Δεν ξέρω για εσάς, για εμένα τουλάχιστον η χρονιά εξελίσσεται εξαιρετικά όσον αφορά το thrash metal. Προσωπικά εισπράττω πολύ μεγάλη ευχαρίστηση τόσο όταν ανακαλύπτω νέες μπάντες που δείχνουν να αποτελούν το μέλλον της σκηνής αλλά και με βετεράνους που αρνούνται να πετάξουν λευκή πετσέτα και έρχονται να δείξουν στους νεότερους πώς παίζεται η σωστή μπαλίτσα. Η χρονιά λοιπόν εξελίσσεται πολύ δυνατά και στις δύο κατηγορίες και τρανό δείγμα όσον αφορά την δεύτερη, είναι το νέο άλμπουμ των Βρετανών XENTRIX, με τίτλο “Allied with the enemy”.
Οι XENTRIX μετά την αιφνιδιαστική επαναδραστηριοποίησή τους το 2019 δείχνουν να περνούν μια δεύτερη νεότητα. Τα δύο άλμπουμ “Bury the pain” και “Seven words” είναι εξαιρετικά και έδειχναν μια σαφή πρόθεση των Βρετανών να επανέλθουν δυναμικά, και σε όσους αλλόθρησκους αμφιβάλλουν, να θυμίσω την καταιγιστική τους εμφάνιση το 2023 με τους DARK ANGEL όπου μας πήραν τα κεφάλια. Στο “Allied with the enemy” όμως;
Θα ξεκινήσω λίγο ανορθόδοξα λέγοντας εξ αρχής το συμπέρασμα μου. To “Allied with the enemy” είναι από τους καλύτερους thrash δίσκους της χρονιάς. Εδώ θα μπορούσα και να σταματήσω να γράφω όμως ας πούμε μερικά πραγματάκια για το εν λόγω άλμπουμ. Αρχικά το εξώφυλλο μόνο ευχάριστους συνειρμούς δημιουργεί στους παλαιότερους , καθώς βλέπουμε τον κοστουμαρισμένο λεβέντη από το εξώφυλλο του κλασικού “For whose advantage?” του μακρινού 1990. Μουσικά τώρα, το “Allied with the enemy” παρουσιάζει τους XENTRIX πιο ώριμους και τεχνικούς από ποτέ, χωρίς όμως να κάνουν καμία έκπτωση στην ποιότητα των συνθέσεων αλλά και στην ταχύτητα. Στιβαρό, σοβαρό thrash metal με πολύ όμορφα και μελωδικά, σε σημεία, φωνητικά από τον Jay Walsh, ενώ τα riffs, αιχμηρά όσο πρέπει, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αμφισβήτησης. Οι ταχύτητες είναι υψηλών οκτανίων, με τα περισσότερα κομμάτια να είναι straightforward, ενώ όταν αποφασίζουν να ρίξουν ταχύτητες το αποτέλεσμα είναι εξίσου εντυπωσιακό.
Φυσικά δεν λείπουν οι αναφορές σε παλιούς METALLICA όπως για παράδειγμα σε μία από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου, το “On burned grounds”, ένα τραγούδι που εξελίσσεται κλιμακωτά , από ακουστική εισαγωγή σε αργό tempo και μετά το κολασμένο ξέσπασμα. Η πιο δυνατή στιγμή όμως, για την ακρίβεια, ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ οι XENTRIX, είναι το “The dark eternal”. Ένα βαρύ, σκοτεινό εξάλεπτο έπος που δεν μπορεί να σε αφήσει ασυγκίνητο και να μην σε στοιχειώσει με την υποβλητική ατμόσφαιρα που δημιουργεί. Από εκεί και πέρα, μακελειό και όλεθρος σε κομματάρες όπως το ομώνυμο ή το “Killer unknown.” Ενδεικτική η αναφορά καθώς όλα τα τραγούδια βρίσκονται στο ίδιο υψηλό επίπεδο, με το “The dark eternal”, όπως προανέφερα να βρίσκεται ελάχιστα πιο πάνω. Να μην ξεχάσω να προσθέσω, τέλος, ότι το CD περιέχει ένα επιπλέον τραγούδι, το πολύ τεχνικό instrumental “We drink the same poison”.
Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει και η σύνθεση της μπάντας παραμένει ίδια από την επανασύνδεση της και ακούγεται σφιχτοδεμένη , ενώ τα solos του Kristan Havard , πότε μελωδικά και πότε επιθετικά κρατούν τον ακροατή σε εγρήγορση. Και βέβαια, ο Andy Sneap για μια ακόμη φορά στη θέση του παραγωγού, φροντίζει να αναδειχθούν οι συνθέσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο .
Μπορεί να ακούγομαι υπερβολικός αλλά το “Allied with the enemy” είναι το καλύτερο άλμπουμ των XENTRIX μετά την επανασύνδεση τους και ένα από τα καλύτερα της δισκογραφίας τους συνολικά. Ένας απόλυτα εθιστικός thrash δίσκος που με το που τελειώνει αδημονείς να βυθιστείς στον κόσμο του ξανά και ξανά για να απολαύσεις το μεγαλείο του.
8,5 / 10
Θοδωρής Κλώνης
