"/>
«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα best seller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: MAMORLIS
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Proving Grounds”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Independent release
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Alex Noce – Φωνητικά, πλήκτρα
Scott DeRosia – Τύμπανα
JD Davis – Πεντάχορδο και δωδεκάχορδο μπάσο
Rooster – Κιθάρα
Mathew Madani – Κιθάρα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
YouTube
“We unleash our heavy metal onslaught. This album will f#ck you.”
Σαφείς οι Αμερικανοί MAMORLIS. Έτσι, σε μια φράση, να ξέρουμε ρε παιδί μου τι μας περιμένει! Όχι ότι χρειαζόταν να ακούσουμε το “Proving Grounds” για να μάθουμε, είχαμε ακούσει προηγουμένως το “Mamorlis” και το “Sturdy as an oak” (επικός τίτλος) και είχαμε βγάλει ασφαλέστατο συμπέρασμα. Οι MAMORLIS είναι εξάλλου μια μπάντα που μάλλον ουδέποτε πρόκειται να παρεκκλίνει της πορείας της ούτε χιλιοστό. Δεν είχε γίνει αυτό στο παρελθόν, δεν συνέβη τώρα, γιατί να συμβεί στο μέλλον;
Οφείλω λοιπόν να πω, προτού περιγράψω τον νέο τους δίσκο, πως εδώ έχουμε μια μπάντα για (πολύ) λίγους. Οι φίλοι μας από το Portland είναι εντελώς «στον κόσμο τους»! Το “Proving Grounds” αποτελεί τον ορισμό του underground (true) US metal, με την αισθητική μιας cult, 80s sword ‘n’ sorcery b-movie. Κι όταν λέμε “underground US metal” εννοούμε κατά βάση TWISTED TOWER DIRE (συγχαρητήρια σε εσάς τους 5-6 που χαρήκατε), έπειτα «πρωτόγονους» JAG PANZER (του EP) και SLOUGH FEG (των δύο πρώτων άλμπουμ), καθώς και τους «πιο cult είσαι το ίδιο το cult» BROCAS HELM.
Θεματολογία; Στον χώρο του φανταστικού κυμαίνεται, άλλωστε το όνομα οι Αμερικανοί το διάλεξαν από ένα ξόρκι σε D’n’D. Παραγωγή; Μαζί με τον Quinton Gardner (ONLY ZUUL) και τον Colin Davis (VILE), προφανώς ήθελαν ήχο που να θυμίζει mid 90s demo ηχογραφημένο σε κάποιο γκαράζ. Τον πέτυχαν απόλυτα και ναι… αυτό κυρίες και κύριοι, λέγεται «ιδιαίτερη άποψη»! Ακόμη και η αλλαγή από τα πιο «επαγγελματικά» και artistic εξώφυλλα των προηγουμένων κυκλοφοριών τους, προς ΑΥΤΟ το εξώφυλλο, που παρόμοιά του βλέπαμε στην ελληνική σκηνή των 90s, το ίδιο πράγμα μαρτυρά. Οι τύποι κάνουν ό,τι γουστάρουν και πιθανότατα, παράλληλα, τρολάρουν!
Τεχνική ικανότητα; Εμφανέστατη. Παθιασμένο παίξιμο; Βάλε κι από αυτό. Εύκολο, εμπορικό metal, με ευκολομνημόνευτα refrains και «ανάλαφρες» μελωδίες; Ουδεμία σχέση! Studio τακτικές/ζαβολιές που κάνουν τον φάλτσο να ακούγεται σαν τον Pavarotti και τον «κουλό» σαν τον Brian May; Ούτε καν! Τσέκαρα αρκετά βίντεο στο YouTube, η μπάντα είναι 100% αληθινή. Ο Alex Noce έχει πολύ καλή φωνή και μου θυμίζει, σε βαθμό συγκινητικό, αυτή του μακαρίτη Tony Taylor (ψάξε και τους θεούς ISEN TORR), που τόσο άδικα έφυγε από τη ζωή σε τροχαίο. Με τις «αδυναμίες» του, ναι. Έχουν κι αυτές τη γοητεία τους! Αν τον είχαν και πιο ψηλά στη μίξη, τι καλά που θα ’ταν…
Τέλος, είναι κομμάτια σαν τα “Rolling thunder” και “Seven nights” μικρά, φετινά highlights; Είναι! Συνεπώς, μην σπαταλάμε άλλο τον χρόνο μας. Ξέρετε ποιοι είστε, ξέρετε ποιοι ΠΡΕΠΕΙ να ακούσετε αυτό το άλμπουμ. Οπότε, κάντε το! Δεν είναι «κέλτικο» σαν το “Sturdy as an oak”, είναι σχεδόν «μπουντρουμίσιο» (τι λέξη…), αλλά ποιοτικώς, δεν πέφτει. Βαθμολογία; Χαχα, δεν υπάρχει περίπτωση. Κάποια πράγματα δε χρειάζεται να βαθμολογηθούν.
“Suckle my steel, goblin bastards!”
Αυτό.
Δημήτρης Τσέλλος
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: PHANTOM
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Not midnight yet”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: High Roller Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Harel O. – Κιθάρα
J.C. Garcia – Φωνητικά, κιθάρα
Raνr Tavizon – Μπάσο
J.P. Alatorre – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
High Roller Records
Phantom Bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
YouTube
Ασταμάτητοι δείχνουν οι Μεξικάνοι speed/thrashers PHANTOM, καθώς μόλις έναν χρόνο μετά το εξαιρετικό “Tyrants of wrath” επανέρχονται με το τρίτο δισκογραφικό τους χτύπημα, με τίτλο “Not midnight yet”. Ένας δίσκος αρκετά καινοτόμος για τα δεδομένα των Μεξικανών φίλων μας, καθώς υπάρχουν μερικές διαφοροποιήσεις συγκριτικά με τα δύο προηγούμενα άλμπουμ τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα καμάρια μας αποποιούνται το παρελθόν τους.
Οι υψηλές ταχύτητες κυριαρχούν εδώ, η αδυναμία τους σε μπάντες όπως οι VENOM και οι SLAYER, εξακολουθεί να υφίσταται, ΑΛΛΑ (και εδώ μπαίνει όντως ένα μεγάλο «αλλά») υπάρχει μια μέθοδος στην τρέλα τους. Οι PHANTOM δείχνουν να έχουν δουλέψει πολύ όσον αφορά την τεχνική τους κατάρτιση, καθώς ηχούν λιγότερο ακατέργαστοι και περισσότερο προσηλωμένοι στα εκτελεστικά τους καθήκοντα. Φυσικά αυτό έχει αποτέλεσμα και στις συνθέσεις, που ακούγονται πιο δομημένες από ποτέ.
Ακόμα και σε καθαρόαιμα speed/ thrash κομμάτια όπως το φοβερό “Morgenstern/Ironstrike” με την αύρα των VENOM να το περιβάλλει, ή το “Dracula’s curse”, είναι σαφής η πρόθεση τους να παρουσιάσουν κάτι το διαφορετικό. Εκεί όμως που τα πράγματα γίνονται περισσότερο ξεκάθαρα και φανερώνουν την αδυναμία των PHANTOM στο καθαρόαιμο heavy metal είναι στις πιο mid tempo συνθέσεις που εντυπωσιάζουν πραγματικά.
Ξεχωριστή στιγμή θεωρώ το “The pale remains of time” με την φοβερή μπασογραμμή του, τα καθαρά φωνητικά και την μελαγχολική του ατμόσφαιρα, ενώ το ξέσπασμα στο τέλος θυμίζει ξεκάθαρα παλιούς IRON MAIDEN. Στα ίδια υψηλά επίπεδα στέκεται και το “Curse your name”, μια απίστευτη κομματάρα, από τα πολύ αγαπημένα μου, όχι μόνο του δίσκου αλλά και όλης της χρονιάς μέχρι στιγμής. Και αν κάποιος συμπεράνει από όλα τα παραπάνω ότι οι PHANTOM «φλώρεψαν», τότε θα κάνει μεγάλο σφάλμα!
Πολύ απλά, επειδή οι PHANTOM κατάφεραν, χωρίς να ξεχνούν τις ρίζες τους, να δημιουργήσουν τον πιο ολοκληρωμένο δίσκο τους μέχρι στιγμής. Έναν δίσκο που, ενώ πατάει γερά στις ρίζες του speed/thrash που οι Μεξικάνοι υπηρετούν από την ίδρυση τους, η ατμόσφαιρα του ανόθευτου heavy metal που κυριαρχεί, είναι αυτή που κάνει το “Not midnight yet” να ξεχωρίζει. Με λίγα λόγια και απλά, φοβερή δισκάρα!
(8,5 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: TOBY KNAPP’S EVERMOVING
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Power metal prophecy”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Stormspell Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Toby Knapp – Τα πάντα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Official site
Bandcamp
Facebook
Spotify
Έχω εκφράσει πάρα πολλές φορές την αδυναμία που τρέφω στον Toby Knapp. Ένας πολυδιάστατος και ταλαντούχος κιθαρίστας, ένας shredder με την έννοια που ξέρουμε και αγαπάμε που έχει συμμετάσχει σε αναρίθμητα projects και μέσω αυτών, έχει παίξει τα πάντα. Heavy, prog, speed, death, black, power… τα πάντα όλα! Η κιθαριστική του δουλειά, για σεμινάριο. Και όμως, το 2024 ο Knapp ανακοίνωσε την απόσυρση του από την μουσική βιομηχανία, μια απόφαση που, ευτυχώς, ανακάλεσε γρήγορα.
Μέσα στο 2025 κυκλοφόρησε το έβδομο άλμπουμ του black metal project του, τους WAXEN, με τίτλο “High plains bloodlust” αλλά και το δεύτερο άλμπουμ των speed metallers WHERE EVIL FOLLOWS, το “Ruination revelation”. Και ενώ ήδη δουλεύει πάνω στο νέο άλμπουμ των θεούληδων heavy/power metallers ONWARD, ο ασταμάτητος, κυριολεκτικά , Knapp, κυκλοφορεί το νέο, δέκατο παρακαλώ solo άλμπουμ του, με τίτλο “Power metal prophecy”.
Οι πιο προσεκτικοί οπαδοί, σίγουρα θα παρατήρησαν την λέξη “Evermoving” που προστέθηκε δίπλα στο όνομα του Knapp και κάπου εδώ να θυμίσουμε ότι “Evermoving” ήταν ο τίτλος του φοβερού ντεμπούτου των ONWARD, ενώ ακόμα και το εξώφυλλο του “Power metal prophecy” παραπέμπει ευθέως εκεί. Στοιχεία που προφανώς προδιαθέτουν θετικά αν και, μεταξύ μας, δεν χρειαζόμουν το κίνητρο των “Easter eggs” για να ασχοληθώ με την νέα δουλειά του Toby.
Το “Power metal prophecy” αρχικά έχει την εξής ιδιαιτερότητα: Είναι το πρώτο solo άλμπουμ του Knapp που δεν έχει κανένα instrumental κομμάτι. Ξεκάθαρα τολμηρή κίνηση για έναν shredder κιθαρίστα, που όμως δείχνει και μια αυτοπεποίθηση από τη μεριά του, καθώς επιχειρεί να παρουσιάσει ένα άλμπουμ με φωνητικά και κατά συνέπεια πιο ολοκληρωμένες συνθέσεις. Προφανώς και τα φωνητικά του Knapp δεν διεκδικούν δάφνες ποιότητας αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο εδώ. Το θέμα μας είναι οι συνθέσεις αυτές καθαυτές. Και εδώ το “Power metal prophecy” προσφέρει ό, τι ακριβώς λέει ο τίτλος, και ίσως και κάτι παραπάνω.
Ηχητικά το άλμπουμ μου έβγαλε μια έντονη ANNIHILATOR αίσθηση, κυρίως εποχής “King of the kill”, κάτι που προσωπικά δεν με χάλασε καθόλου. Κομμάτια επιθετικά που ακροβατούν επιδέξια ανάμεσα στο power και το speed, με αιχμηρά riffs και μελωδικά solos. Είναι φανερό ότι ο Knapp όχι μόνο δεν έχει στερέψει από έμπνευση αλλά έχει πολλά αποθέματα ακόμα. Ιδιαίτερη αναφορά κρίνεται σκόπιμο να γίνει στα δύο τελευταία κομμάτια του δίσκου, τα “Cowards” και “The tempest”, με το πρώτο να είναι ξεκάθαρα το πιο επιθετικό τραγούδι του άλμπουμ και το δεύτερο να διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο του καλύτερου τραγουδιού του δίσκου αυτού.
To “Power metal prophecy” είναι άλλη μία εξαιρετική δουλειά από τον Toby Knapp, με δυναμικές συνθέσεις και, όπως πάντα, απίστευτα solos που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό. Ιδανικό ορεκτικό για το νέο άλμπουμ των ONWARD, όποτε κυκλοφορήσει αυτό, εκτός αν ο Toby μας αιφνιδιάσει πάλι με κάποιο άλλο project, κάτι που, κρίνοντας από το ανήσυχο πνεύμα του, δεν το θεωρώ καθόλου, μα καθόλου απίθανο!
(8,5 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: TYRANN
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Tyrann forever”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Electric Assault Records/High Roller Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Tobias Lindkvist – Φωνητικά, μπάσο
Josef Tholl – Κιθάρες, β’ φωνητικά
Adam Zars – Κιθάρες
Jakob Ljungberg – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Instagram
Spotify
Αποτελούμενοι από πρώην και νυν μέλη των ENFORCER, TRIBULATION και BLACK TRIP/VOJD, μεταξύ άλλων, οι TYRANN δε χρειάζονται συστάσεις στους οπαδούς του NWOTHM και πιο συγκεκριμένα του NWOSHM (όπου “S”, Swedish). Από την ίδρυσή τους και την κυκλοφορία των “Djävulens musik” (2021) και “Besatt” (2023), μέχρι σήμερα που το “Tyrann forever” βλέπει το φως της δημοσιότητας, έχουν κερδίσει με την αξία τους τη φήμη γύρω από το όνομά τους.
Οι TYRANN επί της ουσίας είναι πνευματικό παιδί του Tobias Lindkvist, αφού ο δυναμικός αυτός μπασίστας και τραγουδιστής, γράφει το σύνολο σχεδόν της μουσικής και των στίχων. Στίχοι που είναι γραμμένοι, πλην κάποιων εξαιρέσεων τύπου «ένα refrain εδώ, ένα παρακάτω», στα Σουηδικά. Δε θα πω ότι μου ταιριάζουν στο rock και στο heavy metal γενικά, σίγουρα είμαι από αυτούς που προτιμούν τα Αγγλικά, ωστόσο γεγονός είναι ότι προσδίδουν μια πολύ έντονη cult χροιά στον ήχο των TYRANN, στοιχείο που κάποιοι οπωσδήποτε θα βρουν ελκυστικό.
Σίγουρα όμως, όχι τόσο ελκυστικό όσο η μουσική, αυτή καθαυτή. “Don‘t make fashion of our Heavy Metal passion” τραγούδησαν στο παρελθόν οι Σουηδοί και ναι, είναι από αυτούς που ό,τι λένε, το τηρούν. Για τους ΑΚΡΑΙΦΝΕΙΣ και ΡΕΤΡΟΛΑΓΝΟΥΣ μεταλλάδες, οι TYRANN είναι βουτυράκι λαχταριστό και από πάνω μέλι ελάτου σαν αυτό που βγάζει το ευλογημένο Μαίναλο, σε ζυμωτό ψωμί της γιαγιάς. Το ημερολόγιο έχει σκαλώσει στο 1982, βήμα δεν κάνει παραπάνω.
Με τρανταχτή εξαίρεση το κομμάτι “Demonomania”, που σε μεγάλο του μέρος κινείται σε καθαρά TRIBULATION πεδία, όλο το υπόλοιπο “Tyrann forever” θυμίζει μπάντες όπως οι HEAVY LOAD, IRON MAIDEN με τον Παύλο στα φωνητικά, BARON ROJO, PICTURE, JONAH QUIZZ και τα ρέστα. Από σύγχρονες δε, περισσότερο με τους CENTURY και τους MIDNATT θα τους συνέκρινα, ή πιο σωστά, θα τους έβαζα στην ίδια κατηγορία. Λογικό λοιπόν η παραγωγή της ιδίας της μπάντας, με την αρωγή των Olle Granat (μίξη) και Jamie Elton (mastering), να είναι κι αυτή πραγματικό χρονοντούλαπο.
Πολύ χαρακτηριστικά είναι και τα σκιτσαριστά, ασπρόμαυρα εξώφυλλα, διά χειρός Adam Zars. Τα βλέπεις μια φορά και αυτό ήταν, δεν τα ξεχνάς ποτέ. Τα τραγούδια είναι όλα άκρως συναυλιακά, ξεχειλίζουν πάθος και κάποιες τους στιγμές, όπως πχ η απίθανη μελωδία στη μέση του “Allt ska brinna”, θα θελήσεις να τις ακούσεις ξανά και ξανά. Τι δε μου αρέσει τόσο; Η φωνή του Tobias. Στους CC COMPANY, οι οποίοι είναι εντελώς χύμα και λατρεύουν τους MOTORHEAD, ταιριάζει. Τα δεύτερα φωνητικά που έκανε στους ENFORCER, μια χαρά ήταν. Εδώ όμως, ως κύρια φωνή, στερεί πόντους από το τελικό αποτέλεσμα. Θεωρώ πως με έναν σωστό (όχι κάποιον ερμηνευτή ωδείου) τραγουδιστή, θα είχαμε σαφώς ανώτερο τελικό αποτέλεσμα.
Συνεπώς, το “Tyrann forever” είναι ένα άλμπουμ που θα ακουστεί πολύ και θα λατρευτεί, από συγκεκριμένους ακροατές. Οι υπόλοιποι, θα βρουν σίγουρα κάτι άλλο να ακούσουν εκεί έξω, που να τους καλύπτει σαφώς περισσότερα «κουτάκια». Εγώ, είμαι κάπου στη μέση, με την ζυγαριά να γέρνει εύκολα προς το (+)… Live πάντως, η μπάντα «γαζώνει»!
(7,5 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
