HELLFEST report – Day 3

>

ΚΥΡΙΑΚΗ 17 IOYNIOY 2012

Τρίτη και τελευταία μέρα του festival με μας αισθητά πιο εξαντλημένους από τις προηγούμενες μέρες και ίσα που προλαβαίνουμε τους Δανούς hard rockers D-A-D στο ultimate hit τους “Sleeping my day away” ενώ πλάκα είχε το δίχορδο μπάσο του Stig Pedersen. Με ένα πανάρχαιο t-shirt των VOIVOD, o μεγάλος Dan Lilker (NUCLEAR ASSAULT, S.O.D., VENOMOUS CONCEPT) και οι grindcore πρωτομάστορες BRUTAL TRUTH ακούστηκαν ακόμη πιο ωμοί από τις δισκογραφικές τους δουλειές, με τον Richard Hoak (TOTAL FUCKING DESTRUCTION) να κοπανάει τα τύμπανα λες κι έχει πάθει εγκεφαλικό.

Στην Main Stage 01, o Zakk Wylde και οι BLACK LABEL SOCIETY, μέσα στα μούσια και τα δερμάτινα έπαιζαν το μπαρουτοκαπνισμένο metal τους με τα “Funeral bell” και “Overlord” να παίζονται σερί με το πλησίασα στη σκηνή. Έχοντας μαζευτεί αρκετός κόσμος να τους δει, οι B.L.S απλά και λιτά ικανοποίησαν και αποχαιρετώντας με το “Stillborn”.

Πίσω στη The Valley stage και οι doom/stoners ACID KING από το San Francisco ρίχνουν τις ταχύτητες με την Lori S., μία από τις παλαιότερες καραβάνες του ήχου να υπνωτίζει τους παρευρισκόμενους με τα φωνητικά της και τα low-end riff της, παίζοντας αρκετά τραγούδια από το “III” του 2005. Ευχάριστη έκπληξη στην ίδια σκηνή αποτέλεσαν οι RIVAL SONS από το Los Angeles. Παρατηρώντας ένα σπρώξιμο από τον Τύπο αλλά και την πίστη που τους δείχνει η Earache, μπορώ να πω βλέποντάς τους live ότι οι τύποι είναι εκπληκτικοί. Το άλμπουμ τους “Pressure & Time” είναι εξίσου αξιόλογο με έντονες επιρροές από LED ZEPPELIN αλλά δείχνουν τόσο εξοικειωμένοι σε live περιβάλλον που σε το παλιομοδίτικο hard rock τους με blues καταβολές σε κερδίζει με τη μία. Στη Main Stage 01 οι BLUE OYSTER CULT έπαιξαν ένα best-of της πολύχρονης καριέρας τους, ξεκινώντας με το “The red and the black” και “Burnin’ for you” στο καπάκι. Ξεσάλωμα στο “Buck’s boogie”, proto-metal riff στο “Cities of flame with rock and roll” και “Godzilla” και “Then came the last day of May”. Ο κόσμος φαίνεται να γουστάρει από κάτω και ειδικά σε πιο οικεία τραγούδια όπως το “Don’t fear the reaper” η ανταπόκριση είναι πιο έντονη. Ο Bobby Liebling είναι ένας τύπος που έχει τα φάει τα 70’s με το κουτάλι και όσο καμένος κι αν είναι και μόνο που συνεχίζει με τους PENTAGRAM και στέκεται όρθιος στη σκηνή προσωπικά μου φτάνει. Έχοντας τον Victor Griffin στο πλάι του δείχνει ξανά σίγουρος για τον εαυτό του και παίζοντας αρκετά τραγούδια από το “Pentagram”, μαζί με το αρχαίο “Forever my queen” και τα “When the screams come” και  “Wartime” από το “Day of reckoning” μας ανταπέδωσαν με τον καλύτερο τρόπο για την ακύρωσή της εμφάνισής τους το 2009.

Στη Main Stage 01 οι MOTLEY CRUE απογοητεύουν για άλλη μία φορά. Όσο ωραία κι αν ακούγεται ένα set-list που περιλαμβάνει τα “Wild side”, “Live wire”, “Too fast for love”, “Saints of Los Angeles”, “Shout at the Devil”, “Don’t go away mad (Just go away)”, “Same ol’ situation (S.O.S.)” και “Looks that kill”, όσο σεβασμό κι αν έχω στο πρόσωπο του Mick Mick Mars που ενώ πάσχει από αγκυλοποιητική σπονδυλοαρθρίτιδα, αυτός με πόνο στέκεται πάνω στη σκηνή, όσο γαμάτος drummer κι αν είναι ο Tommy Lee κι άλλο τόσο μάγκας συνθέτης ο Nikki Sixx, όταν ο ήχος είναι μάπα και το νιαούρισμα του Vince Neil αρχίζει κι ενοχλεί σε μεγάλο βαθμό και στην άλλη σκηνή έχεις τον Wino να σε περιμένει με τους THE OBSESSED, τότε τα διλήμματα παύουν να υπάρχουν. Έχοντας τον δει την προηγούμενη μέρα με τους SAINT VITUS, ο Wino κρατώντας τη κιθάρα πλέον κατάφερε να βγάλει έναν απίστευτα βαρύ ήχο που όσο περισσότερο πλησίαζα προς τη σκηνή, τα σωθικά έτριζαν από τη χαμηλοκουρδισμένη κιθάρα. Με τους Guy Pinhas και Greg Rogers από τους GOATSNAKE σε μπάσο και τύμπανα αντίστοιχα και τον Wino να μας ευχαριστεί συνεχώς για την υποστήριξη που του δείχνουμε όλα αυτά τα χρόνια, έπαιξαν τραγούδια κι από τους τρεις δίσκους του όπως επίσης και μία διασκευή στο “Iron Horse / Born to Lose” των MOTORHEAD μετά από προτροπή του κόσμου για encore.

Στην Main Stage 02 ο SLASH ήταν ικανοποιητικός με τον Myles Kennedy να αποτελεί μία από τις καλύτερες rock φωνές εκεί έξω αλλά χωρίς αν φταίει ο ίδιος προσωπικά με ενόχλησε αρκετά που άκουσα τραγούδια των GUNS N’ ROSES που είχα ήδη ακούσει την προηγούμενη μέρα από τον Axl. Όπως επίσης προτιμούσα να έβλεπα τους BLACK SABBATH από αυτό το πράγμα που ονομάζεται OZZY & FRIENDS. Ακούγοντας ξανά τα “Bark at the moon”, “Mr. Crowley”, “Suicide solution”, “Shot in the dark” και όλα τα υπόλοιπα γνωστά τραγούδια της καριέρας του, ο Ozzy μας ζητάει συγγνώμη για την κατάσταση της φωνής του μιας και ήταν άρρωστος, αλλά αυτόν να μην τον πτοεί να πετάει χύνει κουβάδες με νερό στο κεφάλι τους ενώ η βροχή έχει κάνει με τη σειρά της κι εμάς κυριολεκτικά μούσκεμα. Στα “Iron man”, “War pigs” και “N.I.B.” ανεβαίνουν οι Geezer Butler και Slash, στο “Crazy train” o Zakk Wylde και όλοι μαζί στο κλείσιμο με το “Paranoid” κι εμάς να απορούμε που το set διήρκεσε μισή ώρα λιγότερο από το προγραμματισμένο.

Αυτό μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε τους SUNNO))) στη The Valley Stage, όπου εκτός της προστασίας από τη βροχή βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το χαρακτηριστικό low-end, drone/ambient ύφος τους, με τον Attila Csihar μεταξύ ψαλσίματος και μουρμουρητού και τη σκηνή γεμάτη καπνό και διάχυτο πράσινο φως ήταν ψαρωτικοί και περισσότερο ουσιώδεις από την αθηναϊκή τους εμφάνιση πριν 8 χρόνια. Τους DIMMU BORGIR τους είδαμε τυχαία καθώς θέλαμε να προστατευτούμε από τη βροχή. Θεωρώ ότι πράξαμε σοφά καθώς το εναρκτήριο “Mourning palace” ακολούθησαν τα “Spellbound (By the Devil)” και “In death’s embrace” όπως ακριβώς στο “Enthrone darkness triumphant” και παρότι οι Νορβηγοί φαινόντουσαν σε φόρμα εμείς προτιμήσαμε να κινηθούμε γρήγορα προς την Main Stage 02 όπου οι LAMB OF GOD είχαν ήδη ζεσταθεί και μετά το “The undertow” από το ολοκαίνουριο “Resolution” ακολουθεί ένα μανιασμένο “Constructor”. Πολύς κόσμος είχε ήδη αποχωρήσει από το festival και οι LAMB OF GOD ήταν λες και έπαιζαν σε ένα μεγάλο κλειστό venue. Αρκετή πώρωση, τρελό headbanging και o Randy Blythe να οργώνει τη σκηνή με μας από κάτω να έχουμε ξεχάσει κούραση και βροχή και το κλείσιμο με τα “Laid to rest”, “Redneck” και “Red label” να αποτελούν το ιδανικότερο soundtrack για να αποχαιρετήσουμε το Hellfest.

Κώστας Αλατάς

Τρίτη και τελευταία μέρα του Φεστιβάλ, και οι δυνάμεις έχουν αρχίσει να εγκαταλείπουν. Την ημέρα, προς μεγάλη απογοήτευση των “ακραίων” της παρέας που τους έχασαν, ανοίγουν οι SUBLIME CADAVERIC DECOMPOSITION, των οποίων το ντεμπούτο οφείλουν να τσεκάρουν όσοι αρέσκονται σε goregrind μελωδίες. Θλίψη στην άκρη (μα καλά, ποιος σκέφτηκε να βάλει στις 11 τους AOSOTH;;;), διότι μπαίνουμε στο χώρο της συναυλίας με μία άκρατη περιέργεια να δούμε LITURGY. Η γενικά χλιαρή αίσθηση που μου προκαλεί η μουσική τους δεν βελτιώθηκε καθόλου όταν διαπίστωσα ότι ανέβηκαν στη σκηνή με drum machine. Το ανελέητο, μηχανικό τζιτζίκιασμα σε συνδυασμό με τις πομπώδεις ατμόσφαιρες και τα “υψίσυχνα” φωνητικά εντέλει δημιούργησαν έναν ηχητικό αχταρμά ο οποίος προσέδωσε μία ενδιαφέρουσα noise ποιότητα στην παρουσία τους, ηθελημένη ή όχι δεν γνωρίζω. Μετά από ένα σύντομο προσκύνημα στον Lilker και τους BRUTAL TRUTH, αλλαγή πλεύσεις και πορεία προς την Valley για να δούμε MONKEY 3. Χωρίς να έχω πρότερη επαφή με τις στουντιακές δουλειές τους, με κέρδισαν άνετα: post-rock/ stoner με psychedelic στοιχεία, έβγαζαν έναν πεντακάθαρο ήχο και έχτιζαν την ένταση στα κομμάτια τους σταδιακά οδηγώντας έτσι το σετ σε μία πολύ ωραία υπνωτιστική κορύφωση. Υπό αυτές τις συνθήκες οι φλύαρη κιθάρα και το βρώμικο βλαχομέταλ των BLACK LABEL SOCIETY ήταν ό,τι έπρεπε για μία χαλαρή προσγείωση στην πραγματικότητα μέχρι να έρθει η ώρα για την επόμενη τριπλέτα συγκροτημάτων: WALLS OF JERICHO, ACID KING και BLOOD RED THRONE παίζουν ταυτόχρονα. Επιλέγουμε Νορβηγούς, στηνόμαστε λοιπόν μπροστά στην Altar, ξέροντας πως με εξαίρεση τον Dod, το χαμελαιοντικό death/gore πρώην supergroup πλέον έχει καινούριο line up. Βγαίνουν επιβλητικοί στη σκηνή, με τον Bolt στα φωνητικά να είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός, κι επιδίδονται σε ένα φρενήρες death το οποίο διαλύει άμεσα το κοινό. Πέραν των θυελλωδών αντιδράσεων του κόσμου, μουσικά δεν είχαν τον συμπαγή και λαθαρό ήχο που ήλπιζα να ακούσω από αυτούς.

Την ευκαιρία να διαλυθούμε ωστόσο μας τη δίνουν οι ANAAL NATHRAKH, οι οποίοι βγαίνουν αμέσως μετά στην Temple. “Drug-fucking abomination” και διαπιστώνουμε πως πάνω στη σκηνή βρίσκεται ένας υπερκινητικός Dave Hunt σε εξαιρετική φόρμα. Οι Άγγλοι εκπέμπουν ωμή ενεργητικότητα, έχοντας έναν χαρακτηριστικό γεμάτο, βαρύ ήχο με το μπάσο μπροστά (σχεδόν υπερβολικά μπροστά σε στιγμές) να φτύνει τη μουσική των ANAAL σε κύμματα. Αν και έχαναν λίγο σε κιθάρες κέρδιζαν σε όγκο, κάτι που σε κάθε περίπτωση δεν φάνηκε να πτοεί τον κόσμο. Με προγραμματισμένο σετ κάτι λιγότερο από ώρα, αφού σκούσαμε τα “3”, “Bellum omnium contra omnes” και “More of fire than blood”, φύγαμε με μισή καρδιά κατά τη διάρκεια του απίστευτου “Between piss and shit we are born” για να προλάβουμε HATEBREED στην κεντρική σκηνή. Η ενεργητικότητα της μουσικής τους είναι το ιδανικό για live συναυλία. Πόσο μάλλον σε ανοιχτό χώρο. Πόσο μάλλον με 20.000 άτομα κάτω από τη σκηνή. Απίστευτα δεμένοι, τελείωσαν με το δίδυμο “I will be heard” – “Destroy everything”, και παρόλο που βρισκόμασταν αρκετά μακριά από τη σκηνή, βρεθήκαμε να συμμετέχουμε σε ένα γαϊτανάκι ανθρώπων που χοροπηδούσαν και τραγουδούσαν τους στίχους. H δύναμη και η πιασάρικοι ρυθμοί του συγκροτήματος κατάφεραν άνετα να παρασύρουν όλον τον κόσμο μέχρι το βάθος.

Τους HATEBREED διαδέχονταν πολύ ταιριαστά οι DEVILDRIVER στη Main Stage 02. Από τα συγκροτήματα που ξέρεις πως, είτε σου αρέσουν είτε όχι, θα δώσουν ένα καλό live. Από τα συγκροτήματα που έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν το μεγαλύτερο circle pit που έχω δει ποτέ – σε φεστιβάλ. Ωστόσο την ίδια στιγμή παίζουν οι DYING FETUS, κι έτσι κατευθυνόμαστε στην Altar για λίγο σωστό, πρόστυχο, παραδοσιακό death metal. “Praise the lord”, και παίρνουμε μία ιδέα του τι πρόκειται να συμβεί. Έχοντας περίπου 45 λεπτά στη διάθεσή τους, επιδίδονται σε ένα ανελέητο best off σετ – ονείρωξη, σε υπερηχητικές ταχύτητες, με τα κομμάτια να εναλλάσσονται χωρίς πολλά λόγια. “Homicidal retribution”, “One shot one kill”, “Killing on adrenaline”, “Grotesque impalement” να διαδέχονται το ένα το άλλο, και φυσικά στο κοινό να επικρατεί πανικός. Με έναν απίστευτα συμπαγή ήχο που κράτησε άψογες ισορροπίες ανάμεσα στο στιβαρότατο και υπερηχητικό rhythm section και τις καθαρές κιθάρες, μας άφησαν με το “Rape your mother, kill your dog” να προσπαθούμε να μαζέψουμε κομμάτια και σαγόνια. Υπήρξαν απλά ισοπεδωτικοί, πράγμα που ανέβασε εξαιρετικά τον πήχη για τους VULTURE INDUSTRIES που βγήκαν στη συνέχεια στην Temple. 90 μοίρες στροφή και περιμένουμε -αρκετή ώρα- τους Νορβηγούς avant-garde black metalers να βγουν στη σκηνή. Σε κάθε περίπτωση μιλάμε για εντυπωσιακή, θεατρική, πομπώδη σκηνική παρουσία. Ο Νilsen ήταν απολύτως καταιγιστικός frontman, τόσο από άποψη φωνής όσο και από άποψη κίνησης και στάσης πάνω στη σκηνή. Μουσικά κινούνταν άνετα ανάμεσα στη θεατρική, πληκτροφόρα ατμόσφαιρα και στα ακραία ξεσπάσματα πολύ μεγάλη αλλαγή/ υπερπληροφόρηση μετά τη βίαιη αμεσότητα των DYING FETUS. Σε γενικές γραμμές ήταν οπτικο-ακουστική εμπειρία, και από αυτήν την άποψη χανόταν μέρος της απόλαυσης αν δεν μπορούσες να δεις τι γινόταν στη σκηνή. Εξέπληξαν το κοινό με ένα πέρασμα-διασκευή Devil Doll και σε γενικές γραμμές άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις.

Άλλη μία στροφή προς την Altar, γιατί ακολουθούν οι LOCK UP σε μία από τις πιο πολυαναμενόμενες εμφανίσεις του φεστιβάλ. Nicholas Barker στα drums, Anton Reisenegger στις κιθάρες, παραδόξως Dan Lilker (αντί του συνήθους υπόπτου Shane Embury) στο μπάσο, και όλοι αυτοί οδηγημένοι από τη φωνή του σπουδαίου Thomas Lindberg. Όταν έχεις τέσσερεις μουσικούς αυτού του βεληνεκούς πάνω στη σκηνή, ξέρεις πως αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι σπουδαίο. Πράγματι, ταχύ, τραχύ grindcore, σε καταιγιστικούς ρυθμούς, με μία ηχητική καθαρότητα αξιοθαύμαστη. Το κοινό ανταποκρίθηκε ξέφρενα στα κομμάτια, καθώς δεν υπήρξε ούτε μία στιγμή ακινησίας. Συγκινητικές και τέρμα πορωτικές οι δύο διασκευές TERRORIZER (“Storm of stress” και “Fear of Napalm”) προς τιμήν του Jesse Pintado, έδωσαν το τέλειο πάτημα στο supergroup να χαιρετίσει το εκστασιασμένο κοινό, κλείνοντας με το -κλασσικό πια- “After life in purgatory”.

Ακολουθεί ο IHSAHN στη διπλανή σκηνή. Όσο επαγγελματίας κι αν είναι, όσο συμπαγής και βαρύς κι είναι ο ήχος του, δεν μπορούμε παρά να σκεφτούμε πόσο πολύ μας λείπουν οι EMPEROR. Ομολογουμένως καλή εμφάνιση, με έναν εξαιρετικό, επιβλητικό Ihsahn – με την γνωστή βαθιά, θεατρική φωνή να προσδίδει μία εξαιρετικά ενεργητική χροιά στη μουσική του η οποία, σε κάθε περίπτωση, όσο εκτελεστικά άψογη κι αν είναι, εξακολουθεί να διχάζει. Και αυτό ήταν το τέλος του ευχάριστου μουσικού διαλείμματος, γιατί το ακραίο πάρτυ συνεχίζεται με τους SUFFOCATION. Δεδομένης της μάλλον χλιαρής παρουσίας των MOTLEY CRUE στη Main Stage 01, η Altar έχει γεμίσει ασφυκτικά. Και οι SUFFOCATION επιδίδονται σε μία από τις καλύτερες ζωντανές death metal εμφανίσεις που έχουμε παρακολουθήσει. Και αυτό δεν αφορούσε μόνο τον κυριολεκτικά αψεγάδιαστο ήχο. Αφορούσε έναν Frank Mullen ο οποίος από τη μία ευχαριστούσε από καρδιάς το κοινό και παρέδιδε ιστορία κι από την άλλη έφτυνε δηλητηριώδεις βορβορώδεις στίχους. Αφορούσε έναν Culross ο οποίος ουσιαστικά “έχτιζε” όλη τη συναυλία δίνοντας το ρυθμό και οδηγώντας τις αλλαγές με καταιγιστική ακρίβεια και δύναμη. Αφορούσε ένα σετ απλά συγκινητικό. Ξεκίνησαν με “Thrones of blood” και ακολούθησαν αμέσως με το “Effigy…”. Με λίγες εξαιρέσεις, εστίασαν σε κομμάτια περιόδου ’91-’98, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης σε όλο το εξαιρετικά στριμωγμένο κοινό. Στις αποχαιρετιστήριες πρώτες νότες του “Infecting the crypts” ήμασταν πλέον σίγουροι πως μόλις είχαμε παρακολουθήσει μία σπουδαία συναυλία.

Είναι ήδη αρκετά προχωρημένη η ώρα και το “ακραίο” σερί που έχουμε παρακολουθήσει έχει αρχίσει να μας καταβάλει. Πολύ γρήγορο πέρασμα από τη Warzone, για να αλλάξουμε σκηνικό και να δούμε MADBALL. Βγαίνουν με την δυναμική και ταυτόχρονα χαβαλετζίδικη ενεργητικότητα που περιμένουμε. Κλασικό, παραδοσιακό Νεοϋορκέζικο hardcore με έναν κάπως κοφτό, άμεσο ήχο. Ο τραγουδιστής Freddy Cricien φαίνεται να το διασκεδάζει και μεταδίδει αυτήν την ενεργητικότητα και στο κοινό, που χοροπηδάει σχεδόν ασταμάτητα από την πρώτη στιγμή. Δυστυχώς δεν προλαβαίνουμε να παρακολουθήσουμε ολόκληρο το σετ, καθώς την ίδια στιγμή παίζουν οι ARCTURUS. Να σημειωθεί πως, καθώς αφήνουμε τη μία σκηνή για να πάμε στην άλλη, έχει αρχίσει πάλι να βρέχει. Αν και η Temple είναι κατάμεστη βρίσκουμε χώρο μπροστά-μπροστά, και από μία διαβολική συγκυρία έχουμε πετύχει τη σωστή στιγμή: “Alone”, “The chaos path”, “Master of disguise”. Eίναι όμως η σωστή στιγμή; Με τους ίδιους τους ARCTURUS να είναι τόσο συγχυσμένοι όσο και οι οπαδοί τους όσον αφορά στα τεκταινόμενα, τα πράγματα είναι δύσκολα. Ο ήχος είναι μπερδεμένος, με το μπάσο να είναι υπερβολικά μπροστά και τα πλήκτρα να ακούγονται μπουκωμένα. Όσο κι αν κατά τα’ άλλα αγαπώ τον Vortex, ο τρόπος με τον οποίο δεν είναι ο Garm είναι αναπόδραστος όταν ακούει κανείς τα παλιά κομμάτια με τη δική του φωνή. Από την άλλη, τι σόι συναυλία ARCTURUS θα ήταν παίζοντας μόνο κομμάτια από το “Sideshow symphonies”. Έκλεισαν με το “Raudt og Svart” μία κατά κοινή ομολογία μέτρια εμφάνιση, η οποία χαντακώθηκε ακόμη περισσότερο από τον κακό ήχο.

Για να παρηγορηθούμε και για να προστατευτούμε από την καταρρακτώδη πλέον βροχή, πάμε στη Valley όσο πιο νωρίς γίνεται για να βρούμε χώρο μπροστά για την εμφάνιση των SUNN O)). Μεγάλη ανυπομονησία, καθώς θα είναι η πρώτη φορά της υπογράφουσας. Δεν περίμενα κάτι λιγότερο: η σκηνή δονείται, όχι μεταφορικά, δονείται κυριολεκτικά ο αέρας -πηχτός, κολλώδης και “αρωματικός” από τους καπνούς, τις διαφόρων ειδών ουσίες και την υγρασία. Δονείται το στέρνο μου. Αυτό που συμβαίνει είναι περισσότερο αίσθηση συχνοτήτων, παρά ήχοι, μουσική. Ο Attila είναι κάπου κρυμμένος στη σκηνή πίσω από τους καπνούς, μουρμουρίζοντας, ψάλλοντας και ψιθυρίζοντας, αποτελώντας το μόνο σταθερό σημείο σε αυτό το μυστικιστικό τοίχο ήχου. Μου προκαλούν δυσφορία, πράγμα που φαντάζομαι είναι καλό και εκ των υστέρων θεωρώ πως ήταν συγκλονιστική συναυλιακή εμπειρία, ωστόσο δεν καταφέρνω να παρακολουθήσω ολόκληρο το σετ τους. Βγαίνοντας με κόπο έξω από την κατάμεστη σκηνή ανακαλύπτω πως έχουν ανοίξει οι ουρανοί, ένας κατακλυσμός συμβαίνει και το έδαφος έχει μετατραπεί σε βούρκο. Με κόπο σέρνομαι προς την Main Stage 01 υπό τους ήχους του “Crazy train” (μεγάλη παρηγοριά μετά τη μυστικιστική παράνοια των SUNN O)) ). Με έκπληξή ακούω την εισαγωγή του “Paranoid” και ναι, είναι αλήθεια, λόγω προβλημάτων στη φωνή ο Ozzy τελειώνει το set μισή ώρα νωρίτερα. Και ο χώρος εκκενώνεται, σε τέτοιο βαθμό και με τέτοια ταχύτητα, που προς στιγμήν φοβάμαι πως αναγκάστηκαν να τερματίσουν το φεστιβάλ νωρίς λόγω της -εντυπωσιακά δυνατής- βροχής.

Και όμως. Παραδέρνουμε μισή ώρα ψάχνοντας για καταφύγιο, μέχρι να έρθει η ώρα να βγουν στη Warzone οι BIOHAZARD. Τελευταίο συγκρότημα της τελευταίας μέρας ενός εξαιρετικά κουραστικού, υγρού φεστιβάλ, βγαίνουν μπροστά σε σχετικά λίγο κόσμο, ωστόσο κατορθώνουν να επιστρατεύσουν μία δύναμη και μία κινητικότητα από το πουθενά. Το κοινό που βρίσκεται από κάτω περιμένει ακριβώς αυτούς, και είναι μεταδοτική η ένταση που επικρατεί. Απόλυτο respect στον Graziadei ο οποίος κινείται και φέρεται με μία άνεση και μεταδοτικότητα που συμπαρασέρνει τον κόσμο. Δεν παρακολουθούμε ολόκληρο το σετ, γιατί στην Main Stage 02 παίζουν οι LAMB OF GOD. Είναι πια προφανές ότι το Hellfest 2012 έχει τελειώσει, είναι εντυπωσιακά λίγο το πλήθος που έχει μαζευτεί σε σύγκριση με το τι συνέβαινε μία ώρα πριν. Ωστόσο, 1.30 το βράδυ, κι από εκεί που δεν το περιμέναμε, βρισκόμαστε μπροστά σε μία υποδειγματική συναυλία ενός από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα των 00’s κατά κοινή ομολογία. O Randy Blythe, παράδοξα ενθουσιώδης, υποβοηθούμενος από ένα στιβαρό rhythm sectio, κατάφερε να συμπαρασύρει τον εναπομείναντα κρυωμένο και λασπωμένο κόσμο σε παράλογα ζωηρές αντιδράσεις (κατάφερε να ανακινήσει wall of death και μαζικό circle pit) παρά το προχωρημένο της ώρας, το βάθος της λάσπης και το ψιλόβροχο που ακόμη έπεφτε. Κλείνοντας με “Contractor”, “Laid to rest”, “Redneck” και “Black label” έδωσαν το στίγμα μία best-off συναυλίας και κατάφεραν να μας αφήσουν να θέλουμε κι άλλο. Διασχίσαμε τον άδειο χώρο προς την έξοδο του Φεστιβάλ υπό τους majestic ήχους του “Progenies of the great Apocalypse” καθώς οι DIMMU BORGIR χαιρετούσαν το κοινό τους. Ταιριαστό κλείσιμο για Hellfest!

Μαριλένα Σμυρνιώτη