>
“Carousel into ghost town”!
Ο Axel Rudi Pell, πιστός στο ραντεβού με τους οπαδούς και τη δισκογραφία του, ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει ένα ακόμη δίσκο με τίτλο “Ghost town”. Επικοινωνούμε μέσω Ζoom μαζί του για να μάθουμε όλες τις λεπτομέρειες και αφού ο Γερμανός κιθαρίστας μας διευκρινίσει ότι το background είναι ΑΙ και όχι το πραγματικό του γραφείο – εν τω μεταξύ, το background ήταν μία σπηλιά με νεκροκεφαλές!-, ξεκινάει η κουβέντα μας η οποία φυσικά καταλήγει στον…Ritchie Blackmore!
Γεια σου, Axel. Είσαι στο Bochum;
Ναι, είμαι στο σπίτι μου και αυτό βασικά είναι το γραφείο μου.
Είναι αυτή η εποχή του χρόνου ή για να ακριβολογούμε κάθε δύο χρόνια όπου κυκλοφορεί ένας νέος δίσκος σου. Συγχαρητήρια. Το “Ghost town” είναι πραγματικά υπέροχο. Βασικά είναι ένα ακόμη κλασικό Axel Rudi Pell άλμπουμ.
Σε ευχαριστώ πολύ. Βασικά είμαστε όλοι πολύ ικανοποιημένοι με το τελικό αποτέλεσμα. Νομίζω ότι είναι το καλύτερο που έχουμε γράψει μέχρι σήμερα. Ξέρω ότι ακούγεται λίγο ακραίο αν σκεφτούμε πόσους δίσκους έχουμε κυκλοφορήσει αλλά το εννοώ.
Χαίρομαι που σε ακούω τόσο ενθουσιασμένο με το τελικό αποτέλεσμα. Πόσο χρόνο σας πήρε η όλη προετοιμασία του;
Δεν είναι κάτι στάνταρ. Κάθε φορά που έχω μια κιθάρα στα χέρια μου και μου έρχεται ένα riff, έχω πάντα το τηλέφωνο μου μαζί μου και το ηχογραφώ για να μη το ξεχάσω μετά. Στη συνέχεια το περνάω στο PC και έτσι δημιουργώ σιγά σιγά τη βάση για ένα δίσκο. Ξεκινάω, λοιπόν, με μικρές ιδέες και riffs. Τα ακούω προσεκτικά και πολλές φορές «παντρεύω» κάποιο riff με μία άλλη ιδέα που την προόριζα για άλλο τραγούδι. Κάπως έτσι δημιουργούνται τα πρώτα demos. Στη συνέχεια τα παρουσιάζω στο συγκρότημα τονίζοντας κάποια μέρη και στην ουσία καθοδηγώντας τους πάνω σε κάποια σημεία για το πως θέλω να ακούγονται. Το ίδιο έγινε πάνω-κάτω και με το “Ghost town”. Είμαι τυχερός που έχω μία μπάντα που ο ένας γνωρίζει πολύ καλά τον άλλο και έτσι υπάρχει άμεση συνεννόηση και χημεία.
Από αυτά τα riffs και τις ιδέες υπήρχαν leftovers από προηγούμενους δίσκους που χρησιμοποιήθηκαν τώρα στο “Ghost town”;
Όχι, ποτέ δεν το κάνω αυτό. Πρόκειται για νέες ιδέες αποκλειστικά για το νέο δίσκο. Ξέρεις κάτι…είμαι της άποψης ότι αν μία αρχική ιδέα δεν χρησιμοποιηθεί όταν γραφτεί ή τέλος πάντων δεν εξελιχθεί σε τραγούδι τότε δεν γίνεται να μπει σε κάποια μελλοντική κυκλοφορία.
Καταλαβαίνω τι εννοείς. Ξέρεις κάτι…θυμάμαι να αγοράζω το “Wild Obsession” όταν πρωτοβγήκε το 1989 και μετά από 37 χρόνια είσαι ακόμη εδώ με ένα νέο δίσκο. Έχει αλλάξει, αλήθεια, τίποτα από τότε;
Και ναι και όχι. Να σου πω…η όλη συλλογιστική μου δεν έχει αλλάξει καθόλου. Ξέρω πολύ καλά τι μουσική θέλω να παίζω και να ηχογραφώ. Είχα την τύχη να συνεργαστώ με ορισμένους από τους καλύτερους μουσικούς εκεί έξω…ειδικά οι τραγουδιστές μου ήταν όλοι ανεξαιρέτως φανταστικοί. Charlie Hunn, Rob Rock, Jeff Scott Soto και φυσικά ο Johnny Gioeli ο οποίος είναι φανταστικός. Πάντως ειλικρινά πιστεύω ότι όσο περνάνε τα χρόνια γίνομαι καλύτερος συνθέτης. Βελτιώνομαι και εγώ σαν μουσικός.
Δεν ξέρω αν γίνεσαι καλύτερος μουσικός αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι έχεις το δικό σου ήχο, τη δική σου μουσική ταυτότητα. Ακούς, δηλαδή 2-3 δευτερόλεπτα από ένα τραγούδι και αμέσως καταλαβαίνεις ότι είναι Axel Rudi Pell!
Σε ευχαριστώ πολύ. Είναι πολύ σημαντικό αυτό…έτσι δεν είναι; Ειδικά στην εποχή μας που όλα ακούγονται πάνω κάτω τα ίδια.
Μιλώντας για προσωπικό ήχο και για βελτίωση, έχεις σκεφτεί ποτέ να πειραματιστείς; Δε λέω να παίξεις nu metal, industrial ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο…μιλάω για πειραματισμό μέσα στα όρια του παραδοσιακού hard n’ heavy ήχου.
Όχι…δεν θα το ήθελα αυτό. Για αυτό αν προσέξεις οι δίσκοι μου έχουν πάντα έναν κοινό μουσικό προσανατολισμό. Σαν μουσικός φυσικά και μπορώ να πειραματιστώ με διάφορα. Δεν το θέλω όμως. Και να σου πω την αλήθεια ούτε οι οπαδοί μας θα το ήθελαν. Αυτοί που μας στηρίζουν αγοράζοντας τους δίσκους μας.
Επιστρέφοντας στο νέο δίσκο, μου έκανε μεγάλη εντύπωση το κομμάτι “Breaking seals” που είναι ένα ντουέτο του Gioeli με τον Udo Dirkschneider. Είναι κάτι που συμβαίνει πρώτη φορά σε ένα άλμπουμ σου. Να σου πω την αλήθεια περισσότερο μου θύμισε U.D.O. παρά Axel Rudi Pell. Τι λες;
Νομίζω ότι θα συμφωνήσω μαζί σου. Όταν το έγραφα μου θύμισε ιδιαιτέρως ACCEPT και πιο συγκεκριμένα το ύφος των κομματιών του “Breaker”. Έχεις δίκιο όμως…θυμίζει και U.D.O. Οπότε σκέφτηκα να προτείνω στον Udo να έρθει στο studio και να δούμε πως θα βγει το κομμάτι. Και ήταν πραγματικά πολύ πετυχημένο. Ο Udo δεν είχε κανένα απολύτως θέμα να «πιάσει» αμέσως αυτό που είχα στο μυαλό μου και έτσι το “Breaking seals” είναι σίγουρα από τα highlights του “Ghost town”. Με τον Udo γνωριζόμαστε πάνω από 40 χρόνια και σέβεται ο ένας τον άλλον…έχουμε καταφέρει πολλά όλα αυτά τα χρόνια.
Μιλήσαμε πριν για το σταθερό line–up. Δηλαδή αν εξαιρέσουμε τον Bobby Rondinelli που είναι μαζί σου 13 χρόνια…
Και είναι ακόμη ο νέος της παρέας (γέλια)!
Ναι! Με τους υπόλοιπους έχεις μεγάλη ιστορία μαζί τους. Πόσο σημαντική είναι αυτή η σταθερότητα για σένα προσωπικά σαν καλλιτέχνη;
Πάρα πολύ σημαντικό. Έχεις μία ηρεμία και μία σιγουριά…μπορείς να βασιστείς πάνω τους αλλά κυρίως να μη σκέφτεσαι πως να τους δείξεις ή να τους πεις κάτι. Το καταλαβαίνουν αμέσως. Βέβαια, μιλάμε και για επαγγελματίες μουσικούς με μεγάλη εμπειρία στο χώρο.
Μιλώντας για σταθερότητα, βρίσκεσαι στην Steamhammer από το 1989 (σαν solo μουσικός). Μιλάμε δηλαδή για μία σπάνια περίπτωση αφού η σχέση αυτή έχει διαρκέσει περισσότερο και από ορισμένους κανονικούς γάμους!
Σίγουρα περισσότερο από το δικό μου (γέλια)! Τα πράγματα είναι απλά και δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο μυστικό πίσω από αυτή τη συνεργασία. Εμπιστευόμαστε πλήρως ο ένας τον άλλο. Αυτοί χειρίζονται άριστα το επιχειρηματικό κομμάτι μιας κυκλοφορίας και μένα με αφήνουν τελείως ελεύθερο να συνθέσω όπως εγώ θέλω χωρίς επεμβάσεις και περιορισμούς.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Είναι το πιο σημαντικό για έναν καλλιτέχνη. Το θέμα είναι ότι η Steamhammer ξέρει τι να περιμένει από μένα και φυσικά μπορεί να βασιστεί πάνω μου σε όλα τα καίρια θέματα που αφορούν deadlines αφού πάντα παραδίδω το υλικό στην ώρα του βάσει της συμφωνίας μας.
Δεν χρειάζεται φυσικά να σου υπενθυμίσω ότι είσαι ένας από τους τελευταίους μιας γενιάς εκεί έξω. Αναφέρομαι κυρίως σε όλους αυτούς τους guitar heroes της δεκαετίας του ‘70 και ‘80. Πλέον, δεν συναντάμε και τόσους πολλούς εκεί έξω…έτσι δεν είναι;
Ισχύει. Έχει αλλάξει όμως πολύ και το ύφος της μουσικής γενικότερα. Ο κόσμος δεν θέλει πια να ακούει τα μακροσκελή ή τα εντυπωσιακά solos. Βασικά δεν ξέρω τι θέλει να ακούει. Ωστόσο εγώ αυτό ξέρω να κάνω και όπως σου είπα δεν μπορώ να αλλάξω με τίποτα τον τρόπο που γράφω μουσική.
Ποιο πιστεύεις ότι είναι το μέλλον του μελωδικού hard n’ heavy ήχου;
Ειλικρινά δεν ξέρω. Θα πρέπει να ρωτήσεις όλους τους πιτσιρικάδες εκεί έξω…εγώ είμαι πλέον μεγάλος για να μπορώ να διακρίνω τις μόδες και τις τάσεις στη μουσική.
Ποιος είναι όμως ο κόσμος που έρχεται και βλέπει τις συναυλίες του Axel Rudi Pell; Σίγουρα θα έχεις προσέξει κάτι…
Ναι…φυσικά και έχω δει. Βλέπω ανθρώπους κάθε ηλικίας. Αυτό που μου κάνει μεγάλη εντύπωση είναι ότι βλέπω να έρχονται οικογένειες στις συναυλίες μας. Είναι συχνό το φαινόμενο να βλέπω οπαδούς μας από τα 80s να φέρνουν μαζί τα παιδιά τους…ακόμη και τα εγγόνια τους. Σίγουρα έχει να κάνει με τη νοσταλγία αλλά είναι πολύ όμορφο θέαμα να βλέπεις τους πιτσιρικάδες να ροκάρουν σε τραγούδια που έχεις γράψει πριν από 35 χρόνια.
Δεν γίνεται φυσικά να αναφερθούμε σε guitar heroes χωρίς να αναφέρουμε το όνομα του πολυαγαπημένου σου Ritchie Blackmore. Αλήθεια, πιστεύεις ότι θα ηχογραφήσει ποτέ ξανά ένα rock άλμπουμ;
Όχι…με τίποτα. Ο Ritchie είναι τώρα 81 χρονών. Επίσης, έχει πολλά προβλήματα υγείας με την αρθρίτιδα ενώ δεν σου κρύβω ότι όταν έκανε την επανασύνδεση με τους RAINBOW είχα απογοητευτεί σε μεγάλο βαθμό.
Προσωπικά, είδα τον Ritchie με τους επανασυνδεμένους RAINBOW στο Sweden Rock το 2019 που έπαιζες και εσύ…νομίζω την προηγούμενη μέρα. Όσο και αν μου άρεσε που έβλεπα τον Ritchie με την Stratocaster ξανά, δεν ήταν RAINBOW αυτό το πράγμα.
Ήταν κακή εμφάνιση. Και δεν ήταν μόνο ο Ritchie που έπαιζε πιο αργά τα τραγούδια. Αν εξαιρέσεις τον Ronnie Romero που ερμήνευσε άψογα τα τραγούδια –ειδικά αυτά της περιόδου του Dio- οι υπόλοιποι δεν είχαν καμία απολύτως θέση στη σκηνή με τους RAINBOW. Ακόμη και ο Johansson που είναι άριστος πληκτράς δεν κόλλαγε με τους RAINBOW.
Σε εκείνο το Sweden Rock ήταν παρών και ο Joe Lynn Turner…ακόμη είναι οργισμένος που ο Ritchie δεν τον προσκάλεσε…και έχει δίκιο.
Φυσικά και έχει δίκιο. Αλλά ο Ritchie είναι ο Ritchie…
Κλείνοντας, θα ήθελα να σε ρωτήσω ποιο είναι για σένα το σημαντικότερο rock άλμπουμ όλων των εποχών…
Δεν μπορώ να σου πω ένα…ας πούμε τρία: “Made in Japan” (DEEP PURPLE), “Rising” (RAINBOW) και “Heaven and Hell” (BLACK SABBATH).
Σάκης Νίκας
