“Father to son”
Κάθε συζήτηση με τον Udo Dirkschneider, αυτήν την τεράστια φιγούρα της heavy metal μουσικής, είναι σημαντική. Πόσο μάλλον όταν συνδέεται και με την παρουσία του στο Rock Hard Festival Greece, στις 12 Σεπτεμβρίου, όπου θα παίξει ένα best of ACCEPT show, κάτι που αναμένουμε με ιδιαίτερη ανυπομονησία. Μαζί του όμως, ήταν και ο γιος του, Sven, εδώ και πολλά χρόνια ντράμερ του σχήματός του, ένας γλυκύτατος άνθρωπος, που έδωσε άλλο χρώμα στη συζήτηση που κάναμε, η οποία είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον, αλλά και …πλάκα!
Είναι μεγάλη τιμή να έχουμε στην οικογένεια του Rock Hard την οικογένεια Dirkschneider. Και φυσικά, ακόμη μεγαλύτερη τιμή να σας έχουμε στο φεστιβάλ μας, στο Rock Hard Festival στην Ελλάδα, στις 12 Σεπτεμβρίου. Καλώς ήρθατε!
(και οι δύο) Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ!
Ξέρεις κάτι; Πέρυσι σας είδα στο Rock Hard Festival στη Γερμανία και μου καρφώθηκε αυτή η ιδέα στο μυαλό, ότι πρέπει να φέρουμε και στην Ελλάδα αυτή την μπάντα των DIRKSCHNEIDER. Οπότε μιλούσα με όλους εκεί και ήθελα να δω πώς αντιδρούν οι Γερμανοί βλέποντας τον Udo live στην έδρα του, ας πούμε, και δεν απογοητεύτηκα καθόλου. Ήταν, ξέρεις, καθαρή λατρεία. Οπότε θα αρχίσουμε να μιλάμε για τραγούδια και για την ιστορία, γιατί θα παίξετε ένα Best of ACCEPT στην Αθήνα, κάτι που είμαι σίγουρος ότι θα απολαύσουν όλοι. Οπότε, Udo, όταν επανίδρυσες τους BAND X μετά τη στρατιωτική σου θητεία και τους μετονόμασες σε ACCEPT, πίστευες ήδη ότι αυτό θα γινόταν το έργο της ζωής σου;
Udo: Ναι, εννοώ, το όνομα ACCEPT υπήρχε ήδη από τα τέλη του 1969 και ήδη παίζαμε, όχι περιοδείες ακριβώς, αλλά κάναμε σχεδόν κάθε εβδομάδα κάποιες εμφανίσεις στην Ολλανδία, στο Βέλγιο, στη νότια Γερμανία και επίσης γύρω από την περιοχή της πόλης μας, το Solingen-Wuppertal. Αυτό σημαίνει ότι, πριν από τους ACCEPT, ας πούμε, τους αυθεντικούς, όπως τους σκέφτεται ο κόσμος, με τον Wolf Hoffmann, τον Peter Baltes, τον Stefan Kaufmann και τον Jörg Fischer, που ήρθαν το 1976, εγώ ήμουν ήδη κατά κάποιον τρόπο στους ACCEPT και έκανα εμφανίσεις για σχεδόν οκτώ χρόνια. Οπότε, ναι, ακόμη και τώρα είμαι με τους DIRKSCHNEIDER και ξαναπαίζω τραγούδια των ACCEPT. Εννοώ, το όνομα είναι πλέον μόνο στον Wolf Hoffmann για κάποιον λόγο, αλλά δεν θέλω να το αναλύσω περισσότερο. (γέλια)
Ναι, κανείς δεν θέλει να το αναλύσει περισσότερο. Δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε γι’ αυτό, γιατί απολαμβάνουμε και τις δύο μπάντες να παίζουν τα τραγούδια που αγαπάμε. Καλύτερα δύο παρά μία, θα έλεγα.
Udo: Ναι, απολύτως.
Πόσο σημαντικός ήταν ο Michael Wagener στη διαμόρφωση του πρώιμου ήχου των ACCEPT;
Udo: Ω, εννοώ, ήταν κι αυτός ένας από τους ανθρώπους που, μαζί με τον άλλο κιθαρίστα, τον Gerhard Wahl, σκέφτηκαν το όνομα ACCEPT. Υπήρχε ένα άλμπουμ των CHICKEN SHACK που λεγόταν “Accept”. Και τότε είπαν, «wow, όλοι καταλαβαίνουν τη λέξη “Accept”». Και, ναι, με τον Michael Wagener, εννοώ, άρχισα να παίζω μουσική μαζί του όταν ήμουν 14 χρονών. Εγώ έπαιζα, όχι πλήκτρα, κάτι πολύ απλό, ελαφρύ… και εκείνος έπαιζε κιθάρα. Και είπαμε, ας αρχίσουμε να παίζουμε μουσική, ξέρεις, αλλά ήταν πολύ χάλια. (όλοι γελούν) Αλλά τέλος πάντων, έτσι ξεκινούν όλα.
Sven, όταν άκουσες για πρώτη φορά τα πρώτα άλμπουμ των ACCEPT, εννοώ τα πρώτα δύο-τρία, τα άκουγες ως ιστορικά άλμπουμ ή απλώς ως τη μουσική της παλιάς μπάντας του πατέρα σου;
Sven: Λοιπόν, για μένα ήταν μουσική που άκουγα ως παιδί, σωστά; Οπότε δεν ήταν κάτι που το σκεφτόμουν ιδιαίτερα. Μου άρεσαν κάποια τραγούδια. Ένα από τα πέντε, και ακόμη το αγαπημένο μου, είναι το “Metal Heart”. Και θυμάμαι τέλεια ότι, ναι, ουσιαστικά το μιμούμουν στο σαλόνι μας μαζί με τον Julian, τον γιο του Dieter Dierks, με τον οποίο ήμασταν πολύ καλοί φίλοι τότε. Θυμάμαι τέλεια ότι είχε αυτή την μπλε Flying V κι εγώ φορούσα μια ολόκληρη στολή παραλλαγής. Και μιμούμασταν το “Metal Heart” στο σαλόνι. Οπότε, για μένα ήταν πάντα πολύ φυσικό να μου αρέσει αυτή η μουσική. Και δεν ήμουν σαν τον γιο, ή τους γιους, του Jon Bon Jovi, που είπαν «μισούμε αυτή τη μουσική που κάνει ο μπαμπάς μας». Δεν ήταν αυτή η περίπτωση για μένα. Πάντα απολάμβανα αυτή τη μουσική, αλλά, ξέρεις, όταν μεγάλωσα, άκουγα επίσης πολύ pop punk από τις ΗΠΑ, όπως SUM 41, BLINK 182, γιατί αυτό ήταν πολύ μεγάλο όταν ήμουν έφηβος. Και πραγματικά απολάμβανα να παίζω τέτοια πράγματα με τους φίλους μου στη μπάντα μας, τότε που παίζαμε ακόμη διασκευές. Αλλά ναι, για μένα ήταν πολύ φυσικό και δεν έβλεπα αυτά τα τραγούδια ως ιστορικά τραγούδια. Για μένα ήταν απλώς μουσική που έκανε και συνεχίζει να κάνει ο πατέρας μου.
Και την παίζετε μαζί.
Sven: Ναι.
Όταν ηχογραφούσατε το “Fast as a Shark”, καταλαβαίνατε ότι βοηθούσατε να δημιουργηθεί κάτι που θα επηρέαζε είδη όπως το speed metal και το thrash metal;
Udo: Ναι, εννοώ, κατά κάποιον τρόπο ήταν το πρώτο speed metal τραγούδι, αλλά εκείνη την εποχή δεν το ξέραμε αυτό. (γέλια) Αλλά ο Stefan Kaufmann είχε αυτή την ιδέα. Ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήσαμε δίκαση και όλοι στην μπάντα ήταν σε φάση, «είσαι σίγουρος γι’ αυτό;». Και τελικά το κάναμε. Αλλά εκείνη την εποχή κανείς δεν ήξερε ότι δημιουργούσαμε το πρώτο speed metal τραγούδι στην ιστορία. Όμως ενέπνευσε τόσες πολλές μπάντες και, ναι, ορίστε.
Οπότε, από την οπτική ενός ντράμερ, Sven, πόσο σημαντική είναι η ερμηνεία του Stefan Kaufmann στο “Fast as a Shark” για την ιστορία του metal;
Sven: Λοιπόν, ανήκοντας στη νεότερη γενιά, για μένα σίγουρα δεν ήταν τόσο επιδραστικό όσο ήταν για κάποιους ανθρώπους του χώρου, προφανώς, γιατί στο μεταξύ έχω ακούσει πάρα πολλή μουσική με δίκαση. Αλλά αν εμβαθύνεις περισσότερο στη μουσική, μπορείς σίγουρα να ακούσεις και να δεις πώς ο Stefan δημιούργησε τότε κάτι που ήταν, ή εξακολουθεί να είναι, πολύ μοναδικό και ενέπνευσε τόσους πολλούς ανθρώπους να αρχίσουν να παίζουν ακόμη πιο βαριά μουσική από αυτή την οπτική. Και ουσιαστικά ένα ολόκληρο είδος γεννήθηκε από αυτό το ένα τραγούδι. Το γεγονός ότι εκείνη την εποχή ήταν ένα από τα πιο γρήγορα, ή ίσως και το πιο γρήγορο, τραγούδια που είχαν παιχτεί ποτέ με δίκαση είναι πολύ, πολύ ενδιαφέρον και πολύ εμπνευσμένο. Και πιστεύω ότι κάτι τέτοιο σήμερα δεν θα ήταν πια δυνατό, εκτός αν κάποιος έρθει με κάτι που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ. Αλλά, ξέρεις, συνήθως όταν μιλάμε για μουσική, όλοι λένε ότι όλα έχουν ήδη γίνει και τα πράγματα απλώς επιστρέφουν. Είναι σαν κύκλοι που επανέρχονται με τα χρόνια και κάποια στιγμή το hard rock γίνεται ξανά πιο δημοφιλές, μετά επιστρέφει το heavy metal, επιστρέφει το grunge, επιστρέφει το pop punk, όλα αυτά. Και ναι, είναι πολύ ενδιαφέρον, γιατί ο Stefan είναι και ο ίδιος ένας άνθρωπος που σου δίνει μεγάλη έμπνευση. Ηχογραφήσαμε όλα τα άλμπουμ στα οποία έχω παίξει μέχρι τώρα μαζί στο στούντιο και φυσικά ηχογράφησα και το “Balls to the Wall Reloaded” στο στούντιό του. Ήμουν αρκετά αγχωμένος όταν μπήκα στο στούντιό του για να παίξω τα δικά του τραγούδια και εκείνος να τα ηχογραφεί. Αλλά ο Stefan με άφησε να κάνω το δικό μου πράγμα και είχα την ευκαιρία να βάλω και κάποιες δικές μου πινελιές στα τραγούδια, χωρίς να πειράξω το πρωτότυπο και την αρχική εκδοχή. Και είμαι πολύ χαρούμενος, πολύ τιμημένος και πολύ τυχερός που μπόρεσα να μάθω από εκείνον για τη μουσική των ACCEPT.
Μιλώντας για το “Balls to the Wall”, υπάρχει κάποιο τραγούδι από το “Balls to the Wall” –μπορείτε να απαντήσετε και οι δύο– που προσωπικά αγαπάτε όσο και το ομώνυμο κομμάτι, αλλά θεωρείτε ότι οι οπαδοί το παραβλέπουν;
Sven: Προσωπικά, μου αρέσει πάρα πολύ να παίζω το “Turn Me On”. Θυμάμαι τέλεια ότι το δοκιμάσαμε το 2016 ή το 2017. Το παίξαμε στο προβάδικο, αλλά για κάποιον λόγο δεν μπήκε ποτέ πραγματικά στο set list, γιατί μας φαινόταν κάπως περίεργο. Και τώρα που επιστρέψαμε σε αυτό, ίσως να έχει να κάνει και με τους διαφορετικούς ανθρώπους που υπάρχουν πλέον στην μπάντα. Εννοώ, προφανώς, πρώτα απ’ όλα ο Peter στο μπάσο. Απολαμβάνω πραγματικά αυτό το τραγούδι γιατί είναι πολύ άμεσο, έχει ένα κλασικό groove, δεν συμβαίνουν πολλά πράγματα, αλλά είναι τόσο δυνατό και ισχυρό και το ρεφρέν είναι πραγματικά, πραγματικά πιασάρικο. Και βλέπεις ότι ο κόσμος τραγουδάει πολύ αυτό το “Turn Me On” και ότι πραγματικά γνωρίζει όλους τους στίχους, λέξη προς λέξη. Οπότε είναι πολύ ωραίο να το βλέπεις και πάντα ευχάριστο να το παίζεις live.
Udo: Ναι, για μένα είναι το “Losing More Than You’ve Ever Had”. Αυτό το τραγούδι δεν είχε παιχτεί ποτέ live με τους ACCEPT και τώρα το παίζουμε με τους DIRKSCHNEIDER. Και, κατά κάποιον τρόπο, είχα την αίσθηση ότι ο κόσμος περίμενε αυτό το τραγούδι. Όταν ανακοινώσαμε ότι θα το παίξουμε, ο κόσμος ήταν σε φάση «woah», ξέρεις, και πραγματικά το απόλαυσε. Ναι, εννοώ, είναι κατά κάποιον τρόπο πολύ διασκεδαστικό να παίζεις ολόκληρο το “Balls to the Wall”. Αλλά στην Ελλάδα θα παίξουμε μόνο Best Of, όχι ολόκληρο το “Balls to the Wall”. Αυτή ήταν η επιθυμία, δεν ξέρω, του promoter ή κάποιου τέτοιου.
Ήταν δική μου επιθυμία, γιατί έχετε ήδη παίξει το “Balls to the Wall”.
Sven: Ακριβώς, το έχουμε ήδη κάνει.
Udo: Ναι, σωστά, ναι, σωστά, σωστά.
Έχετε ήδη παίξει το “Balls to the Wall”, οπότε δεν έχει νόημα να το κάνετε άλλη μία φορά.
Udo: Εντάξει, καλό αυτό.
Αλλά θα είναι ένα Best Of ACCEPT, οπότε γι’ αυτό μιλάμε για ολόκληρη την καριέρα και όχι μόνο για το άλμπουμ “Balls to the Wall”. Οπότε φτάνουμε στο “Metal Heart” και θέλω να σας ρωτήσω: θεωρείτε ότι οι κλασικές επιρροές στο “Metal Heart” ήταν μια ριψοκίνδυνη ιδέα εκείνη την εποχή;
Udo: Δεν ξέρω. Καταρχάς, ο Wolf δεν ήθελε να παίξει το τραγούδι ή δεν ήθελε να μπει το τραγούδι στο άλμπουμ. Αλλά μέσα στη νύχτα ο Stefan Kaufmann πήγε στον Dieter Dierks και του έπαιξε το demo του “Metal Heart” και τότε ο Dieter είπε ότι πρέπει να ηχογραφήσουμε αυτό το τραγούδι. Και φυσικά, έτσι το ηχογραφήσαμε. Και μετά, δεν ξέρω, εννοώ, ο Wolf ήταν πάντα μέσα στην κλασική μουσική και για κάποιον λόγο του ήρθε να παίξει το “Für Elise”, ξέρεις. Αλλά ταίριαξε τέλεια και τώρα είναι κι αυτό ένα κλασικό τραγούδι των ACCEPT.
Και πώς ήταν η συνεργασία με τον Dieter Dierks σε σύγκριση με τους προηγούμενους παραγωγούς με τους οποίους είχατε δουλέψει;
Udo: Καταρχάς, με φώναζε Klaus κι εγώ του είπα, όχι, δεν είμαι ο Klaus, είμαι ο Udo. (όλοι γελούν) Ναι, είναι αλήθεια. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, έμαθα πολλά από τον Dieter, ξέρεις, όπως το timing, το timing στο τραγούδι, τα δεύτερα φωνητικά και όλα αυτά. Αλλά στο τέλος, ξέρεις, και ο ίδιος ο Dieter το ξέρει αυτό, δεν μπορούσε πραγματικά να διαχειριστεί τα βασικά φωνητικά μου. Οπότε ήρθε ο Stefan Kaufmann και του είπε, «Dieter, πρέπει να δουλέψεις έτσι με τον Udo», και τότε λειτούργησε. Κι έτσι από εκείνο το σημείο και μετά, ολόκληρη η ηχογράφηση των φωνητικών γινόταν από τον Dieter Dierks και τον Stefan Kaufmann.
Η ιστορία της αποχώρησής σου από τους ACCEPT μετά από εκείνο το άλμπουμ έχει ειπωθεί με διαφορετικούς τρόπους όλα αυτά τα χρόνια. Κοιτάζοντας πίσω τώρα, θεωρείς ότι ο χωρισμός ήταν αναπόφευκτος;
Udo: Όχι. Εννοώ, τι να πω; Για να είμαι ειλικρινής, με έδιωξαν από τη δική μου μπάντα. Αλλά μου το έκαναν πολύ εύκολο. Μου έδωσαν ολόκληρο το άλμπουμ μετά το “Russian Roulette”, το οποίο τελικά έγινε το “Animal House”. Ηχογράφησα το άλμπουμ πολύ γρήγορα, έκανα ευρωπαϊκή περιοδεία και αμέσως μετά πήγα κατευθείαν σε αμερικανική περιοδεία με τους GUNS N’ ROSES και τη Lita Ford. Οπότε, ξέρεις, δεν αρχίζεις πραγματικά να το σκέφτεσαι. Αλλά συνήθως, όταν το σκέφτομαι, αναρωτιέμαι: γιατί; Οι ACCEPT ήταν πραγματικά πολύ επιτυχημένοι εκείνη την εποχή με το “Russian Roulette” και μετά κάναμε μια τεράστια ευρωπαϊκή περιοδεία, τη μεγαλύτερη που είχαμε κάνει ποτέ, η οποία ήταν sold out κατά 99%, ενώ πουλούσαμε εκατομμύρια άλμπουμ στην Αμερική. Οπότε, αν κοιτάξεις πίσω, ποιος ήταν ο λόγος; Φυσικά, ο λόγος ήταν ότι ήθελαν να κάνουν κάτι πιο εμπορικό για την Αμερική. Δεν ξέρω, τύπου BON JOVI ή κάτι τέτοιο. Αλλά τέλος πάντων, είναι ιστορία πλέον.
Και κοιτάζοντας πίσω, υπάρχει ένα άλμπουμ από την περίοδο 1993 έως 1996 που θεωρείς ότι αξίζει να επανεκτιμηθεί;
Udo: Ω, ναι. Όταν έκανα την επανένωση με τους ACCEPT, δεν ήταν εύκολο για μένα. Ξέρεις, το 1991 είχα ήδη μεγάλη επιτυχία με τους U.D.O. Και όταν ήρθαν και με ρώτησαν αν ίσως θα με ενδιέφερε να κάνουμε μια επανένωση, είπα ναι. Αλλά τους είπα ότι τότε έπρεπε να κάνουμε τους πραγματικούς ACCEPT. Και τότε βγήκε το “Objection Overruled” και ήταν ένα πραγματικά καλό άλμπουμ. Είχε πολύ καλά τραγούδια. Αλλά μετά άρχισαν πάλι όλα. Θα προσπαθήσω να το πω πολύ σύντομα. Μετά ήρθε το “Death Row” και τότε υπήρχε πλέον μόνο ένας κιθαρίστας, ο Stefan Kaufmann δεν μπορούσε πια να παίξει ντραμς, συνέβαιναν πολλά πράγματα. Και μετά ήρθε το “Predator” και εκεί ήταν ήδη το τέλος. Ήταν σαν να λέω, «ΟΚ, σας ευχαριστώ πολύ, ξαναρχίζω τους U.D.O.».
Sven, ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση όταν παίζεις μουσική που είναι συνδεδεμένη με έναν τόσο εμβληματικό τραγουδιστή;
Sven: Λοιπόν, πρώτα απ’ όλα, να μην τα σκατώσεις, σωστά; (γέλια) Όχι, εννοώ ότι πρέπει να υπηρετείς τα τραγούδια και αυτή τη μουσική. Δεν έχει να κάνει με το τι σου αρέσει εσένα να παίζεις. Πρέπει να ακολουθείς κάποιους κανόνες ώστε να ακούγεται όπως πρέπει. Και νομίζω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό. Αυτή η μουσική ήταν πάντα, και αυτή ήταν επίσης η φιλοσοφία του Stefan, ο οποίος δεν ήταν ένας ντράμερ που έπαιζε τα πιο τρελά fills. Πάντα υπηρετούσε τη μουσική. Και αυτό είναι τόσο δυνατό, κατά τη γνώμη μου, γιατί αν κάνεις τρέλες στα ντραμς, όλα καλά, μου αρέσει να το βλέπω και υπάρχουν μπάντες στις οποίες λειτουργεί. Αλλά γι’ αυτού του είδους τη μουσική πρέπει οπωσδήποτε να παραμένεις πιστός στο concept της, σε αυτό που πραγματεύεται η μουσική. Και πιστεύω ότι πρέπει να το καταλαβαίνεις αυτό. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που παίζουν αυτή τη μουσική σήμερα και προφανώς δεν καταλαβαίνουν το concept της, κάτι που εγώ δεν εκτιμώ, γιατί κατά τη γνώμη μου ακούγεται λάθος. Και αν ακούγεται λάθος, είναι λάθος, ξέρεις. Και αυτό είναι ουσιαστικά που λέω πάντα στον εαυτό μου. Δεν έχει να κάνει με εσένα. Έχει να κάνει με τη μουσική και με τον πατέρα μου ή, γενικότερα, με τον τραγουδιστή της μπάντας, ώστε να ακούγεται όσο το δυνατόν καλύτερα. Πρέπει πάντα να υποστηρίζεις τον τραγουδιστή, γιατί αυτό είναι το πιο σημαντικό όταν μιλάμε για μουσική.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του να έχεις τον Sven στην μπάντα;
Udo: Για μένα, ναι, εννοώ, είναι ήδη στην μπάντα…
Sven: Ω, 11 χρόνια, 11 χρόνια.
Udo: Ναι. Εννοώ, όταν είχα το πρόβλημα με τον προηγούμενο ντράμερ μου, τον Francesco Jovino, το θέμα ήταν ποιος θα μπορούσε να είναι ο επόμενος ντράμερ των U.D.O. Ήμουν σε μια περιοδεία για press promotion και βρισκόμουν στο Βερολίνο. Οι SAXON έπαιζαν εκεί και συνάντησα τον Biff και τον ντράμερ των SAXON. Και του είπα, «ξέρεις, τώρα πρέπει να βρω νέο ντράμερ. Τραγική κατάσταση». Αλλά τότε ο Biff είπε, «Μην ψάχνεις και τόσο μακριά. Είναι ακριβώς πίσω από τα ντραμς στους SAXON και μπορεί να το κάνει». Οπότε το σκέφτηκα για δύο ή τρεις μέρες και μετά ρώτησα τον Sven: «Θέλεις να γίνεις ο ντράμερ των U.D.O.;». Αλλά του πήρε αρκετό καιρό μέχρι να πει ναι. Αλλά νομίζω ότι υπήρχε λόγος γι’ αυτό, σωστά;
Sven: Λοιπόν, εκείνη την εποχή, όπως μόλις είπε ο πατέρας μου, έκανα περιοδεία με τους SAXON. Και ουσιαστικά την ίδια περίοδο που μου ζήτησε ο πατέρας μου να μπω στην μπάντα, βρισκόμασταν στην Αγγλία και αναγκαστήκαμε να διακόψουμε την περιοδεία ή να αναβάλουμε κάποιες ημερομηνίες επειδή ο Nigel Glocker αρρώστησε. Και την ίδια στιγμή μου έκαναν την πρόταση να παίξω πέντε συναυλίες με τους SAXON στην Αγγλία τον Φεβρουάριο, ενώ η περιοδεία των U.D.O. ξεκινούσε τον Μάρτιο. Νομίζω ότι ήταν προς τα τέλη Δεκεμβρίου, ίσως και αρχές Ιανουαρίου του 2015. Ήμουν 21 χρονών τότε, νομίζω. Και έπρεπε να σκεφτώ τι θα κάνω. Είχα 50 τραγούδια να μάθω. Σίγουρα ήξερα να παίζω ντραμς τότε, αφού ξεκίνησα όταν ήμουν πέντε χρονών. Αλλά υπάρχει διαφορά. Άλλο να παίζεις με τους φίλους σου ή να έχεις μια μπάντα και να προσπαθείς να το κάνεις σε επαγγελματικό επίπεδο, και άλλο να σου ζητούν να παίξεις με τους SAXON και αμέσως μετά να ξεκινήσεις μια ευρωπαϊκή περιοδεία με τους U.D.O. Και έπρεπε επίσης να σκεφτώ αν θέλαμε πραγματικά να το κάνουμε ως πατέρας και γιος στην ίδια μπάντα, γιατί θα μπορούσε να είχε πάει εντελώς στραβά για εμάς. Νομίζω ότι ευτυχώς πήγε πολύ καλά. Και τώρα, κοιτάζοντας πίσω όλα αυτά τα χρόνια που δουλέψαμε μαζί, νομίζω ότι γίναμε ακόμη πιο δυνατοί ως ομάδα, διαχειριζόμενοι μαζί τη δουλειά. Γράφουμε μουσική μαζί, γράφουμε στίχους μαζί, φτιάχνουμε μαζί τις μελωδίες. Και αυτό μας έκανε πιο δυνατούς με τα χρόνια. Και φυσικά, απολαμβάνουμε και τον χρόνο που περνάμε μαζί στις περιοδείες. Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό. Αλλά ναι, θα μπορούσε να είχε πάει εντελώς στραβά αν πατέρας και γιος δούλευαν μαζί στην ίδια εταιρεία. Το ξέρουμε όλοι. Σίγουρα υπάρχουν κάποιες συζητήσεις που είναι αναπόφευκτες. Αλλά για εμάς λειτούργησε εξαιρετικά και συνεχίζει να λειτουργεί.
Νομίζω ότι είναι όνειρο κάθε πατέρα να μπορεί να συνεργάζεται τόσο καλά με τον γιο ή την κόρη του, με το παιδί του.
Udo: Ναι, φυσικά. Για μένα τώρα, τι να πω; Όπως είπε ήδη ο Sven, κάνουμε σχεδόν τα πάντα μαζί. Σε ό,τι αφορά τη μουσική, γράφουμε στίχους μαζί, δημιουργούμε μελωδίες μαζί. Και αυτό είναι επίσης σημαντικό για μένα, γιατί ανήκει σε μια εντελώς διαφορετική γενιά. Άκουγε, ή εξακολουθεί καμιά φορά να ακούει, διαφορετικά είδη μουσικής. Οπότε έρχεται με κάποιες ιδέες και μερικές φορές του λέω, «είσαι σίγουρος;». Αλλά είμαι πάντα εντελώς ανοιχτόμυαλος όταν πρόκειται για τη δημιουργία, για τις μελωδίες. Το δοκιμάζω. Αν λειτουργεί, ΟΚ. Αν όχι, ΟΚ, το ξεχνάμε. Αλλά τις περισσότερες φορές λειτουργεί. Και ναι, είμαι χαρούμενος που τον έχω στην μπάντα. Και τι να πω; Ελπίζω για πολύ, πολύ καιρό ακόμη. Δεν έχω σκοπό να σταματήσω προς το παρόν.
Μιλήσαμε για τον Peter Baltes. Ο Peter δεν ήταν απλώς ο μπασίστας των ACCEPT. Συνεισέφερε επίσης με μελωδίες, φωνητικά και ιδέες στη σύνθεση. Ποια θεωρείς ότι ήταν η σημαντικότερη συμβολή του στην ταυτότητα της μπάντας; Γιατί είναι ένα πολύ κομβικό και, κατά τη γνώμη μου, πολύ υποτιμημένο μέλος. Θεωρώ ότι ήταν πολύ σημαντικός για ολόκληρο τον ήχο των ACCEPT.
Udo: Ναι. Καταρχάς, σίγουρα είναι, κατά τη γνώμη μου, ένας από τους καλύτερους μπασίστες στο heavy metal. Είναι θρύλος. Και φυσικά, είναι επίσης γεμάτος μουσική. Είχε πάρα πολλές ιδέες. Στους ACCEPT ήταν πάντα αυτός που έφερνε μελωδίες. Σε επίπεδο ενορχήστρωσης ήταν πολύ σημαντικός μαζί με τον Stefan Kaufmann. Οπότε, ναι, τώρα, τι να πω; Είμαι χαρούμενος που τον έχω στην μπάντα. Και τώρα που δουλεύαμε πάνω στο νέο άλμπουμ των U.D.O., που θα κυκλοφορήσει στις αρχές της επόμενης χρονιάς, νομίζω ότι ο κόσμος θα εκπλαγεί λίγο με αυτό που έρχεται. Και πραγματικά ανυπομονώ για το νέο άλμπουμ. Ο Peter είναι σίγουρα ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος σε μια μπάντα, ειδικά όταν πρόκειται για τη σύνθεση. Αλλά, ξέρεις, είναι σαν… δεν ξέρω. Ο Peter νιώθει επίσης άνετα τώρα με τους U.D.O. και όλα είναι καλά. Οπότε, ναι, χαίρομαι που τον έχω στην μπάντα.
Και γιατί πιστεύετε ότι τραγούδια που γράφτηκαν πριν από περισσότερα από 40 χρόνια εξακολουθούν να συνδέονται με τις νέες γενιές;
Udo: Είναι σαν, για παράδειγμα, το “Balls to the Wall”. Όταν το παίζουμε τώρα, μερικές φορές βλέπεις τόσους πολλούς νέους ανθρώπους μπροστά στη σκηνή να τραγουδούν το κομμάτι. Εννοώ, κατά κάποιον τρόπο, όταν δημιουργούσαμε το “Balls to the Wall”, κανείς δεν σκεφτόταν πραγματικά ότι αυτό το τραγούδι θα γινόταν πραγματικά κλασικό. Είναι σαν το “Smoke on the Water”. Δηλαδή, όλοι μπορούν να παίξουν το “Balls to the Wall”, ακόμη και μια cover band, δεν ξέρω. Και μόλις ξεκινήσουν τα riffs, όλοι τρελαίνονται. Αυτό σημαίνει ότι δημιουργήσαμε ένα κλασικό τραγούδι για πάντα. Οπότε, ναι, τι άλλο να πω;
Sven: Και πιστεύω ότι έχει επίσης να κάνει με την ισχυρή κοινότητα του heavy metal ή του rock and roll γενικότερα. Ξέρεις, εμείς δεν είμαστε μουσική του ραδιοφώνου που θα υπάρχει για έναν μήνα και μετά θα εξαφανιστεί επειδή ήρθε ο επόμενος superstar. Στο rock και στο metal ήταν πραγματικά δυνατό να δημιουργηθούν διαχρονικά τραγούδια. Είχαμε πρόσφατα και το καλύτερο παράδειγμα. Οι FOREIGNER έπαιξαν μετά από εμάς στο Sweden Rock και εκπλαγήκαμε. Δηλαδή, ήξερες κάθε τραγούδι. Από την παλιότερη γενιά μέχρι τη νεότερη, εγώ ήξερα κάθε τραγούδι, ο πατέρας μου ήξερε κάθε τραγούδι. Οπότε είναι πραγματικά δυνατό να δημιουργήσεις διαχρονική μουσική στο heavy metal και το rock and roll, κάτι που δεν νομίζω ότι ισχύει σε άλλα μουσικά είδη.
Αν έπρεπε να εξηγήσετε τους ACCEPT σε έναν νέο metal fan που δεν έχει ακούσει ποτέ πριν την μπάντα και τα τραγούδια σας από την εποχή των ACCEPT, ποια τρία τραγούδια θα επιλέγατε; Μπορείτε να μου πείτε και οι δύο.
Udo: Ω, σίγουρα να ακούσει το “Breaker”. Νομίζω ότι ήταν επίσης ένα ορόσημο. Σίγουρα το “Balls to the Wall” και επίσης, φυσικά, το “Fast as a Shark” ή το “Princess of the Dawn”.
Sven: Εγώ θα επέλεγα τα πιο groovy κομμάτια. Το “London Leatherboys”. Θα επέλεγα το “Metal Heart”, προφανώς, γιατί είναι εξαιρετικά εμβληματικό με τις κλασικές επιρροές που έχει. Και ποιο θα ήταν το τρίτο; Πιθανότατα θα επέλεγα το “Head Over Heels”.
Ως ντράμερ, διάλεξες τα πιο groovy.
Sven: Ακριβώς. (γέλια)
Και εσύ, Udo, ως τραγουδιστής, τα τραγούδια με τα ύμνικά ρεφρέν.
Udo: Ναι, φυσικά. Είναι τραγούδια που πραγματικά εξακολουθώ να απολαμβάνω να παίζω. Και βλέπεις πώς αντιδρά το κοινό σε αυτά τα τραγούδια. Το ίδιο ισχύει και για τα τραγούδια που είπε ο Sven. Ο κόσμος πραγματικά απολαμβάνει όλα αυτά τα τραγούδια. Είναι σαν τους FOREIGNER. Όταν παίζουμε τώρα ολόκληρο το set των DIRKSCHNEIDER για σχεδόν μία ώρα και 50 λεπτά, είναι κάθε τραγούδι. Ο κόσμος ξέρει κάθε τραγούδι, ξέρεις, κάθε τραγούδι. Και αυτό είναι φανταστικό. Αυτό σημαίνει ότι δημιουργείς κάτι… δεν θέλω να πω, ναι, ίσως για πάντα. Δεν ξέρω.
Αυτό ακριβώς θέλω και εγώ για τα φεστιβάλ. Θέλω, όπως λέω, ένα set list που να είναι 10 στα 10. Ο κόσμος να ξέρει τα τραγούδια, να τραγουδάει μαζί, να περνάει καλά. Αυτό είναι το νόημα ενός φεστιβάλ. Αν πας σε μια club συναυλία, μπορείς να παίξεις ό,τι θέλεις, να παρουσιάσεις το νέο σου άλμπουμ, τα πάντα. Όταν πηγαίνεις σε ένα φεστιβάλ, είναι περισσότερο σαν ένα πάρτι.
Udo: Το φεστιβάλ είναι σίγουρα μια εντελώς διαφορετική ιστορία.
Τι πρέπει να περιμένουμε από την εμφάνιση των DIRKSCHNEIDER με ACCEPT Classics στο Rock Hard Festival στην Ελλάδα;
Sven: Εννοώ, ακριβώς αυτό που μόλις είπαμε, σωστά; Είμαστε πάντα εκεί για να περάσουμε καλά με τον κόσμο. Θέλουμε να συνδεθούμε με τον κόσμο και να δημιουργήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερη ενέργεια. Και θέλουμε όλοι να φύγουν με ένα χαμόγελο μετά το show, λέγοντας ότι αυτή ήταν απλώς μια βραδιά που θα θυμούνται. Με πολλές ανατριχίλες στη διάρκεια του set, ίσως ακόμη και μερικά δάκρυα. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Οι άνθρωποι συνδέουν τόσα πολλά συναισθήματα με αυτή τη μουσική, ειδικά. Και νομίζω ότι ο κόσμος μπορεί να περιμένει το κλασικό set των DIRKSCHNEIDER, γεμάτο ενέργεια. Δίνουμε πάντα το 110% και θέλουμε να διασκεδάσουμε τον κόσμο και να περάσουμε καλά μαζί του.
Udo: Αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Ναι, αυτό είναι το πιο σημαντικό. Να φεύγει ο κόσμος χαρούμενος.
Sven: Απολύτως, αυτό είναι σίγουρα το πιο σημαντικό, ναι.
Να σεβόμαστε όλοι όσους πλήρωσαν εισιτήριο για να έρθουν στο φεστιβάλ μας, εμείς ως διοργανωτές και εσείς ως μπάντα.
Και οι δύο: Ναι, ακριβώς.
Σάκης Φράγκος
