"/>
Ο Ιούλιος είναι παραδοσιακά ο μήνας των POWERWOLF. Η Napalm, για να κρατήσει ζεστό το κοινό εν απουσία τους, κάλυψε αυτό το κενό με το “Night is calling”, το οποίο κινείται σε παρόμοια συνθετική δομή και θεματολογία. Για όποιον βλέπει πρώτη φορά το όνομα των DOMINUM, πρόκειται για μία Anthemic Heavy/Power μπάντα η οποία μουσικά στέκεται ως ένας συνδυασμός των BEAST IN BLACK, POWERWOLF και λίγο από LORDI λόγω θεματικής και backing vocals, ενώ το Heavy Metal τους είναι της μοντέρνας σχολής με βαριές κιθάρες και μπόλικα breakdowns. Τα μασκαρέματά τους μπορεί να απωθούν αρκετό κόσμο πριν καν τους ακούσουν, αλλά στην ουσία είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση, και μάλιστα τους θεωρώ από τους καλύτερους εκπροσώπους της σχολής που υπηρετούν. Για όσους τους ξέρουν, η τρίτη τους δουλειά είναι και η καλύτερη μέχρι στιγμής. Πάμε όμως να τα πούμε λίγο αναλυτικά, με τα καλά και κακά.
Η κυκλοφορία αυτή βρίσκει τα μέλη πιο κατασταλαγμένα από ποτέ, με τον δίσκο να έχει ξεκάθαρο όραμα. Στο ντεμπούτο είχαν ένα τραγούδι που θύμιζε HELLOWEEN, ένα που έφερνε σε SABATON κτλ. Στην δεύτερη απόπειρα έγιναν πιο heavy, αλλά ταυτόχρονα τοποθέτησαν στη μέση τρία mid tempo κομμάτια το ένα μετά το άλλο δείχνοντας πως ακόμα ψάχνουν το πώς θέλουν να ακούγονται. Με το “Night is calling” μας δίνουν 11 hit παρόμοιας νοοτροπίας, συστήνοντας για πρώτη φορά συνοχή και ομοιομορφία στον απόλυτο βαθμό. Ήταν θέμα χρόνου μέχρι να συμβεί αυτό, μιας και ο τραγουδιστής τους Felix Heldt (ή Dr. Dead αν θέλω να παίξω το παιχνίδι του Marketing) έχει δείξει τα διαπιστευτήριά του τόσο με την μπάντα του, όσο και μέσω των songwriting credits που έχει στα υπέροχα “Pirates” και “Pirates II” των VISIONS OF ATLANTIS.
Βρίσκεται επίσης υπεύθυνος -για άλλη μια φορά- για την παραγωγή. Κρίνοντας από τη δουλειά που είχε κάνει στους WARKINGS, φοβόμουν μήπως το τελικό αποτέλεσμα πέσει θύμα χαμένης δυναμικής και έντασης, αλλά τελικά κάθε άλλο παρά αυτό έγινε. Είναι γεμάτη, μοντέρνα και τονίζει πλήρως τη βαριά κατεύθυνση που προβάλλουν στα promos και όντως ακολουθούν. Όπως φαίνεται λοιπόν σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος της μπάντας στην πλάτη του, ο ορισμός του mastermind. Επειδή κανείς δεν είναι τέλειος στα πάντα, φωνητικά την κάνει τη δουλειά, χωρίς όμως να είναι και αυτό που θα ξεχωρίσει. Κατατάσσεται στην κατηγορία των SABATON που ο τραγουδιστής λειτουργεί πιο πολύ ως frontman, απέχοντας πολύ από τον Attila Dorn των POWERWOLF ο οποίος είναι καθηλωτικός και τον ευχαριστιέσαι μέχρι και a cappella.
Τα τραγούδια τώρα, είναι ένα ξέφρενο πάρτι! Ξεσηκωτικά όσο ποτέ, γεννημένα για sing-alongs με ρεφρέν πιο κολλητικά και από ψείρες σε δημοτικό. Είναι μέρος της καθημερινότητάς μου πλέον να σιγοτραγουδάω ασυναίσθητα το “Doctor, doctor”. Κάτι που έκανε εντύπωση είναι το ότι υπάρχουν ωραίες λεπτομέρειες παντού, ειδικά στις γέφυρες. Φαίνεται πως το άλμπουμ δουλεύτηκε, δεν βγήκε βιαστικά για να καλύψει τους όρους ενός συμβολαίου. Έτσι λοιπόν, η δομή κουπλέ, ρεφρέν, κουπλέ, ρεφρέν, γέφυρα, ρεφρέν, γίνεται πιο ενδιαφέρουσα, τουλάχιστον όσο αυτό μπορεί να επιτευχθεί στα πλαίσια που κινείται το ιδίωμα. Δεν θα χάσω πολύ χρόνο σε μεμονωμένες στιγμές, οπότε πάμε γρήγορα στο “Nosferatu” που προκαλεί φρενίτιδα. Αν γινόταν γλέντι στην πιο απομακρυσμένη, σκοτεινή και στοιχειωμένη έπαυλη των Καρπαθίων, αυτό θα ήταν σίγουρα το μουσικό χαλί. Και φυσικά το “Endzeit” που κλείνει τον δίσκο με τον πιο heavy τρόπο. Το “Dark melodies” είναι το μόνο skip του tracklist, ενώ αξίζει μια αναφορά και στο “Thriller” του Michael Jackson. Μας έχουν συνηθίσει σε κάτι τέτοια σε προηγούμενα άλμπουμ, μία με την εξαιρετική διασκευή του “Bad guy” της Billie Eilish και με το “Rock you like a hurricane!” που δεν με συγκίνησε. Το “Thriller” όχι απλώς το μολύνουν με το μικρόβιο του Μέταλ, αλλά ταιριάζει απόλυτα και με τη θεματολογία τους, οπότε εξαιρετική επιλογή.
Μιλώντας για θεματολογία, ας μείνουμε στο κομμάτι αυτό. Προσωπικά μου αρέσει οτιδήποτε goth και σκοτεινής αισθητικής, αν και εδώ είναι σε πολύ ελαφριά μορφή, απέχοντας πολύ από τον τρόμο των CRADLE OF FILTH. Είναι σαν το Beetlejuice και τις ταινίες του Tim Burton, ένα ανάλαφρο σκοτεινό περιτύλιγμα που δεν παίρνει πάντα τον εαυτό του στα σοβαρά. Εκεί που εντοπίζεται τεράστια αδυναμία τις περισσότερες φορές είναι οι στίχοι, αρκετά απλοί, χωρίς διττά νοήματα. Δεν πιστεύω πως είναι πρόβλημα για τους fans του είδους, οι οποίοι έχουμε γαλουχηθεί σε στίχους όπως “Amen & attack” και “Sparta, slaughter, Persians”. Αλλά ερχόμενος από μία χρονιά όπου οι top επιλογές μου (BLACKBRIAR και CRADLE OF FILTH) ήταν κάθε τραγούδι και ποίηση, καταλαβαίνετε τον προβληματισμό μου.
Είναι αλήθεια πως δίσκοι σαν το “Night is calling” είναι το fast food του Metal. Η διαφορά είναι πως το fast food όσο απολαυστικό και να είναι ορισμένες φορές, βλάπτει σοβαρά την υγεία. Στη μουσική αυτό δεν ισχύει, μπορείς να κάνεις μία μουσική διατροφή πλούσια σε ευκολόπεπτα τραγούδια χωρίς να πάθεις τίποτα. Και επειδή χρειάζονται τα ακούσματα αυτά, οι DOMINUM στέκονται επάξια. Πίσω από τις μάσκες κρύβονται καλλιτέχνες που μπορούν να συνθέσουν καλά τραγούδια. Τραγούδια που δεν θα αλλάξουν τη γνώμη κανενός για το είδος που ανήκουν, και θα τα δεις πιο πολύ σαν το καλοκαιρινό σου φλερτ, παρά τη νέα σου μεγάλη αγάπη. Αυτό που κάνουν όμως το κάνουν πάρα πολύ καλά, σίγουρα καλύτερα από πολλούς αντίστοιχους που δισκογράφησαν τα τελευταία χρόνια. Αφήνω λοιπόν μια αντικειμενική βαθμολογία -για να είμαστε σωστοί- για την ώρα, αλλά θα τα ξαναπούμε στις λίστες του Δεκεμβρίου.
7.5 / 10
Παύλος Παυλάκης
