>
Αλήθεια, το έχετε σκεφτεί ποτέ; Πρόκειται για μία αποδοχή που μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί «σχεδόν καθολική» και που νομίζω δεν έχει αντίπαλο δέος όσον αφορά τουλάχιστον τον ελληνικό κινηματογράφο. Σίγουρα, «ο καλός μας άνθρωπος» υπήρξε μία πολύ δημοφιλής και αγαπητή φιγούρα στο πανελλήνιο και ο θάνατος του υπήρξε σημαντική απώλεια –λίγο ή πολύ- για όλους και ιδιαίτερα για τον πολιτισμό στο σύνολό του. Ωστόσο, όλα αυτά τα χρόνια, δεν είναι δυνατό να μην προσέξει κάποιος το «δέσιμο» που είχαν οι Έλληνες μεταλλάδες με το Θανάση και πόσο πολύ έχει επηρεάσει το χιούμορ και γενικότερα τη στάση ζωής τους απέναντι στα πράγματα. Γιατί όμως…;
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: ο Θανάσης δεν διέθετε απλά μία εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ. Αυτό ήταν ένα προσόν που είχαν και άλλα μεγαθήρια της εποχής (βλ. Κωνσταντάρας, Σταυρίδης, Παπαγιαννόπουλος κτλ.). Η ειδοποιός διαφορά ήταν ο ανατρεπτικός, σουρεάλ χαρακτήρας των αστείων του Θανάση που 40 και πλέον χρόνια μετά «μιλούν» στον μέσο Έλληνα και ιδιαίτερα στους συνειδητούς fans του ακραίου ήχου που είναι και θεωρούν εαυτούς …μη συμβατούς με πολλές κοινωνικές επιταγές.
Το δεύτερο στοιχείο είναι το εξαιρετικά ρηξικέλευθο και ριζοσπαστικό για την εποχή χιούμορ που δεν γινόταν αμέσως αντιληπτό από τον ηλικιακά μεγαλύτερο πληθυσμό. Προσωπικά, έχω κάνει πολλές συζητήσεις με τους γονείς μου σχετικά με το γιατί τότε επέλεγαν να δουν στον κινηματογράφο κάποιον άλλον ηθοποιό και όχι τον Βέγγο. Ο πυρήνας της απάντησης τους εστιάζεται κυρίως στο ότι τα αστεία του δεν ήταν…τυπικά της εποχής. Δηλαδή, εκεί που ο Παπαγιαννόπουλος έλεγε «χούφτωστη» στον Κωνσταντάρα ή ο τελευταίος περιφερόταν σαν το Νέρωνα με το σεντόνι και απαιτούσε από τους αστυνομικούς σεβασμό γιατί ήταν ο Ζάβαλος (παρεμπιπτόντως, εξαιρετικές σκηνές και οι δύο), ο Θανάσης…βάραγε στο γάμο του καραγκιόζη, έκανε ποντίκι (ζωντανό), έπεφτε από ορόφους σε τσιμέντο, πέταγε το νερατζάκι στον ανυποψίαστο Περικλή Χριστοφορίδη κτλ. Το ότι οι μεταλλάδες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν σαν οι τυπικοί εκπρόσωποι μίας κοινωνίας, όχι γιατί δεν είναι ικανοί, ευφυείς ή ισότιμοι με τους…Άλλους (The Others, Lost) είναι οφθαλμοφανές. Το ότι, επίσης, υπάρχει χάσμα γενεών και μεγάλη απόσταση από την τυπική στάση ζωής είναι και αυτό προφανές.
Το…γλωσσοπλαστικό χάρισμα και ο αυτοσχεδιασμός ήταν δύο εκ των trademarks του Θανάση. «Ροχαλίζετε πάντα;», ρωτάει ο ταλαίπωρος Λαυρέντης Διανέλλος για να εισπράξει την απάντηση του Θανάση: «μόνο όταν κοιμάμαι» ή «έχετε βγάλει δίσκο», ρωτάει ένας θαμώνας εξοχικού κέντρου τον μασκαρεμένο Θανάση, ο οποίος αποκρίνεται χωρίς καθυστέρηση: «Όχι, αλλά τώρα θα βγάλω» (κρατώντας ένα δίσκο βινυλίου!) είναι μόλις δύο χαρακτηριστικά επεισόδια. Η πλειοψηφία των μεταλλάδων όχι μόνο αρέσκεται στο να…παίζει και να αλλοιώνει λέξεις (πολλές φορές εντάσσοντας στο λεξιλόγιο φρασεολογία άμεσα επηρεασμένη από δίσκους, συναυλίες, τραγούδια κτλ.) αλλά έχει και έναν εξαιρετικά αυθόρμητο χαρακτήρα.
Ο Θανάσης ήταν πάντα ο περιθωριακός (αλλά καλοσυνάτος) άνθρωπος. Εκείνος στον οποίο δεν δόθηκαν πολλές ή ίσες ευκαιρίες. Ήταν ο χαρακτήρας εκείνος που δεν ενδιαφέρονταν στο να…μπλέξει με τις κοινωνικές νόρμες αλλά πάντα πάλευε μόνος του και στο τέλος έβρισκε λύση. Δεν είχε ποτέ την καλή δουλειά, δεν είχε ποτέ χρήματα, δεν είχε τα looks αλλά πάντα ατένιζε με αισιοδοξία το μέλλον (ακόμη και όταν έπρεπε να θρέψει 7 αδερφές και τη θεία «Miss Καλαμάτα» Ταϋγέτη)! Οι περισσότεροι συνοδοιπόροι στο metal/hard rock/rock έχουν μία αισιόδοξη στάση και συνήθως δεν διαβαίνουν έναν επαγγελματικό δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα.
Ο Θανάσης ήταν πλαισιωμένος από εξίσου ανατρεπτικούς συμπρωταγωνιστές. Από τον υφηγητή της…μαχαιρολογίας Νικολαΐδη και τον προαναφερθέντα Διευθυντή της Σχολής Χριστοφορίδη ως και τον μύωπα Μηλιάδη. Έτσι και οι μεταλλάδες επιλέγουν μία ανατρεπτική παρέα με εξίσου ανατρεπτικό χιούμορ. Άλλωστε, το μυστικό της επιτυχίας έγκειται συχνά και σε αυτούς που βρίσκονται δίπλα σου.
Τέλος, ο Θανάσης ήταν ο δικός μας άνθρωπος, αυτός με τον οποίο βρίσκαμε πάντα πολλά κοινά στοιχεία. Από τα προεφηβικά χρόνια, το σχολείο, το πανεπιστήμιο, τη δουλειά και την κατεξοχήν ενήλικη ζωή –έστω και υποσυνείδητα- πάντα επιδιώκαμε να αποδείξουμε ότι αυτή η μουσική ήταν για εμάς κάτι παραπάνω από ένα απλό hobby. Ήταν, είναι και θα είναι ένας τρόπος ζωής…όπως για το Θανάση το θέατρο και ο κινηματογράφος ήταν ο δικός του τρόπος ζωής (σε σημείο τέτοιο που χρεοκόπησε κυνηγώντας το όνειρο του και δημιουργώντας ταινίες έτσι όπως εκείνος ήθελε). Αυτός ο μη συμβατικός, ανατρεπτικός, αστείος, (γιατί όχι) γραφικός, μοναχικός (εν πολλοίς) χαρακτήρας έχει πολλά κοινά σημεία με έναν τυπικό μεταλλά. Είμαστε περήφανοι για αυτό…hell, yeah! R.I.P., Θανάση!
Σάκης Νίκας
