ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Those once loyal” – BOLT THROWER
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2005
ΕΤΑΙΡΙΑ: Metal Blade
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Andy Faulkner/BOLT THROWER
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Karl Willets
Κιθάρες – Gavin Ward
Κιθάρες – Barry Thompson
Μπάσο – Jo Bench
Drums – Martin Kearns
4 χρόνια μετά το εξαίρετο και τόσο υποτιμημένο “Honour – valour – pride” (2001), οι ταγματάρχες του death metal BOLT THROWER θα επέστρεφαν στο πεδίο της μάχης. Χωρίς τον υπέροχο David Ingram των BENEDICTION ο οποίος το 2004 θα αποχωρούσε για λόγους ψυχικής υγείας. Επιστροφή λοιπόν για τον εμβληματικό Karl Willets, σε αυτό που έμελλε να είναι από τα πλέον σημαδιακά άλμπουμ των Βρετανών. Ίδιος παραγωγός, ίδια σύνθεση κατά τα άλλα, με τις ηχογραφήσεις να διαρκούν από Μάιο μέχρι Σεπτέμβριο του 2005. Σύμφωνα με την ίδια τη μπάντα, γράφτηκαν περί τα 25-30 κομμάτια στη περίοδο προετοιμασίας για το συγκεκριμένο άλμπουμ, έτσι ώστε να καταλήξουν σε 10.
Αυτά τα 10, πέρασαν από πόσες διαφορετικές εκδοχές μέχρις ότου να καταλήξουν σε αυτές που ικανοποιούσαν το συγκρότημα, ενώ άμα δεν τους περιόριζε χρονικά η Metal Blade, σύμφωνα με τον Thompson, μέχρι την ημέρα της κυκλοφορίας θα το διόρθωναν! Φυσικά, αυτό μας φαίνεται, ως εξωτερικών παρατηρητών, εξωφρενικά τελειομανές, ωστόσο, στις 11 Νοεμβρίου 2005, βγήκε ένα άλμπουμ που ΕΠΡΕΠΕ να βρίσκεται σε αυτά τα επίπεδα και που να πάρει ο διάολος, το πέτυχε! “Those once loyal” κυρίες και κύριοι! Ένας δίσκος κόσμημα για τη δισκογραφία των BOLT THROWER, κόσμημα για το Ευρωπαϊκό (και όχι μόνο) death metal, λίαν επιεικώς απαραίτητος για κάθε δισκοθήκη.
Και έρχεται και με ρωτάει κάποιος “μα, γιατί;”. Προσπερνάμε, για οικονομία της συζήτησης, το γεγονός ότι υπάρχει αυτή η ερώτηση εξ αρχής 20 χρόνια μετά τη κυκλοφορία του και πάμε να την απαντήσουμε. Αρχικά, έχεις ένα δίσκο που στο πρώτο του κομμάτι “At first light” σε έχει κάνει να πηγαίνεις πάνω κάτω με την γκρούβα που οι BOLT THROWER έχουν τελειοποιήσει στο είδος, μετά σου σκάει το “Entrenched” και σε ισοπεδώνει σαν tank με την λύσσα του. Χώρια που σου θυμίζει στο φινάλε του, μια πάγια αρχή της μπάντας αυτής: IN A WORLD OF COMPROMISE, SOME DON’T. Έτσι απλά, έτσι όμορφα. Όποιος δεν κατάλαβε ακόμα, μην ανησυχεί, μέχρι το πέρας του κειμένου, θα καταλάβει.
“The killchain” και ο σβέρκος πετσοκόβεται με μπαλτά, σε μια από τις πιο αγαπημένες επιλογές των Βρετανών συναυλιακά από ετούτο το μνημείο. Η φυσική συνέχεια των “In battle there’s no law”, “World eater”, “Cenotaph”, “Embers”, “Powder burns” με βάση εισαγωγή και φινάλε. Καθαρά συναυλιακό και έρχεται να κάνει ζευγαράκι με το “Granite wall” (όνομα και πράγμα, τι σκάσιμο κι αυτό!) που πέφτει πάνω σου με τα καταστροφικά του τύμπανα. Και κάπου εδώ εμφανίζεται το φερώνυμο έπος του δίσκου. Αυτό που συνοψίζει το μοναχικό αλλά τόσο φανατικά αγαπητό δρόμο των BOLT THROWER σε μερικές μόλις γραμμές. Διαβάστε, τραγουδήστε, ουρλιάξτε τους ει δυνατόν, μαζί μου:
TO THOSE ONCE LOYAL, NOW WREATHED IN CRIMSON
SOLEMN REMINDER OF SILENT SACRIFICE
TO THOSE ONCE LOYAL, FOREVER WRAPPED IN GLORY
IN WHITE-CROSSED ACRES, LINES OF SORROW LAID
BRAVE ARE THE DEEDS OF FALLEN VICTORIOUS
NEVER FORGOTTEN, LONELY ARE THE GLORIOUS
Συνεχίζω το λοιπόν με δάκρυα στα μάτια να σας γράφω για το ΕΠΟΣ ετούτο, που ακολουθείται από το “Anti-tank (dead armour)” όπου λάμπει η μπασογραμμή της μεγάλης κυρίας του ακραίου ήχου, της Jo Bench. Πραγματικά, αυτό το υπόκωφο χτύπημα στις χορδές, λες και πέφτουν οβίδες δεξιά και αριστερά σου, είναι από τα πιο βαριά πράγματα που έχουν ακούσει τα αυτιά μου. Όχι στο death metal, όχι στο metal, στη μουσική γενικότερα. Τα γκάζια του “Last stand of humanity” μας δείχνουν πόσο σπουδαίοι είναι ΚΑΙ σε αυτό οι BOLT THROWER. Για το ισοπεδωτικό “Salvo” που αποτελεί την δεύτερη μεγαλύτερη σύνθεση του δίσκου, δεν μένουν πολλά να ειπωθούν, που να περιγράφουν το μεγαλείο του.
Ένα μεγαλείο που ξεπερνάει, μόνο η μεγαλύτερη σύνθεση του δίσκου σε διάρκεια και μια από τις μεγαλύτερες που υπήρξαν ποτέ στην ιστορία τους. “When cannons fade”. Ένα κομμάτι που συμπυκνώνει όλες τις αρετές των BOLT THROWER σε 5,5 λεπτά. Από το σφιχτό rhythm section από γρανίτη που διαλύει κάθε αντίσταση, στις κιθάρες που πότε γκρουβάρουν, πότε ξύνουν κατά το δοκούν, πότε σε συγκινούν με τις δυνατές μελωδίες που πηγάζουν από ατόφια ευαισθησία, αυτή που βγαίνει μόνο μέσα από αυθεντική σκληρότητα. Αυτό που λέμε “από άλλα υλικά φτιαγμένος”. Το δε fade out με τα τύμπανα, που σιωπούν σαν κανονιοβολισμοί που χάνονται στο βάθος….είναι τουλάχιστον ανατριχιαστική σύλληψη.
Ειδικά δε, αν σκεφτεί κανείς, τα γεγονότα. Πάμε να τα δούμε ένα ένα. Αρχικά, ο δίσκος αγκαλιάστηκε φουλ, οδηγώντας στην Those still loyal περιοδεία το 2006 με MALEVOLENT CREATION, NIGHTRAGE, NECROPHAGIST στο πρώτο της σκέλος και με GOD DETHRONED, KATAKLYSM στο δεύτερο (Ναι, καλά μαντέψατε, ήταν χρυσή περίοδος για τις διαθήκες!). Το 2007, η μπάντα, ξεκίνησε σύνθεση του νέου, ένατου δίσκου….είδε ότι το υλικό δεν ήταν στο επίπεδο που θέλανε, αλλά και στον πήχη που έθεσε το “Those once loyal”. Σε μια κίνηση απερίγραπτης τιμιότητας λοιπόν, πέταξε το υλικό που έγραφε, καθιστώντας έτσι το “Those once loyal” το κύκνειο άσμα τους.
Επιπλέον, αποτέλεσε τη τελευταία ηχογράφηση του καταστροφέα Martin Kearns, μια και εκείνος έφυγε από τη ζωή στις 14 Σεπτεμβρίου 2015, μετά από μια πρόβα για να περιοδεία στην Αυστραλία. Μόλις στα 38 του έτη παρακαλώ. Στην πρώτη μαύρη επέτειο, η μπάντα, ανακοίνωσε τη διάλυση της ως ένδειξη σεβασμού στη μνήμη του (“η θέση του drummer θάφτηκε μαζί του” είπαν χαρακτηριστικά), σκορπώντας θλίψη σε όλους μας, αλλά κάνοντας μας να χαιρετήσουμε στρατιωτικά με δάκρυα να κυλούν, εις μνήμην των πολέμαρχων του death metal. Εις μνήμην μιας πυροβολαρχίας που σίγησε, μετά από έναν τελευταίο μεγάλο πόλεμο. Αυτή είναι η κληρονομιά του “Those once loyal”, 20 χρόνια μετά, αυτή είναι και η κληρονομιά των BOLT THROWER. Πάμε πάλι:
IN A WORLD OF COMPROMISE….SOME DON’T!
Did you know that?
– To ισοπεδωτικό “A symbol of eight” βρίσκεται σαν bonus στην digipak έκδοση του δίσκου. Συνεχίζει έτσι τη παράδοση των Βρετανών να έχουν ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ bonus κομμάτια δεξιά και αριστερά σε διάφορες εκδόσεις των δίσκων τους.
– Το εξώφυλλο είναι παρμένο από μια πλάκα στο Guards Memorial, ένα μνημείο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στο St. James’s Park του Λονδίνου. Η Jo Bench, που είχε την ιδέα να χρησιμοποιηθεί αυτή η πλάκα για εξώφυλλο, για να κάνουν κάτι πραγματικά επικό, μακριά από τα πιο fantasy εξώφυλλα του παρελθόντος.
– Ο τίτλος, σε πρώτη ανάγνωση αφορά τους στρατιώτες και τη πίστη τους. Αλλά όπως λέει ο ίδιος ο Willets “το πιο σημαντικό είναι πως αυτός ο τίτλος μιλάει στη πραγματικότητα για τους οπαδούς μας. Γιατί χωρίς αυτούς, δεν θα ήμασταν εδώ”.
Γιάννης Σαββίδης
