>
Υπάρχει μία κοινότητα οπαδών εκεί έξω που παραμένουν στις επάλξεις, διατηρούν την πίστη και παραμένουν νοσταλγικά προσηλωμένοι σε ένα μουσικό ιδίωμα που για δεκαετίες μας έχει χαρίσει μεγάλες χαρές και συγκινήσεις. Περί hard rock το ανάγνωσμα, λοιπόν, και με το Shelter Me, ευελπιστούμε να δείξουμε ότι αυτή η μουσική παραμένει alive and kicking με πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες, μερικές εκ των οποίων θα αναφέρουμε εδώ… Let’s get rocked!
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Shout” – HARDLINE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2026
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Steamhammer
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Alessandro Del Vecchio
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Johnny Gioeli (φωνητικά)
Alessandro Del Vecchio (πλήκτρα)
Luca Princiotta (κιθάρα)
Anna Portalupi (μπάσο)
Marco Di Salvia (ντραμς)
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κανείς εκεί έξω που να περιμένει από τους HARDLINE να επαναλάβει δισκογραφικά το…θαύμα του “Double eclipse”. Να είμαστε σοβαροί. Καταρχάς από εκείνη τη μπάντα έχει μείνει μονάχα ο Gioeli ενώ σήμερα τους σπουδαίους μουσικούς του 1992 έχει αντικαταστήσει η…Σκουάντρα Ατζούρα. Και μακάρι να ήταν η ποδοσφαιρική ομάδα του 1982 αλλά δυστυχώς είναι αυτή του 2026! Επιπλέον, δεν έχω κρύψει ποτέ την αποστροφή μου –για να μη χρησιμοποιήσω άλλη λέξη- για τον Del Vecchio ο οποίος παρουσιάζεται σαν ένας ταλαντούχος συνθέτης αλλά για μένα προσωπικά δεν είναι τίποτα παραπάνω από έναν μέτριο μουσικό που γράφει κοινότυπα τραγούδια και είναι βασικός υπεύθυνος για την τυποποίηση σε όλα τα επίπεδα μίας hard rock κυκλοφορίας. Το “Shout” δεν αποτελεί εξαίρεση.
Μπορεί ξανά η φωνή του Gioeli να είναι εξαιρετική, η προσπάθεια να έχει καλές προθέσεις και να διακρίνεται μία εμφανής προοπτική του να πιάσει η μπάντα το κλίμα του “Double eclipse” αλλά δυστυχώς το αποτέλεσμα δεν είναι ανάλογο. Όλα τα κομμάτια σου δίνουν την εντύπωση ότι έχουν γραφτεί βάσει της γνωστής μανιέρας ενώ είναι ζήτημα αν στο τέλος της ημέρας θα σου μείνουν 1-2 κομμάτια ή έστω να πεις ότι αυτός ο δίσκος αξίζει να μπει στη δισκοθήκη μου και να τον ακούω σε τακτική βάση. Ούτε καν…το αντίθετο. Προσωπικά, κράτησα την όμορφη διασκευή στο “When you came into my life” από το αγαπημένο μου “Pure instinct” των SCORPIONS και την εντυπωσιακή πληροφορία από το δελτίο τύπου ότι το “Shout” αποτελεί τον 108ο (!) δίσκο στον οποίο εμπλέκεται το όνομα του Gioeli.
5,5 / 10
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Closer to the sun” – TYKETTO
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2026
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Silver Lining
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Danny Vaughn – φωνητικά, κιθάρες, πλήκτρα
Chris Childs – μπάσο, πλήκτρα
Johnny Dee – ντραμς
Harry Scott Elliot – κιθάρες
Ged Rylands – πλήκτρα
Όπως και με την περίπτωση των HARDLINE, έτσι και εδώ με τους TYKETTO δεν υπάρχει κανένας…διασωθείς από το line-up του κλασικού “Don’t come easy” πλην του Danny Vaughn. Η ειδοποιός διαφορά εδώ έγκειται στο αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο Danny είναι ένας σαφώς πιο εμπνευσμένος συνθέτης και performer ο οποίος πλαισιώνεται από καταξιωμένες, παλιοκαραβάνες του χώρου. Επίσης, δεν μπορεί και δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο ότι οι TYKETTO του 2026 δεν προσπαθούν σώνει και καλά να αναπαράγουν τον ήχο του πρώτου, κλασικού τους δίσκου. Άλλωστε γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι εποχές έχουν αλλάξει και δεν είναι εύκολο να ξαναγραφτεί ένα “Forever young”. Ωστόσο, το “Closer to the sun” είναι ένα πάρα πολύ καλό άλμπουμ το οποίο περιλαμβάνει αξιομνημόνευτες συνθέσεις που προβάλλουν τόσο το κλασικό ύφος των Αμερικανών όσο και ένα πιο ώριμο στυλ που δεν…απωθεί ούτε κατ’ ελάχιστο.
Στα μάτια μου, το “Closer to the sun” βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον ήχο του “Strength in numbers” και στο “Shine” (κυρίως όσον αφορά στα πιο ZEPPELIN στοιχεία που συναντάμε διάσπαρτα και στη νέα δουλειά των TYKETTO). O Danny Vaughn είναι πραγματικά εξαιρετικός ενώ τραγούδια σαν τα “Higher than high”, “Bad for good” και “Far and away” αποδεικνύουν έμπρακτα ότι οι TYKETTO είναι μία μπάντα που δεν είναι εγκλωβισμένη σε μία νοσταλγική λούπα αλλά τιμάει το παρελθόν, διατηρεί ακέραιο το συνθετικό της DNA και κοιτάζει στο μέλλον με ένα πιο ώριμο στυλ που «δένει» άψογα με τη δομή των τραγουδιών.
8 / 10
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The brutal divine” – SPREAD EAGLE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2026
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Frontiers
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ : Rob De Luca
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Ray West – Lead φωνητικά
Gianmaria “Jommy” Puledda – κιθάρες, φωνητικά
Rob De Luca – μπάσο, φωνητικά
Rik De Luca – ντραμς
Περίμενα πολλά περισσότερα…ίσως περισσότερα απ’ ό,τι έπρεπε. Ειλικρινά δεν ξέρω αν πρέπει κάποιος να έχει απαιτήσεις από τους SPREAD EAGLE εν έτει 2026. Εξηγούμαι. Μιλάμε για μία μπάντα που κυκλοφόρησε δύο πολύ καλά άλμπουμ στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, διαλύθηκε, επανήλθε με ένα αδιάφορο, τρίτο δίσκο και τώρα κυκλοφορεί το νέο της άλμπουμ το οποίο δίχως καμία αμφιβολία είναι το χειρότερο της…με διαφορά. Το “The brutal divine” μπορεί να βγάζει προς τα έξω τη…βρωμιά και την street αισθητική των SPREAD EAGLE (μην ξεχνάμε ότι προέρχονται από τη Νέα Υόρκη) αλλά ο πιο σκοτεινός χαρακτήρας των συνθέσεων αλλοιώνει την hard rock αισθητική που θα έπρεπε να είναι διάχυτη και να ξεχωρίζει από το πρώτο κιόλας άκουσμα του “The brutal divine”.
Ταυτόχρονα τα τραγούδια αυτά καθαυτά είναι στην καλύτερη μέτρια και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Ray West (η ερμηνεία και απόδοση του είναι πράγματι το μοναδικό highlight του δίσκου), οι SPREAD EAGLE περισσότερο απογοητεύουν παρά ικανοποιούν τη μικρή βάση των οπαδών τους. Κρίμα, γιατί χρειαζόμαστε καλούς δίσκους από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού…ειδικά από την παλιά φρουρά. Το “The brutal divine” θα απασχολήσει ελάχιστους εκεί έξω αν και ελπίζω στις συναυλίες τους τα πράγματα θα είναι τελείως διαφορετικά αφού οι SPREAD EAGLE είναι από τις καλύτερες live μπάντες του χώρου.
3,5 / 10
Σάκης Νίκας
