"/>
DIMMU BORGIR. Δεν θα μπούμε στην διαδικασία να τους χαρακτηρίσουμε μεγαλύτερη, σπουδαιότερη ή οτιδήποτε άλλο ολιστικό, αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να αρνηθούμε, ότι οι Νορβηγοί είναι η εμπορικότερη αυτή τη στιγμή black metal μπάντα και αυτό από μόνο του, τους κατατάσσει στην ελίτ του ακραίου ήχου αλλά όχι μόνο αυτού, καθώς οι BORGIR κατόρθωσαν να είναι αρεστοί ακόμα και σε άτομα που δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με το extreme metal.
Ξεκινώντας την πολυετή παρουσία τους στην δισκογραφία, υπήρξαν εκ των θεμελιωτών του λεγόμενου δεύτερου κύματος του black metal, κυκλοφορόντας διαδοχικά δύο άλμπουμ που τους κατέστησαν ηγέτες σε αυτό που σήμερα αποκαλούμε συμφωνικό black. Με την πάροδο των ετών, οι BORGIR εξελίχθηκαν, άλλαξαν τον ήχο τους εμπλουτίζοντας τον με ακόμα περισσότερα συμφωνικά στοιχεία προσφέροντας στους ακροατές τους δίσκους μνημεία για το είδος και όπως ήδη έχουμε πει και όχι μόνο για αυτό.
Με μεγάλες αποστάσεις τα τελευταία χρόνια μεταξύ των κυκλοφοριών τους, οκταετία και βάλε, κάθε νέο άλμπουμ τους, αποτελεί φυσικά θέμα συζήτησης και αποτέλεσμα μεγάλης αναμονής για την πορεία που η μπάντα έχει επιλέξει να πάρει αυτήν την φορά στην διαδρομή της, με τους παλαιότερους οπαδούς να εύχονται για ένα καινούργιο “Enthrone darkness triumphant”, το οποίο βέβαια ούτε και αυτήν την φορά ήρθε. Λογικό; Απόλυτα! Η μπάντα εξελίσσεται και αυτό είναι καλύτερο μακράν από το να αναμασά τις ιδέες και τον εαυτό της. Υπάρχει κανείς που δεν θα ήθελε μια επιστροφή στο παρελθόν με ουσιαστική όμως παρουσίαση νέου υλικού σε εκείνο το ύφος; Ξεκάθαρα και όχι.
Το “Eonian”, ένα υπέροχο άλμπουμ για τον γράφοντα, λοιδορήθηκε αρκετά για την περαιτέρω απομάκρυνση των BORGIR από το παρελθόν τους. Το άλμπουμ όμως ήταν μια μυσταγωγική συμφωνική προσφορά από το συγκρότημα για όσους είχαν την υπομονή να του δώσουν χώρο να ωριμάσει μέσα τους. Αντίστοιχα και το φετινό “Grand serpent rising” δεν είναι “Puritanical euphoric misanthropia”, δεν είναι όμως και “Eonian” στην προσέγγισή του. Αν σώνει και καλά θα θέλαμε να το παρομοιάσουμε με κάτι, τότε θα λέγαμε ότι είναι το παιδί του “Eonian” με το “Death cult Armageddon” και αυτό από μόνο του θα μπορούσε να ικανοποιεί πολλούς, περισσότερους απ’ ότι θα περίμενε κανείς. Τι λείπει σε σχέση με το “Eonian”; Ο Galder. Τι θα λείπει στον αιώνα τον άπαντα για κάποιους; Ο Mustis και ο Vortex, όμως η ζωή προχωράει παρακάτω και η κινητήριος δύναμη των BORGIR πάντα ήταν και θα είναι ο Shagrath και ο Silenoz, ας μην γελιόμαστε.
Το “Grand serpent rising”, είναι φυσικότατα και πολύ αναμενόμενα ένα συμφωνικό άλμπουμ, δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι κάτι διαφορετικό. Αυτό που το κάνει περισσότερο ελκυστικό όμως από τον προκάτοχό του, είναι τα blastbeat, είναι η ωμή επιθετικότητα του “Ascent”, είναι η ριτουαλιστική προσέγγιση του “Ulvgjeld & Blodsodel”, είναι το μεγαλοπρεπές του “Repository of divine transmutation” και φυσικά η χρήση Νορβηγικών, πολλά πολλά χρόνια μετά το “Stormblåst”. Το “Grand serpent rising”, έρχεται με δυναμική να γεφυρώσει χάσματα, χωρίς να προσθέσει επιπλέον στοιχεία στην μέχρι τώρα μουσική των BORGIR, αλλά να δώσει ένα συνολικό review αν θέλετε της μέχρι τώρα πορείας των Σκανδιναβών, με ένα άλμπουμ που προσπαθήσει να αντικατοπτρίσει μέσα στις 13 συνθέσεις του την ουσία του τι είναι οι DIMMU BORGIR μέχρι το 2026.
Όταν μιλάμε για ένα τόσο μεγάλο συγκρότημα, με τόσες αλλαγές στην διαδρομή του, οι προβλέψεις για την πορεία που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν από τώρα και στο εξής, δεν έχουν πολλές πιθανότητες να αποδειχθούν σωστές. Αρκεί να μην περιμένουμε άλλα οκτώ χρόνια μέχρι να μάθουμε τι γίνεται στα κεφάλια τους.
8,5 / 10
Φανούρης Εξηνταβελόνης
