Home Στήλες Somewhere back in time A day to remember… 17/11

A day to remember… 17/11 [DARK ANGEL]

0
72
Dark Angel














Dark Angel

ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Darkness descends” – DARK ANGEL
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1986
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Combat
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Randy Burns/DARK ANGEL
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Don Doty
Κιθάρες – Eric Meyer
Κιθάρες – Jim Durkin
Μπάσο – Rob Yahn
Drums – Gene Hoglan

40 ΧΡΟΝΙΑ “DARKNESS DESCENDS”

40 ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΟΤΑΔΙΟΥ ΚΑΙ ΟΛΕΘΡΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

Όταν στο Downey της California, ιδρύονταν το 1981 οι thrash θεοί DARK ANGEL, κανένας δεν φανταζόταν ότι θα φτάναμε σε αυτό το σημείο. Το πρώτο άλμπουμ του 1985, “We have arrived” ήταν μεν ένα δυναμικό πρώτο βήμα, ένα speed/thrash διαμάντι (το ομώνυμο, παραμένει σταθερά στις συναυλίες τους – ενώ ξεχωρίζουν το “Hell’s on its knees” και το “Welcome to the slaughterhouse”), ΑΛΛΑ, του έλειπε η δολοφονική μανία που θα ερχόταν αργότερα με την προσθήκη του Gene Hoglan στη θέση του Jack Schwarz. Σε εκείνο το άλμπουμ επίσης, ακούμε και μια πρώιμη εκτέλεση του “Merciless death”, όπου ας πούμε, κάτι υπάρχει σαν προειδοποίηση, όχι προσδιορισμένο ακόμα φυσικά. Και εκεί έρχεται ο Hoglan, ως ο καταλύτης που χρειάζεται κάθε μπάντα για να αλλάξει ρότα.

Οι ηχογραφήσεις του επόμενου χτυπήματος υπό το βλέμμα του Randy Burns, είναι έντονες και φυσικά οι ίδιοι οι DARK ANGEL θέλανε να ανεβάσουν τον πήχη. Και στις 17 Νοεμβρίου 1986, δίνουν την πλέον εμφατική απάντηση σε αυτό το σκοπό τους. “Darkness descends”. Ο δίσκος που για τον γράφοντα μπαίνει πιο ψηλά από το “Reign in blood” και ακριβώς κάτω από το “Master of puppets” αναφορικά με τα γούστα του για την χρονιά στην οποία βγήκε. Ω ναι. Όσο κι αν η καρδιά μου χτυπάει δυνατά για τους SLAYER, οι γείτονες τους εδώ, τους ξεπέρασαν. Υπάρχει κάτι πολύ συγκεκριμένο και μοναδικό στο “Darkness descends” σαν ατμόσφαιρα, που προκύπτει από την προσέγγιση του Randy Burns στη παραγωγή, στο πως επιτίθεται η μπάντα από τα ηχεία και πως δεν χάνονται στις υπερταχύτητες, μα επιδεικνύουν μουσικότητα και γούστο που πολλοί θα ζήλευαν.

Μουσικότητα που θα ήταν σηματωρός στις δύο επόμενες, τεχνικότερες δουλειές τους. Αλλά εδώ, άλλαξε το παιχνίδι και πάμε να δούμε αναλυτικά το γιατί. Όσο γράφω αυτές τις γραμμές, νιώθω ευλογημένος από τη ζωή μου που βίωσα αυτό το δίσκο ζωντανά στην ολότητα του, έζησα να το διηγηθώ ενυπόγραφα και τώρα, γιορτάζω τα 40 χρόνια του μαζί σας. Έναν δίσκο στον οποίο ο Hoglan συγκεκριμένα έλεγε “επιβραδύναμε” (!!!).  Φύγαμε!

“DARKNESS DESCENDS”
“The city is guilty, the crime is life, the sentence is death, darkness descends!”

Πέντε χτυπήματα στα πιατίνια, οι πύλες της κολάσεως ανοίγουν. Ένα riff ξεπηδά από εκεί μέσα και χτίζει ένταση, πώρωση και κολασμένη διάθεση. Ενδιάμεσα, ο Gene Hoglan παίζει ένα θέμα στα τύμπανα, που μοιάζει με το αντίστοιχο θέμα που θα έπαιζε ο Lars Ulrich στο “One” των METALLICA δύο χρόνια μετά χοντρικά. Ο ίδιος όταν του το επεσήμαναν, δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία, επιδεικνύοντας μια ειλικρινή ταπεινοφροσύνη που σε κάνει αλοιφή. Ό,τι έχει αφήσει όρθιο το σαρωτικό του παίξιμο δηλαδή, μια και όταν τελειώνει η εισαγωγή, αρχίζει ο όλεθρος, με τους Meyer/Durkin, να αποδεικνύουν τη κλάση τους και τη βαναυσότητα τους, ακόμα και στους πλέον δύσπιστους. Το κομμάτι αυτό καθεαυτό βασίζεται στην ιστορία των Dark Judges από το σύμπαν του Judge Dredd, για αυτό άλλωστε και το κάθε κουπλέ, είναι ονοματισμένο από τον κάθε “δικαστή” (Death, Mortis, Fear, Fire) και κορυφώνεται στο παραπάνω ρεφρέν – ψύχωση. Ένα ρεφρέν που δεν το τραγουδάς, το ουρλιάζεις.

“THE BURNING OF SODOM”
“Falling from the heavens, angels lie decayed, burning, city of Sodom, one by one sinners pay”

“ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΡΑ” είχε πει η αείμνηστη Σαπφώ Νοταρά στην ταινία “Αχ αυτή η γυναίκα μου” (1967). Κάτι ανάλογο θα έλεγε άμα άκουγε και αυτό τον οδοστρωτήρα! Παρμένο κατευθείαν από τη Παλαιά Διαθήκη, η φωτιά και το θειάφι που έριξε ο Θεός στα Σόδομα και τα Γόμορρα, ως απάντηση στην διαφθορά και την αμαρτία στην οποία είχαν περιπέσει οι δύο πόλεις, εδώ μετατρέπονται σε νότες που πέφτουν στα αυτιά των ανυποψίαστων ακροατών που ψάχνουν να κρυφτούν. Εδώ ο Don Doty, συναγωνίζεται στα ίσια τον Tom Araya στην εκφορά των στίχων στα κουπλέ, φτύνοντας βιτριόλι σε κάθε λέξη! Η δε τσιρίδα του στην αρχή του κομματιού, είναι σκέτη πώρωση που ξυπνάει πρωτόγονα ένστικτα. Απειροελάχιστες ανάσες, μόνο τα “μετρήματα” στη μπότα από τον Hoglan, λίγο μετά τα solo, προτού επιστρέψουμε στον όλεθρο! Αυτό το κομμάτι το διασκεύασαν μάλιστα με τεράστια επιτυχία οι Ολλανδοί deathsters THANATOS στο “Justified genocide” (2009)!

“HUNGER OF THE UNDEAD”
“Who’d think that there’s no hell or heaven? Only an absence of God and no Satan supposedly fell
A spirits’ reincarnation, is the proof of no heaven or merciless torment of hell…”

Εδώ το πράγμα σοβαρεύει στιχουργικά. Μετά θάνατον ζωή, κατά πόσον είναι αλήθεια όσα μας διδάσκει ο χριστιανισμός (ή η οποιαδήποτε θρησκεία), ενώ ο πρωταγωνιστής βρίσκεται σε κατάσταση μεταξύ ζωής και θανάτου, σαν ζωντανός νεκρός. Ενώ το κομμάτι παραπέμπει βάσει τίτλου σε ταινίες τρόμου με zombies και πάει λέγοντας, ακολουθεί έναν σαφώς πιο σκεπτόμενο δρόμο στιχουργικά, περιγράφοντας τις σκέψεις ενός τέτοιου πλάσματος. Πόσο αστεία του φαίνονται όσα απασχολούν τους ζωντανούς, πόσο τρομακτικό του φαίνεται το μεταθανάτιο τίποτα, αλλά πόσο πιο τρομακτική του φαίνεται αυτή η “φυλακή” στην οποία βρίσκεται. Επίσης, το riff λίγο μετά το σημείο που έχω παραθέσει στην αρχή, είναι από τα πλέον πωρωτικά σημεία στην ιστορία του thrash, με το “MERCILESS TORMENT IN HELL” σε συνδυασμό με το solo να είναι όλα τα λεφτά πραγματικά!

“MERCILESS DEATH”
“The angel has landed, your judgement has come, your death has arrived, faster than some, the darkness descending upon heaven’s gates, your soul is now promised, and you know that we’ll wait”

Το κομμάτι που ακούσαμε πρώτη φορά στο “We have arrived” εδώ βιώνει τη πλήρη του δυναμική. Καλός, χρυσός ο Jack Schwarz, αλλά εδώ ο Hoglan προσθέτει έξτρα ιπποδύναμη και το κάνει από αυτοκίνητο πόλης σε αγωνιστικό της Formula 1! Από τη χαρακτηριστική μπασογραμμή, στο εκπληκτικό riff-χτίσιμο, που κάνει τους πάντες να στέκονται σε επιφυλακή και μετά….ΌΛΕΘΡΟΣ. Μια σφαγή άνευ προηγουμένου, ένα σφυροκόπημα που κόβεται απότομα από ένα απίστευτα πωρωτικό ρεφρέν, που φωνάζει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι θα σε σκοτώσει χωρίς το παραμικρό έλεος, ξανά και ξανά. Και διάολε, το πιστεύεις! Γιατί το νιώθεις, δεν θα τη βγάλεις καθαρή! Μέχρι που φτάνουμε στο τελευταίο κουπλέ που έχω βάλει πιο πάνω και τα πράγματα εξηγούνται. ΔΕΝ θα τη βγάλεις καθαρή. Ίσα-ίσα, σε αντίθεση με τον Sully από το “Commando” (1985)….αυτοί θα σε σκοτώσουν εξαρχής πρώτο!

“DEATH IS CERTAIN (LIFE IS NOT)”
“Death is certain, life is not. Your mind’s in torment, waiting to rot. The final curtain always draws its close. When death is certain, the end unfolds “

Το θέμα σοβαρεύει πάλι, γίνεται ίσως το σοβαρότερο όλων. Ευθανασία σε ένα άτομο που είναι στη μηχανική υποστήριξη. Όλες οι σκέψεις ενός οικείου του, που το βλέπουν να υποφέρει μέρα με τη μέρα φυτοζωώντας μέχρι την ημέρα που αποφασίζουν να κάνουν την ένεση και να το απελευθερώσουν από το μαρτύριο. Σκέψεις που περνάνε από τη κοινωνία (“society’s form of torture to make you live this way”), τη θρησκεία (“and the prayer for miracles is through, cause there’s no God to care”), μέχρι την τελική αποδοχή με βαριά καρδιά: “did we just give up on you? I hope you have been saved”. Βαρύ θέμα και αποκτά έξτρα βαρύτητα αν σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για 20άρηδες τότε. Μουσικά, τα χαρακτηριστικά τύμπανα του Hoglan οδηγούν από μόνα τους με έξτρα ορμή το κομμάτι – οδοστρωτήρα με μερικά από τα ωραιότερα solo του δίσκου, με το ρεφρέν να είναι σκέτη πώρωση.

“BLACK PROPHECIES”
“Now the people today understand and take heed
His truthful words of the future they’ve seen”

Εδώ εκτός από τις προφητείες του Νοστράδαμου για τις οποίες μιλάει το κομμάτι, έχουμε και μια πολύ ωραία περίπτωση προλόγου της μετέπειτα πορείας των DARK ANGEL. Δαιδαλώδες όσο τα βάθη του χρόνου, τεχνικό όσο ελάχιστα στο δίσκο κομμάτι, σαρωτικό και επιβλητικό, χωρίς να χάνει ίχνος επιθετικότητας και ορμής. Ένα 8,5 λεπτών ταξίδι μέσα από όλες τις προφητείες του σπουδαίου αυτού άντρα, το πόσο αληθινές βγήκαν και το πόσο τρομακτικά ανέτοιμη ήταν η ανθρωπότητα να τις δεχτεί. Το χτίσιμο του κομματιού είναι ειλικρινά για σεμινάριο και εξηγεί γιατί ορισμένοι εξ ημών έχουμε τόσο μα τόσο ψηλά τους DARK ANGEL στο thrash. Η ανάπτυξη, η μεταμόρφωση των riffs σχεδόν ανεπαίσθητα και όλη η λογική “riff-after-riff-after-riff” με όλα τα riff να είναι κομμάτι μιας ιερής αλυσίδας, είναι δείγματα συνθετικών αρετών τις οποίες είτε έχεις είτε δεν έχεις. Πολλές μπάντες μπορούν να πετάξουν 15 riffs σε ένα κομμάτι, όχι όλες να το κρατήσουν ενδιαφέρον ωστόσο.

“PERISH IN FLAMES”
“The orders are given, the time for destruction is now”

Ένα τρομακτικά επίκαιρο δυστυχώς ως και σήμερα στιχουργικό θέμα, είναι ο φόβος ενός επερχόμενου πυρηνικού ολέθρου. Εδώ βέβαια, παρουσιάζεται με πιο απόκοσμο τρόπο. Όταν οι θεοί του πολέμου τρελαίνονται, οι φλόγες εξαφανίζουν τα πάντα στο πέρασμα τους. Για μια τέτοια εικόνα, το κομμάτι οφείλει να είναι καταστροφικό. Και που να με πάρει ο διάολος, είναι. Ακόμα και μετά το solo του που θεωρητικά έχεις μια ανάσα, τα τύμπανα του Hoglan κάτω από το κολασμένο αυτό riff, ξεριζώνουν μαζί το κεφάλι από το σβέρκο και το κάνουν τρόπαιο στο τοίχο. Ένα πανάξια φινάλε σε ένα καταστροφικό μνημείο.

Το άλμπουμ εξερράγη βγάζοντας τους DARK ANGEL στο δρόμο το ’87 με POSSESSED (καρδιά μου καημένη…), έστω και χωρίς τον Doty, ο οποίος αποδείχτηκε αντί επαγγελματίας (εξαφανίστηκε λίγο πριν τη περιοδεία και αναγκάστηκαν να βρουν γρήγορα αντικαταστάτη – βραχύβιο όπως αποδείχθηκε) και φυσικά απολύθηκε. Και κάπου εκεί, εμφανίστηκε ο Ron Rinehart και θα ετοιμάζονταν για τις τεχνικά αρτιότερες δουλειές τους. 40 χρόνια πέρασαν από τότε. Πολλά άλλαξαν από τότε, ο Jim Durkin δεν είναι πια μαζί μας, οι DARK ANGEL διαλύθηκαν, επανασυνδέθηκαν ενώ έπαιξαν το δίσκο στην ολότητά του. Έτσι, απέδειξαν περίτρανα τη διαχρονικότητα του μια και στις συναυλίες γινόταν το σώσε! Μπαίνει επίσης στο κλειστό club δίσκων που δύναται να θεωρηθεί και proto – death metal, λόγω καταστροφικής ορμής, όπως έλεγα και στο άρθρο για το “Pleasure to kill”. Αυτό είναι και η κληρονομιά του “Darkness descends” . Αίμα, όλεθρος και πόνος.

THE CITY IS GUILTY
THE CRIME IS LIFE
THE SENTENCE IS DEATH
DARKNESS DESCENDS

Did you know that?

– Ο Mike Gonzalez παρότι εμφανίζεται στις φωτογραφίες του δίσκου, δεν έπαιξε μπάσο σε αυτόν.

– Το λογότυπο που διατηρείται ως τις μέρες μας φτιάχτηκε από τον θρυλικό Ed Repka.

Γιάννης Σαββίδης

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

Radio
Press play to listen