας άλλης γενιάς. Έχω και 25 χρόνια στην πλάτη μου. Δεν μπορεί να συγκρίνεις έναν που βγαίνει τώρα, πέρσι, πρόπερσι και έγινε ξέρω εγώ ένα όνομα στο TikTok. Ξέρεις τι εννοώ. Δηλαδή είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι. Ένα αυτό. Και δεύτερον, για μένα καταλήγω πάντα στο κομμάτι της σύνθεσης. Πολλά από τα σημερινά παιδιά, δηλαδή πολλοί guitar heroes βγαίνουν από αυτή τη δημοσιότητα επειδή παίζουν covers. Πολύ ωραία covers και δίνουν τη δικιά τους πινελιά. Τα οποία είναι πολύ ωραία τα covers γενικά, τα κλασικά κομμάτια. Και πολλοί το κάνουν για να πάρουν και προσοχή κιόλας, για να μπορέσουν να πάρουν views και προβολές. Αλλά πιστεύω ότι το ζουμί της όλης της υπόθεσης είναι το συνθετικό κομμάτι και όχι τόσο πολύ το παιχτικό. Κατά εμέ. Στο τέλος ημέρας τα καλά τραγούδια μένουν. Αν τα καλά τραγούδια έχουν και πολύ ωραία solo και πολύ ωραία κιθαριστικά μέρη, έξτρα bonus.
Αν ξεκινούσες με τώρα την καριέρα σου, μέσα σε ένα περιβάλλον που επικρατούν τα social media, το content, το TikTok, το Instagram κλπ, πιστεύεις ότι θα ακολουθούσες την ίδια πορεία ή θα έπαιζες το παιχνίδι διαφορετικά; Τώρα, έτσι όπως το βλέπεις, που κάνεις τέτοια πράγματα.
Αν ήμουν σήμερα 20 χρονών, σίγουρα δεν θα ξεκινούσα με τον ίδιο τρόπο που ξεκίνησα πριν 25 χρόνια. Γιατί δεν υπάρχει αυτός ο τρόπος που ξεκινήσαμε εμείς έτσι σήμερα. Δεν υπάρχει. Δηλαδή, κάνεις το demo, το βάζεις στο φακελάκι και το στέλνεις στην Century Media Records να το ακούσει, ποιος; Θα γυρίσεις, θα σου πούνε, «Μεγάλε, πόσους subscribers έχεις, τι γίνεται στο YouTube σου». Δηλαδή, κοιτάνε άλλα metrics, άλλα νούμερα. Οπότε, θα χρησιμοποιήσω και εγώ τα εργαλεία και τα χρησιμοποιώ και εγώ αυτά τα εργαλεία που έχουμε, δεν είμαι αποκλεισμένος από το ίντερνετ, εννοείται. Θα χρησιμοποιήσω όλα αυτά τα εργαλεία που μας δίνονται. Αυτό θα έκανα κι εγώ. Και αυτό, λέω, και στους πιτσιρικάδες που με ρωτάνε, τι να κάνουν, πώς να βρούνε εταιρείες. Θα λέω, «παιδιά, αφήστε τις εταιρείες και όλα αυτά. Έχετε ένα τηλέφωνο, το οποίο είναι το παγκόσμιο stage. Ανεβαίνετε εκεί πάνω και παίζετε. Παρουσιάζει τον εαυτό σας. Κάνε όσο πιο καλά μπορείς αυτό το πράγμα».
Πώς σου φάνηκε η εμπειρία στο Rock Hard Festival πέρυσι που έπαιξες με τους Gus G & Friends;
Μου άρεσε πάρα πολύ. Ήταν ιδιαίτερο show. Είχε γενικά πολύ ωραία ατμόσφαιρα όλη βραδιά. Δεν είχα ξανακάνει έτσι τέτοιο solo show με τόσους καλεσμένους. Ήταν κάτι μοναδικό. Μου άρεσε πάρα πολύ. Είχε το άγχος του πήγαινε – έλα, φέρε κάποιον. Προβάραμε κάποια κομμάτια λίγο τελευταία στιγμή, αλλά ευτυχώς βγήκαν όλα μια χαρά. Μου άρεσε και να σου πω την αλήθεια θα ήθελα να το ξανακάνω τώρα αυτό.
Αν προκύψει κάτι τέτοιο θα ήταν πάρα πολύ καλό. Ίσως και σε ξεχωριστό show να γίνει κάτι τέτοιο. Πραγματικά οι στιγμές με τα covers του BLACK SABBATH και του Ozzy ακούστηκε ο κόσμος από την Τεχνόπολη και μέχρι μας άκουσε η γυναίκα σου στην Καλαμαριά ας πούμε.
Αυτά τα τραγούδια είναι αθάνατα εννοείται και όπου και να τα παίξεις, ο κόσμος τα αγαπάει και τα τραγουδάει. Είχε μοναδικές στιγμές αυτό το live.
Ήταν και πρόσφατος και ο θάνατος του Ozzy ας πούμε που σημάδεψε έτσι όλο τον κόσμο.
Εκείνο το καλοκαίρι ήταν μέσα στα tributes όλοι. Σε όποιο φεστιβάλ και να πήγα δεν υπήρχε μπάντα που να μην είχε παίξει το “War Pigs”.
Απλά για σένα που έχεις παίξει με τον Ozzy ως άνθρωπο που συνεργάστηκε μαζί του τι άφησε πίσω σου όλη αυτή η εμπειρία όχι μόνο ως καλλιτέχνης αλλά και ως προσωπικότητα και ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση που κρατάς από τη συνεργασία σας και πιστεύεις ότι δεν γνωρίζει ο κόσμος για εκείνον;
Κρατάω πάρα πολλά πράγματα. Είχαμε πολλές καλές στιγμές πέρα από το on stage αλλά και εκτός σκηνής. Πιστεύω ο κόσμος έχει δει λίγο πολύ όλες τις πλευρές. Ο Ozzy ήταν ένας άνθρωπος που φαινόταν. Ήταν έναν ανοιχτό βιβλίο. Τον έβλεπες και το χιούμορ του ήταν ιδιαίτερο. Πολύ αληθινός άνθρωπος. Πραγματικά αγαπούσε το κοινό του έτσι όπως έδειχνε τους αγαπούσε. Πραγματικά αγαπούσε αυτό που έκανε και ζούσε γι’ αυτό αφού ρίσκαρε την ίδια του τη ζωή για το τελευταίο του show. Ας μην το ξεχνάμε αυτό. Δεν ξέρω να το κάνανε πολλοί αυτό το πράγμα. Στην κατάσταση που ήταν αυτός. Γιατί αργότερα βγήκαν στην επιφάνεια ότι είχε πολλές άλλες ασθένειες που δεν τις ήξερε ο κόσμος. Τη δεδομένη στιγμή που βγήκε να τραγουδήσει στο τελευταίο show. Αλλά αυτός ήταν. Αγαπούσε πάρα πολύ αυτό που έκανε, τους οπαδούς του, τους ανθρώπους που τον στήριζαν. Εγώ όσες φορές με ρωτάνε γενικά πώς ήταν τα χρόνια μου μαζί, ήταν πραγματικά πολύ ωραία. Μου φέρθηκαν λες και ήμουν μέλος της οικογένειας. Όταν ήμουν δηλαδή με τους Osbournes, όχι μόνο εγώ και όλης την μπάντα μας είχαν λες και ήμασταν μέλη της οικογένειας. Ζήσαμε πολύ ωραία χρόνια μαζί τους.
Και δεν μου λες, Κώστα, τώρα από FIREWIND τι νέα έχουμε; Ξέρουμε ότι έχετε υπογράψει νέο συμβόλαιο, νέα εταιρεία.
Καινούργιος παλιός τραγουδιστής.
Καινούργιος παλιός τραγουδιστής, ναι. Πες μου λιγάκι, μια και το θέσαμε αυτό. Πώς μπήκατε σε τη διαδικασία να επιστρέψετε στο νέο παλιό σας τραγουδιστή. Δοκιμάσατε πράγματα και δεν…
Υπήρξαν κάποιες συζητήσεις με κάποια άλλα ονόματα, τα οποία δεν προχώρησαν τέλος πάντων, αλλά η ιδέα να επιστρέψει ο Henning Basse ήταν από την αρχή στο τραπέζι. Είχαμε ακούσει και δυο-τρία άλλα παιδιά. Εν τέλει πήρα μια απόφαση, όχι μόνος μου, αλλά και με τα υπόλοιπα παιδιά στο γκρουπ, ότι δεν θέλαμε να προχωρήσουμε σε εύρεση ενός νέου προσώπου. Θεωρήσαμε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να επιστρέψει ο Henning. Είχαμε αυτό που λένε… ανοιχτούς λογαριασμούς, κατά κάποιο τρόπο, με τον Henning. Δεν ξέρω πώς ακούγεται αυτό. Κάπως έτσι ήταν.
Δεν δέρνουμε.
Όχι έτσι. Όχι με βίαιο τρόπο (γέλια). Ανοιχτούς λογαριασμούς. Δεν είχε κλείσει ο κύκλος.
Δεν είχε κλείσει το κεφάλαιο του Henning Basse στους FIREWIND.
Το 2019 έφυγε κάτω από κάποιες συνθήκες οι οποίες ήταν λίγο περίεργες. Η προσωπική του κατάσταση δεν ήταν καλά. Είχε διάφορα θέματα υγείας. Αργότερα κιόλας… Πέρασε ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα υγείας. Κόντεψε να πεθάνει κιόλας πριν δύο χρόνια, είχε πνευμονική εμβολή, κάτι πολύ σοβαρό. Τέλος πάντων, συνήλθε ο άνθρωπος, επανήλθε 100%. Είναι μια χαρά. Πιο υγιείς από ποτέ. Είναι και ένα άτομο με το οποίο είχαμε κρατήσει επαφή όλα αυτά τα χρόνια. Υπήρχε και η φιλία μεταξύ μας η οποία παρόλο που δεν ήμασταν στο γκρουπ μαζί. Συνήθως όταν κάποιο μέλος φεύγει από το γκρουπ δεν πολυκρατάς επαφή γιατί απλά ο καθένας τραβάει το δρόμο του. Όχι για κάποιο άλλο λόγο. Με τον Henning πάντα υπήρχε μια τυπική επαφή όλα αυτά τα χρόνια. Γι’ αυτό κιόλας τον σκέφτηκα. Λέω, υπάρχουν αυτό που λέμε… Έχουμε κάποια ανοιχτά θέματα ακόμα και σκέφτηκα ότι ίσως άξιζε να κάνουμε μια κουβέντα για να του δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία αν θα ήθελε κι αυτός. Ήθελα να δω και σε τι φάση ήταν. Ευτυχώς ήταν σαν να το περίμενε κιόλας. Περίμενε πότε και αν θα υπάρχει αυτή η στιγμή ξανά γι’ αυτόν. Ήθελε κι αυτός μια δεύτερη ευκαιρία να κάνει κάποια πράγματα καλύτερα από τα παρελθόν. Αυτό. Και ξαναβρεθήκαμε στον περασμένο Νοέμβριο όλοι μαζί, κάναμε πρόβες, τα είπαμε από κοντά, υπήρχε η χημεία ακόμα.
Ωραία. Απ’ όσο ξέρω, είναι έτοιμος ο δίσκος, γραμμένος σήμερα.
Είναι γραμμένος και είναι στη διαδικασία μίξης αυτής που μιλάμε. Δηλαδή, περιμένω να τελειώσει το mixing μέχρι τέλος Απριλίου, αρχές Μαΐου.
Δηλαδή, πάμε για την πορεία προς το τέλος χρονιάς;
Θα έλεγα αρχές του 2027. Το πλάνο είναι για αρχές του 2027. Δεν ξέρω ακόμα ημερομηνία. Τώρα θα είναι Ιανουάριος; Φεβρουάριος; Αλλά το πρώτο τρίμηνο του 2027 σίγουρα. Γιατί θα ήδη στρώνουμε και τις περιοδείες για το χρόνο.
Υπάρχει κάτι άλλο που μπορούμε να πούμε για το δίσκο ή θα περιμένουμε να…
Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι θα είναι το πιο επικό μας άλμπουμ, ever. Και θα είναι concept άλμπουμ. Όπως και το προηγούμενο άλμπουμ με τον Henning, το “Immortals”. Θα κινείται σε αυτά τα μονοπάτια. Αλλά κάποια σκαλιά παραπάνω και πιο… πιο grande, ας το πούμε.
Ωραία, τέλεια. Αυτό. Μας βάζει στην πρίζα. Αλλά έχουμε κάτι από Κώστα να ακούσουμε. Δηλαδή έχουμε Gus G related project τώρα. Φρέσκο, το “Steel burner”. Πιο σημαντική ερώτηση. Πώς έχει αλλάξει η ζωή σου τώρα που έγινες πατέρα σε σχέση με τη μουσική;
Κατά κάποιον τρόπο ήρθαν τα πάνω-κάτω. Αλλάζει η ζωή δραστικά στο σπίτι, τέλος πάντων. Οι προτεραιότητες όλες. Το πρόγραμμα, το ημερήσιο. Ξέρεις, ευτυχώς αυτή τη χρονιά δεν είχα πάρα πολλές περιοδείες όπως ήταν άλλες χρονιές. Και είμαι στον πρώτο χρόνο του παιδιού είμαι εδώ πέρα μαζί του. Και μου αρέσει πολύ αυτό. Μαθαίνω και εγώ κάθε μέρα, γιατί κανείς μας δεν γεννήθηκε γνωρίζοντας πώς να γίνει γονιός. Έδωσε άλλο νόημα στα πάντα. Και στη μουσική και σε όλα αυτά τα πράγματα που θέλω να κάνω. Ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να συμβεί ποτέ.
Είναι δεδομένο ότι παίρνεις έμπνευση από τέτοια πράγματα. Πάρα πολύ. Υπάρχει ένας αέρας αναζωογόνησης, σαν να σου κάνουν μία ένεση…
Ναι, ναι. Είναι ένα τρελό μπουστάρισμα, το οποίο δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω αυτό. Σου δίνει κίνητρο για να συνεχίσεις να κάνεις και άλλα πράγματα, γιατί ξέρεις ότι όλα είναι πλέον μια παρακαταθήκη γι’ αυτόν που έρχεται από πίσω.
Ωραία, Κώστα μου. Λοιπόν, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο σου…
Εγώ ευχαριστώ, Σάκη.
Σάκης Φράγκος
