>
8,5 / 10
Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι που ανοίξατε το link αυτής της κριτικής έχετε σιγοτραγουδήσει έστω και μια φορά στη ζωή σας κάποιο από τα κομμάτια του “Alternative 4” των ANATHEMA. Για όλους όσους απορούσατε, γιατί δεν υπήρξε ανάλογη μουσική συνέχεια, τι απέγινε ο βασικός συνθέτης της ομολογουμένως, καλύτερης περιόδου των ANATHEMA η απάντηση είναι το “The brink”. Μπορεί το πέρασμα του Duncan Patterson από τους ANTIMATTER να ήταν αρκετά αξιόλογο και σε σημεία ανατριχιαστικό, στο “The brink” όμως συναντάμε αυτό που θα μπορούσε τότε να αποτελέσει το διάδοχο του πετυχημένου “Alternative 4”. Με όνομα συγκροτήματος τον τίτλο του δίσκου που τον στιγμάτισε δισκογραφικά, ο ανήσυχος αυτός καλλιτέχνης από το Liverpool της Αγγλίας μας προσφέρει ένα άλμπουμ που πατάει σε μια αναμενόμενη συνταγή (με την καλή έννοια) και χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις μουσικά αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός ότι έχουμε κάποια παρατεταμένα σημεία ψυχεδέλειας όπως πχ στο κομμάτι “The brink reprise”. Η γλυκιά μελαγχολία που στοιχειώνει το σύνολο του δίσκου αυτού κάνει το “The brink” must για τα βροχερά απογεύματα του χειμώνα ενώ η φωνή του Patterson που ανοίγει το intro κομμάτι του δίσκου σε βάζει στο κλίμα για το τι θα επακολουθήσει. Μπορεί προηγουμένως να έκανα την αναπόφευκτη σύγκριση με τους ANATHEMA αλλά μην περιμένει κανείς να ακούσει κομμάτια hits και singles μέσα στο άλμπουμ αυτό. Οι μελωδίες τολμούν να επαναληφθούν αρκετές φορές σε μονότονο και μονολιθικό μοτίβο ώστε να εκφράσουν στο έπακρο το feelings της στιγμής, τα ρεφρέν θα μπούνε σε δεύτερη μοίρα ενώ το πιάνο που κατέχει πρωταρχικό ρόλο στις συνθέσεις θα παρασύρει και τα υπόλοιπα όργανα μαζί με την ταιριαστή φωνή του Αυστραλού Mark Kelson. Ένας δίσκος που περίμενα από τον Duncan Patterson και ο ίδιος όφειλε στους οπαδούς του.
Δημήτρης Θεοδωρόπουλος
