“Ουδείς προφήτης στον τόπο του” λέει μια σοφή ρήση. Το ίδιο πράγμα μας λένε και οι Βρετανοί βετεράνοι CLOVEN HOOF με το δέκατο άλμπουμ τους, που τιτλοφορείται “Never a prophet in your own land”. Προσωπικά ανακάλυψα τους CLOVEN HOOF πιτσιρικάς με το δεύτερο τους άλμπουμ, το “Dominator” του 1988 και από τότε τους ακολουθώ πιστά σε κάθε τους βήμα. Όταν μάλιστα ο Harry Conclin (αν δεν ξέρετε το ποιόν του εν λόγω κυρίου παρακαλώ να αποχωρήσετε και να επανέλθετε με τον κηδεμόνα σας πάραυτα!) ανέλαβε τα φωνητικά στη θρυλική αυτή μπάντα, το ενδιαφέρον μου ανέβηκε κατακόρυφα. Κάτι που με δικαίωσε καθώς το “Heathen cross” που κυκλοφόρησε μόλις δύο χρόνια πριν, ήταν ένα εξαιρετικό, και συνάμα σκοτεινό άλμπουμ. Ήρθε η ώρα λοιπόν για το δεύτερο άλμπουμ με τον Tyrant πίσω από το μικρόφωνο, και βασικά με το ίδιο line up του “Heathen cross”. Μεγάλες οι προσδοκίες μου για τον συγκεκριμένο άλμπουμ, προσδοκίες που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει, και πραγματικά δεν απογοητεύτηκα ούτε στο ελάχιστο!
Να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα από την αρχή. Το “Never a prophet in your own land” δεν είναι το δεύτερο μέρος του “Heathen cross”. Η σκοτεινή, δυσοίωνη ατμόσφαιρα του προκατόχου του είναι απούσα. Και ενδεχομένως να αναρωτηθεί κάποιος, είναι κακό αυτό; Στην συγκεκριμένη περίπτωση, όχι. Τουναντίον, ύστερα από πολλές και απανωτές ακροάσεις του άλμπουμ κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το “Never a prophet in your own land” είναι το πιο ποικιλόμορφο άλμπουμ των CLOVEN HOOF εδώ και αρκετό καιρό. Έχουμε τραγούδια που αγγίζουν τις παρυφές του speed/power, όπως το εναρκτήριο “Terror from the sky” και “The man in the iron mask”, επικές στιγμές όπως το “Conquistador” με το επιβλητικό ρεφραίν του, το “The flying Dutchman” που βγάζει μια ανεπαίσθητη MAIDEN χροιά και το “Seven sacred wonders” που καθηλώνει με το ανατολίτικο riff του. Πολύ δυνατό το ομώνυμο κομμάτι με χαρακτηριστικό ρεφραίν, ενώ πολύ μεγάλη εντύπωση προκαλούν τα “Gypsy roller”(που μου θύμισε παλιούς RIOT), “The bigger they are”, Phantom chaser” και “Prodigal son” που κινούνται σε πιο hard rock/heavy πλαίσια, γεμάτα δυναμισμό και συναίσθημα. Πλάκα, πλάκα, τα ανέφερα όλα τα κομμάτια του δίσκου!
Γενικά το άλμπουμ έχει μια πολύ ωραία αύρα και κυλάει νεράκι. Για την απόδοση του Tyrant νομίζω ότι είναι περιττό να αναφερθώ, για μια ακόμα φορά ο άνθρωπος ζωγραφίζει. Πανέμορφα, μελωδικά solos από τους Chris Coss και Luke Hatton, υπέροχα ρεφραίν που καρφώνονται στο μυαλό αλλά για μένα το μεγάλο ατού είναι τα πλήκτρα του Chris Dando που, χωρίς να κυριαρχούν έναντι των riffs, προσδίδουν μια εντελώς vintage ατμόσφαιρα που κουμπώνει υπέροχα με τις συνθέσεις και δίνουν αυτό το κάτι παραπάνω. Ιδίως στα πιο heavy/ rock κομμάτια που προανέφερα, το Hammond δίνει μια 70’s αίσθηση.
Συνοψίζοντας, το “Never a prophet in your own land” είναι ένα εξαίρετο δείγμα αγνού, ανόθευτου HEAVY METAL. Προσωπικά τον ευχαριστήθηκα από την αρχή μέχρι το τέλος του και είναι σίγουρο ότι θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο playlist μου για πολύ καιρό.
8,5 / 10
Θοδωρής Κλώνης
