>
Είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι που γράφουν σε περιοδικά ή στο internet, συνηθίζουν να φουσκώνουν τα πράγματα και να λένε ότι ακολουθούν το τάδε ή το δείνα σχήμα από το ξεκίνημά του, ου μην από τα demo τους… Με τους SHINEDOWN, ομολογώ ότι τους άκουσα στο τρίτο άλμπουμ τους, το “The sound of madness” για πρώτη φορά και μάλιστα κατά λάθος, αφού ήθελα απλά να δω σε ποιον θα το ανέθετα για παρουσίαση, αλλά από το ξεκίνημά του μου πήρε τα μυαλά και κόλλησα άσχημα. Έπαθα τέτοια πλάκα που όχι μόνο το έβαζα συνεχώς στη ραδιοφωνική εκπομπή του ROCK HARD στον Atlantis FM, σε σημείο γραφικότητας, αλλά συνεχίζω και το ακούω τακτικά 3,5 χρόνια αργότερα. Η αλήθεια, επίσης, είναι ότι άκουσα τα δύο προηγούμενα δισκάκια τους, το “Leave a whisper” και το “Us and them” και δεν μου έκαναν τόσο μεγάλη εντύπωση. Ήμουν λοιπόν εξαιρετικά περίεργος να ακούσω το “Amaryllis” και ακούγοντας το πρώτο single, “Bully”, πρέπει να πω ότι δεν ενθουσιάστηκα, οπότε ήμουν επιφυλακτικός. Αμ δε!!! Οι SHINEDOWN κατάφεραν να κάνουν έναν ακόμα εξαιρετικό δίσκο που να μην ακούγεται σαν τη φυσική συνέχεια του “The sound of madness”. Εκεί που το “…sound” είχε πολλές μεταλλικές αναφορές, το “Amaryllis”, είναι ένας πιο rock δίσκος, με απίστευτη παραγωγή, ο οποίος συγκρινόμενος με τη μετριότητα που έβγαλαν οι NICKELBACK, τους τοποθετεί κατευθείαν στην κορυφή του είδους που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε εναλλακτικό rock ή κάπως έτσι… Στα μάτια μου ηχούν σαν μία ακόμα πιο βελτιωμένη εκδοχή των ALTER BRIDGE, με τον Brent Smith στα φωνητικά να είναι κολοσσός!!! Μπορεί να υπάρχει ο διάδοχος του “Second chance” σε ότι αφορά το pop/rock τραγούδι που θα παίξει στα ραδιόφωνα όλου του κόσμου και δεν είναι άλλο από το “Unity” (που είναι κορυφή στο είδος του), αλλά υπάρχει το καταιγιστικό “Enemies”, το αγαπημένο μου, μελωδικότατο και mid–tempo “For my sake”, το «καρφί» NICKELBACK “Adrenaline” που ανοίγει το δίσκο, το “My name (wearing me out)” που ακούγεται πραγματικά τσαντισμένο. Όλα τα τραγούδια είναι ένα κι ένα, δεν υπάρχει μέτρια στιγμή και ήδη το “Amaryllis” είναι στο top-5 των αγαπημένων μου δίσκων στο συγκεκριμένο ιδίωμα, αφού καταφέρνει μέσα σ’ ένα άλμπουμ να συνδυάσει όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα. Θλίψη, χαρά, πόνο, εκδίκηση, τα πάντα, στη συσκευασία του ενός. Χαίρομαι που βλέπω αυτό το σχήμα να προοδεύει και να μην πατά στην επιτυχία του προηγούμενου δίσκου της, κάτι που φανερώνει και τις απεριόριστες δυνατότητές του. Βέβαια, αν ανήκετε στη συνομοταξία των σκληροπυρηνικών metallers, που δεν αποδέχεστε τέτοιου είδους ακούσματα, αυτή η παρουσίαση σίγουρα δεν είναι για εσάς. Για όσους αντέχουν πιο μελωδικές και πιο rock καταστάσεις, νομίζω ότι θα λατρέψετε στα σίγουρα τους SHINEDOWN.
8,5 / 10
Σάκης Φράγκος
