ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Attero Dominatus” – SABATON
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Black Lodge Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Tommy Tägtgren
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Joakim Brodén
Μπάσο – Pär Sundström
Κιθάρες – Rikard Sundén / Oskar Montelius
Drums – Daniel Mullback
Πλήκτρα – Daniel Mÿhr
Σε ένα παράλληλο σύμπαν οι SABATON δεν έχουν ανακαλύψει το μυστικό της εμπορικής επιτυχίας. Γίνονται επετειακά show για τα 20 χρόνια του “Attero Dominatus” και οι οπαδοί περιμένουν διακαώς στις συναυλίες τους να παιχτούν τα παλιά, τα κλασσικά, τα ωραία. Κάθε ανακοίνωση τραγουδιού από αυτόν τον δίσκο προκαλεί χαμό. Πίσω στο δικό μας σύμπαν, οι Σουηδοί είναι το μεγαλύτερο εμπορικό όνομα του Power Metal, και λειτουργούν ως brand παρά ως μπάντα. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει χώρος για πειραματισμούς, ούτε ματιές στο παρελθόν. Τα νούμερα μιλάνε, και δείχνουν τον 2ο -κατά σειρά κυκλοφορίας- δίσκο της μπάντας στον πάτο των streams σε σχέση με την υπόλοιπη δισκογραφία. Η μοίρα του λοιπόν είναι η σχεδόν ολική απουσία από τα live setlist, με το ομότιτλο να εμφανίζεται αραιά και που, ενώ για τα υπόλοιπα κομμάτια, πρέπει να πάμε πολύ πίσω στο χρόνο. Δυστυχώς θα πω, μιας και πρόκειται για μία εξαιρετική κυκλοφορία η οποία είναι ιδανική ακόμα και για μεταλλάδες που θεωρούν γραφική τη σημερινή μορφή των SABATON. Πριν προχωρήσω και επειδή το άρθρο γράφεται αρχές Ιουλίου, ελπίζω να μην κάνουν την έκπληξη στο εν Ελλάδι live τους, παίξουν το μισό “Attero Dominatus”, και μου τινάξουν τον πρόλογο στον αέρα!
Για να γίνει λίγο πιο αντιληπτή η βάση της άποψής μου, η τριάδα “Primo Victoria”, “Attero…” και “The art of war” είναι οι αγαπημένοι μου σταθμοί μιας δισκογραφίας που πλέον αριθμεί έντεκα άλμπουμ. Σε καμία περίπτωση δεν είμαι πρωτοδισκάκιας. Η προτίμησή μου οφείλεται στην τότε συνθετική προσέγγιση, η οποία ήταν αγνή και ενστικτώδης. Μένοντας στο δίσκο του άρθρου, έχουμε να κάνουμε με μία power κυκλοφορία, η οποία δεν λησμονεί ούτε λεπτό τη heavy metal καταγωγή της. Η κινητήριος δύναμη της μουσικής δεν είναι τα πλήκτρα, αλλά τα riffs, οι κιθάρες. Η παραγωγή δεν είναι καλογυαλισμένη και στειρωμένη, ενώ ο Joakim τραγουδάει αγριεμένα, με το υλικό να στηρίζει και να αναδεικνύει πλήρως τη βαριά χροιά του. Για να κάνω έναν παραλληλισμό, θεωρώ πως είναι αντίστοιχης νοοτροπίας με τα “Siege perilous” και “Fourth Legacy” των KAMELOT, χωρίς να τίθεται καμία σύγκριση μεταξύ τους.
Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Ο πυρήνας των SABATON είναι αυτό που λέμε πολύ metal. H θεματολογία τους, η σκηνική τους παρουσία, είναι πράγματα που δένουν οργανικά με τη σκληρή μουσική. Σε πολύ κόσμο δεν αρέσει το φανταχτερό περιτύλιγμα το οποίο κάνει αυτόν τον πυρήνα να ασφυκτιά. Η μπάντα δεν τολμάει σήμερα να γράψει γέφυρες όπως αυτή του “Nuclear attack”. Ούτε οκτάλεπτο τραγούδι όπως το “Rise of evil”, το οποίο στέκεται μόνο του ως το μοναδικό τραγούδι της δισκογραφίας με τέτοια διάρκεια. Δεν υπάρχει έλλειψη τρίλεπτων κομματιών, αλλά όταν αυτά είναι τα “We burn” και “Back in control”, γίνεται βαλλιστική επίθεση από riffs. Δοκίμασαν και ένα φόρο τιμής σε όλο το metal ιδίωμα με το “Metal crüe” χρησιμοποιώντας ως στίχους ονόματα συγκροτημάτων, λόγου χάρη “To Kiss the Queen in Crimson Glory”, το οποίο για κάποιο λόγο λειτουργεί πάρα πολύ καλά.
Θα μου πουν οι φίλοι της μπάντας ότι είμαι λίγο υπερβολικός που μιλάω έτσι για αυτή τη δουλειά όταν υπάρχει ένα “Heroes” που είναι παρόμοιο αλλά σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Η απάντησή μου είναι πως συμφωνώ μαζί τους. Η επέτειος όμως είναι του “Attero Dominatus” το οποίο περπάτησε ώστε το “Heroes” να μπορέσει να τρέξει. Ο σκοπός του σημερινού Somewhere Back In Time δεν είναι να ακυρώσει τη μετέπειτα λαμπρή πορεία ενός συγκροτήματος που είτε αρέσει είτε όχι, συνδράμει σε τεράστιο βαθμό στη μουσική μας. Αλλά να τιμήσει ένα δίσκο που ήταν ανέμελος και γράφτηκε από ανθρώπους οι οποίοι είχαν ως στόχο να φτάσουν εκεί που είναι σήμερα. Το μάτι τους γυάλιζε, το οπλοστάσιό τους ήταν γεμάτο, αυτοί ήταν έτοιμοι για όλα και αυτό πέρασε μέσα στα τραγούδια. Είναι μια νοσταλγική φωτογραφία εκείνης της εποχής η οποία δεν μένει στα στενά πλαίσια της νοσταλγίας. Το άλμπουμ αυτό πρέπει να παιχτεί δυνατά, να μείνει ζωντανό και γιατί όχι, να δώσει και πάλι παλμό στο σανίδι μέσω επιλεγμένων στιγμών.
Παύλος Παυλάκης
