ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Peace sells…but who’s buying?” – MEGADETH
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1986
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Capitol
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Randy Burns / Dave Mustaine
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά, κιθάρες – Dave Mustaine
Κιθάρες – Chris Poland
Μπάσο – Dave Ellefson
Drums – Gar Samuelson
Μετά το σούσουρο που προκάλεσε το ντεμπούτο – δήλωση “Killing is my business…and business is good!” (1985), οι νεοσύστατοι MEGADETH, μπαίνουν στα Music Grinder studios, στο Los Angeles, ετοιμάζοντας το επόμενο τους χτύπημα. Είχαν πάρα πολλά να αποδείξουν, όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω τους. Υπό το άγρυπνο βλέμμα του Randy Burns (αλλά και του ίδιου του Mustaine), το άλμπουμ ολοκληρώνεται. Παράλληλα, έχουμε και την αλλαγή δισκογραφική στέγης για το σχήμα, μια και μεταβαίνουν στην Capitol records από την Combat. Αυτό επηρεάζει τη μίξη του δίσκου, η οποία είχε γίνει και αυτή από τον Burns, αλλά ο δίσκος επαναμιξαρίστηκε από τον Paul Lant. Με τα πολλά και με τα λίγα, στις 19 Σεπτεμβρίου του 1986, ένα χρόνο και κάτι μετά το ντεμπούτο δηλαδή, ο κόσμος βλέπει το δεύτερο άλμπουμ των MEGADETH. Το ΜΝΗΜΕΙΩΔΕΣ “Peace sells…but who’s buying?”.
Η πρώτη κυκλοφορία των MEGADETH που βλέπουμε το θρυλικό λογότυπο (το ντεμπούτο είχε ακόμα την demo εκδοχή του) που θα συνοδέψει το υπόλοιπο των ημερών του σχήματος, αλλά και το πρώτο εξώφυλλο που θα τους έκανε ο Ed Repka. Εμβληματικό, ορόσημο της κοινωνικοπολιτικής πτυχής που ήταν είναι και θα είναι δεύτερη φύση του thrash metal. Αλήθεια, μπορώ να μιλάω για ώρες γι αυτό το εξώφυλλο! Επί προσωπικού, είναι ο αγαπημένος μου δίσκος της προ – Friedman/Menza εποχής. Η καλύτερη απόδοση του ωμού, πρωτόλειου μα και τεχνικού thrash που τόσο πιστά έπαιξαν οι MEGADETH ειδικά στα πρώτα τους άλμπουμ. Φυσικά, έχουμε την κορυφαία χημεία που είχαν ποτέ στη δεκαετία του ‘80 οι MEGADETH, με τον jazz-ίστα Gar Samuelson, να παραδίδει μαθήματα δυναμικών, εισάγοντας διαφορετικές επιρροές και χρωματίζοντας διαφορετικά τα περίτεχνα θέματα του Mustaine, με το καλημέρα σας ακόμα.
Το “Wake up dead” με το εντελώς οπαδικό και συναυλιακό του video clip, αναλαμβάνει να συστήσει τους MEGADETH οπτικά σε όποιον δεν τους είχε δει ως τότε ζωντανά. Οι κιθάρες παίρνουν φωτιά ενώ το φινάλε του κομματιού είναι από τις αγαπημένες μου στιγμές στη δισκογραφία των MEGADETH. Στακάτο, κοφτό, με τα leads από πάνω να ξεσαλώνουν. Σκέτη πώρωση, ειδικά όταν φωνάζει τον τίτλο στο φινάλε και εσύ μαζί του! Και πάρε καπάκια τον πιο “απόκρυφο” Mustaine του τότε, με το “The conjuring” με την ρεφρενάρα “Don’t summon the devil, don’t call the priest, if you need the strength, then conjure me”. Ειρωνικός, σαρκαστικός και δηλητηριώδης τόσο εδώ όσο και στο “Devil’s island”, αλλά και στο υπερτεχνικό “Bad omen” (τι τύμπανα παίζεις ρε Gar ΤΙΤΑΝΑ εδώ μέσα;!), η τελευταία φορά μαζί με το “Five magics” που γίνεται τόσο απόκρυφος στους στίχους του ο Mustaine. Γι αυτό ξεχωρίζουν τόσο πολύ σαν συνθέσεις.
Αλλαγή παραγράφου για την ναυαρχίδα του δίσκου. Το ομώνυμο κομμάτι που αποτελεί ένα από τα πλέον εύστοχα κοινωνικοπολιτικά σχόλια αναφορικά με την ειρήνη, τον πόλεμο και τα παρελκόμενα, μέσα από τα μάτια ενός καθημερινού ανθρώπου που προσπαθεί να βγάλει νόημα μέσα από τη ζωή του. “Tell me something, it’s still “we, the people”, right?”. Χώρια η ανατριχιαστική φράση ορόσημο: “can you put a price on peace?”. Ένα ερώτημα που δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή να πούμε ότι αντηχεί στις δεκαετίες. Άμα αναλογιστούμε δε, ότι ο τύπος που το έγραψε, ήταν 25 όταν κυκλοφόρησε (άρα μικρότερος όταν τους έγραψε), είναι συγκλονιστικό. Η δε μπασογραμμή του Ellefson, γράφτηκε στην ιστορία ως μια από τις πιο εμβληματικές στο είδος. Και να σκεφτεί κανείς, ότι μελλοντικά είδαμε ακόμα αρτιότερα διατυπωμένες σκέψεις για σχετικά θέματα από τον Mustaine.
Ξεχωριστά, θέλω να σταθώ σε δύο μεγάλα διαμάντια του δίσκου. Το πρώτο, είναι το προσωπικό μου αγαπημένο “Good mourning / Black Friday”, που πάντα θεωρούσα ότι υπήρχε σύνδεση μεταξύ αυτού και του ομώνυμου από το “Killing is my business…and business is good!”. Εκείνο μιλούσε για πληρωμένο δολοφόνο, ετούτο για έναν δολοφόνο πιο αιμοσταγή, πιο σκοτεινό, πιο βάναυσο (“Bloodthirsty demon, I’m stalking the street. I hack up my victims like pieces of meat”). Ειδικά όταν μαρσάρει, είναι σαν να τον νιώθεις στο σβέρκο σου να σε κυνηγάει με το όπλο ανά χείρας. Ουαί κι αλίμονο σου αν σε πιάσει. Το έτερο λατρεμένο, είναι το μεγάλο φινάλε του δίσκου: “My last words”. Ένας ύμνος γκαζωμένων, ορθόδοξα αλήτικων MEGADETH, να αφηγούνται την πιο σκοτεινή πλευρά ενός πιο “πεζού” θέματος: τη ρώσικη ρουλέτα. Ένα παιχνίδι ζωής και θανάτου, για τα σκληρά καρύδια αυτού του κόσμου, που δεν φοβούνται να χάσουν ακόμα και τη ζωή τους.
Κι όμως, στο φινάλε, παρουσιάζονται όχι σαν γενναίοι και σκληροί, αλλά σαν θύματα που απλά είναι οι επόμενοι για να πεθάνουν, όπως πολύ γλαφυρά επαναλαμβάνει ο ίδιος ο MegaDave (“YOU – NEXT VICTIM – YOU – NEXT TO DIE”). Από τα κομμάτια που σε μαθαίνουν και πέντε πράγματα για τη ζωή σου και τι να μην κάνεις, σε τρυφερή ηλικία, χωρίς να χρειαστεί να σου κουνήσουν το δάχτυλο στα μούτρα, απλά λέγοντας σου την αλήθεια. Γιατί όπως έλεγε και ο μέγας Χάρρυ Κλύνν “σκοπός της τέχνης, είναι να διδάχνει κιόλας”. Τιμητική αναφορά στη εντελώς στα μέτρα των MEGADETH διασκευή του “I ain’t superstitious” του Willie Dixon, που αποτελεί μια ωραία ανάπαυλα από το μακελειό του υπόλοιπου δίσκου. Θεωρώ ότι έχει την ίδια ειρωνική χροιά με την διασκευάρα στο “These boots” της Nancy Sinatra, ταιριάζοντας με τα πιο σκοτεινά κομμάτια του δίσκου.
40 χρόνια πέρασαν σαν νερό πάνω από το “Peace sells…but who’s buying?”. Το ίδιο στέκει αγέρωχο, στα ψηλότερα σκαλιά της δισκογραφίας των MEGADETH, δίσκος συνώνυμος του συγκροτήματος (ειδικά αν αναφερόμαστε στη πρώιμη εποχή τους), ενώ το γεγονός ότι αυτός ο δίσκος βγήκε ενώ η μπάντα ήταν βουτηγμένη στα ναρκωτικά και το αλκοόλ, λέει πάρα μα πάρα πολλά για το παικτικό τους επίπεδο τόσο σαν μονάδες όσο και σαν σύνολο. Το ότι πριν 3 μήνες περίπου, τους είδαμε στη τελευταία τους συναυλία, ενώ τώρα γιορτάζουμε αυτά τους τα έργα, σίγουρα αφήνει κάτι γλυκόπικρο, αλλά μας θυμίζει κάτι πολύ βασικό που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Ακόμα και αν οι αγαπημένες μας μπάντες φύγουν από τα πράγματα, ή ακόμα και από τη ζωή (Gar, αυτό είναι για σένα), τα όσα άφησαν παρακαταθήκη, μένουν και θα είναι για πάντα εκεί. Κλείνω με μια μικρή αναφορά στο video clip του ομώνυμου ύμνου.
– What is this garbage you’re watching? I wanna watch the news!
– This IS the news!
Did you know that?
– Δείγματα από τη μίξη του Randy Burns, υπάρχουν στην επανέκδοση του 2004, συγκεκριμένα τα κομμάτια “Wake up dead”, “The conjuring”, “Peace sells” και “Good mourning / Black Friday”. Στην έκδοση για τα 25 χρόνια του δίσκου το 2011, μπήκαν και τα υπόλοιπα, σε ένα εν γένει χορταστικό πακέτο!
– Τόσο το “Wake up dead”, όσο και το “Bad omen” περιέχουν riffs από το καιρό που ο Mustaine ήταν στους METALLICA. Μάλιστα, του δεύτερου, είναι τα παλαιότερα, μια και χρονολογούνται πίσω στο 1982.
– Το 2016 σε συνέντευξη του στο Guitar World, ο Chris Poland ανέφερε πως το ομώνυμο κομμάτι ήταν αρχικά 8 λεπτά (!!!) και ότι ο Gar Samuelson έπεισε τον Mustaine να το μικρύνουν σε διάρκεια. Σοφή απόφαση εκ του αποτελέσματος!
Γιάννης Σαββίδης
