>
9 / 10
Μετά από σχεδόν τρία χρόνια επανέρχονται δισκογραφικά οι Φιλανδοί SWALLOW THE SUN, κυκλοφορώντας πριν από λίγες μέρες το πέμπτο κατά σειρά full length δίσκο τους “Emerald forest and the blackbird”. Με βαριά κληρονομιά την προηγούμενη τους δουλειά “New moon”, το οποίο κυκλοφόρησε το 2009, έμελε να δούμε αν θα συνεχίσουν να κάνουν αυτό που έκαναν τα δέκα χρόνια που υφίστανται ως μπάντα. Να βγάζουν όλο και καλυτέρους δίσκους!
Χαίρομαι λοιπόν που θα χρησιμοποιήσω την παρακάτω πρόταση: Ναι, οι SWALLOW THE SUN είναι σαν το κρασί! Όσο περνά ο καιρός τόσο καλύτεροι γίνονται. Βέβαια αυτό έχει και μια λογική εξήγηση, αφού από τα έξι μέλη της μπάντας, έχει αλλάξει μόνο ο drummer τους. Από μόνο του αυτό λοιπόν, προδίδει τις σχέσεις των μελών μεταξύ τους και σίγουρα βοηθά στο δημιουργικό μέρος. Ας μιλήσουμε όμως για αυτό τώρα. Κατ’ αρχήν εγώ από το τίτλο και μόνο κατάλαβα ότι θα ακούσω κάτι πολύ καλό. Έτσι και έγινε! Με το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ να ανοίγει τον δίσκο, με καθήλωσε 100%! Πραγματική μια εκπληκτική σύνθεση. Έχοντας όμως “καεί” στο παρελθόν, προσπάθησα να κρατήσω τον ενθουσιασμό μου. Δεν άντεξα όμως και πολύ. Γιατί απλά το ένα τραγούδι είναι καλύτερο από το άλλο. Ποιο να πρωτοαναφέρω; Το απίστευτο “Labyrinth of London (Horror Pt. IV)”; Το “Of Death and Corruption” ή το “Cathedral Walls” στο οποίο τραγουδά ως guest η Anette Olzon (NIGHTWISH) κι έχει γυριστεί και video clip! Όλα! Αυτά τα ανέφερα ενδεικτικά. Πραγματικά όλες οι συνθέσεις αγγίζουν την τελειότητα. Τώρα θα πρέπει να πω για τον ήχο τους ε; Doom; Death; Ακόμη και λίγο black; δεν έχει σημασία! Αυτό το άλμπουμ ξεπερνά κατά τη γνώμη μου κάθε υποκειμενικότητα. Ακόμα και να μην αρέσει σε κάποιους το ύφος, δε μπορώ να φανταστώ ότι θα μπορούν να πουν κάτι κακό ή γενικά να βρουν ψεγάδι στο “Emerald forest and the blackbird”. Το ξέρω ακούγομαι απόλυτος και συνήθως δε το κάνω στις κριτικές (αντίθετα με τη πραγματικότητα), αλλά ειλικρινά δε μπορώ να εκφραστώ αλλιώς. Το άλμπουμ δε σε κάνει να βαριέσαι ούτε λεπτό. Οι εναλλαγές συναισθημάτων είναι συνεχείς. Είτε μέσα από τις κιθάρες με αργά περάσματα αλά MY DYING BRIDE, με ακουστική κιθάρα ή με μελωδικά lead riffs αλά KATATONIA και ANATHEMA των ‘90s, είτε μέσα από τα άλλοτε καθαρά και άλλοτε brutal φωνητικά του Mikko Kotamäki (χρειάζεται ψευδώνυμο επειγόντως!), τα οποία πραγματικά είναι εκπληκτικά. Όπως άλλωστε είναι και τα φωνητικά της Νοτιοαφρικανής Aleah, στο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου και στο “Labyrinth of London (Horror Pt. IV)”. Ακόμα και το απλό εξώφυλλο του άλμπουμ, το οποίο επιμελήθηκε ο Rami Mursula, εκφράζει απόλυτα το feeling του δίσκου. Φυσικά δε πάει πίσω η παραγωγή του Hiili Hiilesmaa που έχει δουλέψει με μπάντες όπως SENTENCED, MOONSPELL, AMORPHIS, THEATRE OF TRAGEDY κ.τ.λ.
Θα μπορούσα να γράψω εκατό ακόμη σελίδες γι’ αυτό το άλμπουμ, αλλά θα ήταν λάθος, γιατί αν δε το έχετε ακούσει, αφού διαβάσετε τις αράδες μου να μη χάσετε ούτε στιγμή! Και πολύ το καθυστερήσατε θα έλεγα. Τα παραλέω; Ο καιρός θα δείξει. Ένα είναι σίγουρο… οι SWALLOW THE SUN βρίσκονται στο ζενίθ της καριέρας τους και απορώ μέχρι που μπορούν να φτάσουν! Δε περιγράφω άλλο!
Υ.Γ. Προσοχή! Το ότι είναι παρά πολύ καλός δίσκος το κατάλαβα με το πρώτο άκουσμα. Το ότι είναι αριστούργημα θέλει αρκετές ακροάσεις!
Γιώργος Δρογγίτης
