"/>
Το απόλυτο “70s JUDAS PRIEST” tribute. Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ της καλύτερης περιόδου της σπουδαιότερης metal μπάντας όλων των εποχών. Αυτής που αν δεν υπήρχε, δε θα υπήρχε ολόκληρο το heavy metal. Η καλύτερη αναπαραγωγή του ήχου των “Sad wings of destiny”, “Sin after sin”, “Stained class” και “Killing machine”. Ομοιότητα σε βαθμό… σκανδαλώδη, με κίνητρο όχι την καπηλευτική αντιγραφή διά ίδιον όφελος, αλλά τον αγνό οπαδισμό, τη λατρεία, το μεράκι!
Τα παραπάνω, «φωτογραφίζουν» τους MIDNIGHT RIDER. Το μοναδικό συγκρότημα του ευρύτερου vintage/retro «σκληρού» ήχου που είχε τα «κάκαλα», βάζοντας το άλλο του πόδι στη βάρκα του NWOTHM και ισορροπώντας τέλεια, να παίξει «καρφί», σε δύο δίσκους, όπως έπαιζαν οι JUDAS PRIEST ως το 1979. Και να παίξει τόσο ωραία, ώστε να μας κάνει, προς στιγμή, να πιστεύουμε ότι ακούμε ακυκλοφόρητα sessions των Ιερέων!
Φέτος, τα παιδιά από την Ρηνανία επανέρχονται με ανανεωμένη σύνθεση. Τον κιθαρίστα, συνθέτη και αρχηγό Blumi, πλαισιώνουν ο Chris Black των υπέροχων HIGH SPIRITS στα φωνητικά, ο Hendrik στα drums και ο Nik στο μπάσο. Επανέρχονται όμως και με μερικώς διαφορετική φιλοσοφία, καθώς το “Limited infinity” εξακολουθεί μεν να προσκυνά τους JUDAS PRIEST, αλλά το κάνει σε μικρότερο ποσοστό, υπό διαφορετική οπτική και με εντονότερες την επίδραση άλλων, εξίσου ιστορικών, μπαντών.
Εντελώς «μπακαλίστικα», αν το “Manifestation” (2017) είχε την αναλογία «JUDAS PRIEST – άλλα συγκροτήματα» να κυμαίνεται στο 90-10 και το “Beyond the blood red horizon” (2022), με επιρροές από γκρουπ όπως οι BLACK SABBATH, BUDGIE, SAXON και RAINBOW, την κατέβαζε στο 70-30, στο “Limited infinity” τα ποσοστά έρχονται στο 50-50. Τα “Sin after sin”, “Stained class” και “Killing machine” έχουν φύγει από το πλάνο, δίπλα στο εναπομείναν “Sad wings of destiny” έχει πλασαριστεί το “Rocka Rolla” και τώρα «ακούμε» συγκροτήματα όπως οι πρώιμοι RIOT (τα τρία πρώτα, με Speranza), οι THIN LIZZY, οι MONTROSE, οι DIAMOND HEAD και οι ASHBURY (!).
Τώρα, ως προς την αλλαγή του τραγουδιστή, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν ήταν αποτέλεσμα της εκ νέου αλλαγής στον ήχο ή ισχύει το αντίστροφο, αλλά σίγουρα, η αντικατάσταση του Micha “Wayne” Baum, δεν περνά απαρατήρητη. Δεν την αναφέρω ως κάτι κακό, μην παρεξηγηθώ. Οποιαδήποτε μπάντα του χώρου, θα ήθελε πολύ να έχει έναν ικανό, έμπειρο κι αναγνωρίσιμο frontman, σαν τον Black. Από την άλλη όμως, ο Baum κατέχει ένα “one of a kind” ατού…
Η φωνή του είναι πολύ κοντά σε αυτήν του Rob Halford στα 70s και κυρίως στις μεσαίες του οκτάβες! Πολύς κόσμος μπορεί να πιάσει «ψιλές» νότες, πολλοί έχουν την ικανότητα να αναπαράξουν την τσιρίδα του “Exciter” ή του “Ram it down”, λόγου χάριν. Πόσοι όμως πιάνουν το «αιχμηρό» στυλ ερμηνείας του “Delivering the goods” ή του “Starbreaker”; Πόσων τα φωνητικά τη μια στιγμή ακούγονται «δωρικά» και την αμέσως επόμενη, «στάζουν» χολή και όξος; Αυτό είναι ένα στοιχείο το οποίο χάθηκε από τη μουσική των MIDNIGHT RIDER και δεν το κρύβω, δεν ήθελα να συμβεί.
Ξέχωρα βέβαια από το παραπάνω, το “Limited infinity” δεν αφήνει περιθώρια για ουσιαστικές, το τονίζω αυτό, γκρίνιες και διαμαρτυρίες. Μόνο αυτές ενός «γερο-παράξενου» σαν εμένα, που θα μπορούσαν να μην αναφέρονται καν. Επί της ουσίας, οι MIDNIGHT RIDER εξακολουθούν να παράγουν άκρως ποιοτική μουσική, υπό το πρίσμα του οπαδικού συναισθήματος και του πηγαίου ρομαντισμού, κρατώντας ένα μέρος της «κάψας» του “Manifestation” και προχωρώντας με άξονα την «ωριμότητα» του “Beyond the blood red horizon”.
Υπέρβαρα heavy rock έπη, κέλτικοι rock/metal ύμνοι με σεβασμό στις αρχικές διδαχές, επιβλητικές proto-metal συνθέσεις, τα πάντα είναι γραμμένα, ερμηνευμένα και παιγμένα άψογα – ειδικά στις κιθάρες έχει γίνει απίστευτη δουλειά – και η παραγωγή που τα καλλωπίζει, είναι η αρμόζουσα. Διαυγής, δυναμική και retro όσο και όπως πρέπει. Και εγώ αναρωτιέμαι… Πως μπορεί κάποιος που λατρεύει τις επιρροές των Γερμανών, να μη λατρεύει και τους ιδίους; Εκτός αν μιλάμε για άρνηση που προέρχεται από άλλα, εξω-μουσικά θέματα, οπότε, θα πάω πάσο. Με τα «κολλήματα» καθενός, δε βγάζεις άκρη.
Με το “Limited infinity”, οι MIDNIGHT RIDER συνεχίζουν ακάθεκτοι να προσφέρουν ένα ηχητικό νέκταρ το οποίο, δυστυχώς, θα εκτιμηθεί μεν πολύ, μα από λίγους. Ας είναι. Άλλωστε, ούτε εμάς μας ενδιαφέρει, ούτε τον αρχηγό Blumi, καθώς φαίνεται. Ξέρεις, καμιά φορά, η γεμάτη ψυχή, είναι προτιμότερη από τις γεμάτες τσέπες.
8,5 / 10
Δημήτρης Τσέλλος
