«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα best seller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: BLACK SITES
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “For eternity”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Independent release
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Mark Sugar – Κιθάρα, φωνητικά
José Salazar – Μπάσο
Lee Smith – Κιθάρα
Chris Black – Τύμπανα
ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
Vladimir Ružičić – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
YouTube
Παρακολουθώ στενά την πορεία του Mark Sugar και των BLACK SITES, του προσωπικού του σχήματος/οχήματος. Ως στήλη, τους πιάσαμε από το 2019, όταν κυκλοφόρησαν το “Exile”. Τότε, ακούγονταν σαν ένα γκρουπ που ήθελε να συνδυάσει το heavy metal της NWOTHM σκηνής με το doom, το gothic, το hard rock και το πιο σύγχρονο, αμερικανικό metal. Καθώς προχωρούσαν και δούλευαν τον ήχο τους, επηρεάστηκαν από σχήματα όπως οι MASTODON, BARONESS, THIN LIZZY, KISS (90s εποχή) KING’S X και VOIVOD με αποτέλεσμα το πολύ καλό “Untrue”.
Στο “The Promised land” που ακολούθησε, η ποιότητα διατηρήθηκε στα ίδια πάνω-κάτω επίπεδα (το νέο τότε άλμπουμ ήταν μισό κλικ κατώτερο του προκατόχου του) και οι BLACK SITES καθιερώθηκαν στην συνείδησή μου ως μια πολύ αξιόπιστη μπάντα. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: Δεν είχε σταθερή σύνθεση. Ο Mark Sugar άλλαζε συνεργάτες διαρκώς και μου έδινε την εντύπωση πως ήθελε τους BLACK SITES περισσότερο ως ένα studio project, παρά ως κανονικό σχήμα. Αυτό φαίνεται να ανήκει πια στο παρελθόν, με την έλευση των νέων μελών, όλοι παλαιοί μεταξύ τους γνώριμοι. Και το “For eternity” δείχνει να κερδίζει ξανά εκείνο το χαμένο, μισό κλικ, συμπληρώνοντας ένα κουαρτέτο πολύ δυνατών κυκλοφοριών.
Συνθετικά, το συγκρότημα «δουλεύει» επάνω στο μοτίβο που ξέρει και κατέχει, δεν προσπαθεί μεγάλες αλλαγές, ωστόσο ακούγεται πιο “heavy” σε σχέση με το παρελθόν και αυτές οι αλλαγές, είναι παραπάνω από «χτυπητές». Η παραγωγή, έργο του trio των Dan Swanö, Mark Sugar και Chris Black (ατελείωτος ο κατάλογος συμμετοχών του, παίζοντας ή τραγουδώντας, με πιο πρόσφατο δείγμα το φετινό άλμπουμ των MIDNIGHT RIDER), είναι φοβερή. Ο ήχος είναι «τούμπανο», ογκωδέστατος και διαυγέστατος, άπαντες παίζουν άψογα και τα δυναμικότατα φωνητικά, είναι εξαιρετικά ταιριαστά.
Αυτό που ακούω στο “For eternity”, θα το περιέγραφα ως μια ατμοσφαιρική και ολίγον τι σκοτεινή, ως και μελαγχολική, μίξη των πρότερων επιρροών του group (δες πιο πάνω), με τους νεοεισελθέντες (πολύ πρόσφατους) ARMORED SAINT και THE SWORD. Καταλαβαίνουμε λοιπόν για τι είδους συνθετικό μείγμα – κατά άλλους, τουρλουμπούκι – μιλάμε εδώ και πόσο ΕΠΙΚΑΙΡΟ μέταλλο βγαίνει από τις ιδέες του Mark Sugar και της παρέας του.
Μοντέρνο heavy metal δε θέλουμε να ακούμε; Κάτι «φρέσκο», που να μην έχει τη μυρωδιά της ναφθαλίνης; Ορίστε, να μια πολύ καλή πρόταση. Έρχεται από τις Η.Π.Α, το Σικάγο, έχει την υπογραφή των BLACK SITES και τιτλοφορείται “For eternity”. Δεν κουβαλά κόμπλεξ, αντανακλά την εποχή κατά την οποία γράφτηκε και «καλουπώνει» μέσα του πλείστα είδη και υπο-είδη, από heavy rock, μέχρι thrash των 90s και sludge. Ίσως λοιπόν, να έχει δίκιο ο Mark Sugar, όταν λέει πως οι BLACK SITES παίζουν progressive metal. Τώρα μένει μόνο, να μείνουν σταθεροί ως σύνθεση. Τους το εύχομαι!
(8 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: COFFIN HUNTERS
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Cosmic dawn”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Bitter End Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Sean Rivera – Φωνητικά
Brian Crites – Μπάσο
Eric Harriman – Κιθάρα
Brennan Kunkel – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
Deezer
Tidal
Πάμε τώρα σε μια ακρόαση που την περίμενα, για διαφόρους λόγους. Τους Καλιφορνέζους COFFIN HUNTERS τους είχα σταμπάρει αρχικά στο προηγούμενο, δεύτερό τους άλμπουμ, με τίτλο “Wake the dead”. Θυμάμαι, μου είχε κάνει εντύπωση, πέραν της ποιότητας των συνθέσεων, εννοείται, η εντελώς παραπλανητική αναντιστοιχία μεταξύ εξώφυλλου και μουσικού περιεχομένου. Ακραίο μέταλλο περίμενα, 70s retro μου «βγήκε»! Τους έβαλα λοιπόν στη λίστα με τις μπάντες τις οποίες θα ήθελα να παρακολουθώ στενά.
Να’μαστε λοιπόν τέσσερα χρόνια μετά, με το ολοκαίνουργιο “Cosmic dawn” στα χέρια μας και τις προσδοκίες ψηλά, αρκετά ψηλά. Οι COFFIN HUNTERS όμως είναι στην καλύτερή τους φάση και δε «μασάνε» από τέτοιου είδους «επικίνδυνες» και «κρίσιμες» καμπές. Παραμένουν σταθερά προσανατολισμένοι και προσηλωμένοι στη δημιουργία μουσικής που τιμά τα πρώτα χρόνια του hard rock και του heavy metal και το κάνουν ηχητικά, στιχουργικά μα και εμφανισιακά.
Αυτό που εντοπίζω στους Αμερικανούς, είναι η ηχητική τους συνάφεια με πολλές αγαπημένες μπάντες του παρελθόντος και του παρόντος, μια συνάφεια που είναι ξεχωριστή, διαφορετική, σχεδόν τραγούδι με το τραγούδι. Έτσι, εκεί που οι URIAH HEEP πότε ανταμώνουν τους DEEP PURPLE (“Isle of the Dead”) και πότε τους BLUE OYSTER CULT (“Skeleton key”), ξαφνικά οι Βρετανοί μαθουσάλες κάνουν στην άκρη για να εμφανιστούν οι LUCIFER (“Last nail in the coffin”), μετά οι THE DEVIL’S BLOOD (“Cosmic dawn”), οι GREEN LUNG (“Give up the ghost”) και οι SARACEN (“Red horizon”)…
… των οποίων τον τραγουδιστή, τον υπέροχο Steve Bettney, θυμίζει αρκετά ο Sean Rivera. Οι COFFIN HUNTERS όμως δε μένουν μόνο στο hard rock/proto metal. Περνούν και στο κλασσικό, βρετανικό μέταλλο τύπου JUDAS PRIEST (“Blood moon”) και φορούν το βαρύ occult προσωπείο στο “Nightmare mass”, ένα κομμάτι που μου θύμισε πολύ τους λατρεμένους μου MIRROR, από την Κύπρο. Και τα τραγούδια είναι όλα ένα κι ένα!
Οι Αμερικανοί κυκλοφορούν ένα άλμπουμ που τους καθιερώνει στην συνείδησή μου ως μια πολύ αξιόλογη μπάντα του ευρύτερου vintage κινήματος. Έκαναν πολύ καλά που άφησαν κατά μέρος το NWOTHM του πρώτου τους δίσκου, “The fire knight” και επικεντρώθηκαν στο hard rock/proto/heavy metal του “Wake the dead”. Τους ταιριάζει απόλυτα. Συνεπώς, θεωρώ ότι όλοι όσοι λατρεύουμε αυτό το ύφος και θέλουμε να ακούμε μπάντες με ωραία φωνητικά, άψογες κιθάρες, ρυθμική βάση που τιμά τους μεγάλους 70s παίκτες και το Hammond μας κάνει την καρδούλα φιόγκο, οφείλουμε να κοιτάξουμε κατά δω.
Όσο για αυτούς που μιλούν για αναμοχλεύσεις και αντιγραφές, δεν πειράζει παιδιά, αναζητήστε τη διασκέδαση σε κάτι πιο εγκεφαλικό, πρωτοποριακό και κουλτουριάρικο (εδώ μπαίνει πονηρό χαμόγελο) …
(8 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
