"/>
Υπάρχουν άραγε, εν έτει 2026, δίσκοι ο οποίοι θα μπορούσαν να γίνουν σημείο αναφοράς στο κλασσικό heavy metal; Να το ωθήσουν να εξελιχθεί, να γίνει σύγχρονο και να κερδίσει μπόλικα χρόνια ζωής; Δίσκοι που να ανανεώσουν ένα, «ψυχρά» κι αντικειμενικά, κορεσμένο είδος, διόλου ελκυστικό στις νέες γενιές; Την καταφατική απάντηση, δίνουν οι ARMORED SAINT. Όπως την έδωσαν το 1991, με το ακόμη και σήμερα επίκαιρο, “Symbol of Salvation”. Και η απάντηση αυτή, συνοψίζεται σε έναν τίτλο: “Emotion factory reset”.
«Καταδικασμένοι» να προπορεύονται, να ηγούνται κι όχι να πηδάνε σε μοδάτα βαγόνια, οι Αμερικανοί καταθέτουν μια ακόμη πρόταση ως προς τη δημιουργία του heavy metal των επομένων δέκα-είκοσι χρόνων. Μακριά από γραφικότητες, αναμασήματα, υποκριτικά attitudes και σκοροφαγωμένα “true metal” μουστάκια. Δίχως άθλιες digital παραγωγές και συνεργασίες με «μυστηριώδεις», «ταλαντούχους» μουσικούς και συνθέτες, που «ξεφύτρωσαν» από το πουθενά (call me AI). Χωρίς να πλασάρονται ως «(ψευτο)φιλόσοφοι του metal» και post-meta-intellectual πειραματιστές (του πρωκτού).
Όσοι επιμένουν εμμονικά στις πρώτες κυκλοφορίες της μπάντας και ειδικότερα στο ντεμπούτο, μη μπουν καν στον κόπο να ασχοληθούν. Αντίθετα, όσοι την παρακολουθούν στενά και με την ίδια ζέση σε όλες της τις εκφάνσεις, ας ετοιμάζονται για το καλύτερό της άλμπουμ, από την εποχή του “Symbol of Salvation”! Υπερβολική δήλωση, θα πεις, αν αναλογιστούμε πως υπάρχει και ένα εντυπωσιακό “Win hands down”, που είχε κάνει πάταγο το 2015. Όταν όμως οι ακροάσεις γίνουν πολλές και κατόπιν πλείστες, θα θυμηθείς τούτα τα «βαριά λόγια». Τα δυο τους, είναι τουλάχιστον ισάξια!
Οι ARMORED SAINT «σκάρωσαν» το πλέον… πολυμορφικό τους πόνημα, ενώνοντας με το δικό τους, μοναδικό στυλ, πενήντα και πλέον έτη «σκληρού ήχου», διαφορετικές «σχολές» και φαινομενικά ξένα, μεταξύ τους, είδη. Ακριβώς ΕΚΕΙ, όπου βρίσκεται ο «πυρήνας» της τεράστιας καλλιτεχνικής τους αξίας. Βρες μου εσύ συγκρότημα με πάνω από τέσσερεις δεκαετίες ζωής, να αφουγκράζεται τόσο καλά τον «σκληρό ήχο» γύρω του και να μπορεί να ακούγεται τόσο «μέσα στα πράγματα». Χμ… Μάλλον σου έβαλα δύσκολη αποστολή, ε;
Πάντως, για να επανέλθω λίγο στην προηγούμενη παράγραφο, έστω κι αν υποθέσουμε ότι το νέο άλμπουμ δεν είναι ό,τι καλύτερο βγήκε από πλευράς Αγίων από το 1991 και δώθε, είναι οπωσδήποτε ό,τι πιο «βαρύ». Περισσότερο κι από το “Revelation”, για τους γνωρίζοντες. Και όπως συμβαίνει πάντοτε με τους Καλιφορνέζους, είναι μεν 100% ARMORED SAINT, αδυνατείς ωστόσο να το ταυτίσεις με κάποιο από αυτά που προηγήθηκαν.
Το “Emotion factory reset” κινείται μεταξύ heavy, thrash, hard rock, southern rock/metal κι alternative… Τέτοιος «χαμαιλέων», δεν ήταν ούτε καν το πειραματικό, γαμάτο “La Raza”! Ένας «χαμαιλέων» όπου το a la ANTHRAX heavy/thrash του “Hit a moonshot” μπορεί να διαδέχεται το southern έπος “Buckeye”, με την slide κιθάρα. Η παραγωγή, από το σταθερό εδώ και μια δεκαετία, δίδυμο των Joey Vera και Jay Ruston (ANTHRAX, STONE SOUR), είναι αψεγάδιαστη, ο ήχος κα-τα-πλη-κτι-κός, πεντακάθαρος, ογκωδέστατος και πολύ «ξεκούραστος» στο αυτί, η δε ροή των συνθέσεων, τέλεια. Εκπληκτικό αποτέλεσμα!
Είναι επίσης μεγάλο grower! Πίστεψέ με, δεν το λέω αυτό ούτε χάριν εντυπωσιασμού, ούτε για να του προσδώσω «βάθος» και «ουσία». Άλλωστε, δεν του προσφέρουν κάτι τέτοιες τακτικές. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο του τραγούδι, λοιπόν, το “Emotion factory reset” θα μεγαλώνει μέσα σου ασταμάτητα και θα βρίσκεις συνεχώς σημεία στα κομμάτια του, που θα σε ωθούν να πατάς το “rewind”, για να τα ακούσεις πάλι και πάλι. Το απόλυτο highlight; Είμαι μεταξύ των THIN LIZZY/BLACK STAR RIDERS μελωδιών του “Every man – any man” και του solo στο “It’s a buzzkill”. Δεν έχω αποφασίσει ακόμη. Θα σου πω, όταν οι ακροάσεις φτάσουν τις εκατό… τουλάχιστον.
Η εκτελεστική φόρμα της μπάντας, δεινή όπως πάντα. Τόσο δεινή, που δεν ξέρω που να πρωτοεκφράσω τον θαυμασμό μου: Στους Jeff Duncan και Phil Sandoval, για τις εκπληκτικές τους κιθάρες; Οι άνθρωποι «κεντάνε». Στο πραγματικά σαρωτικό, με την απίστευτη γκρούβα, rhythm section του Gonzo Sandoval και του Joey Vera; Άκου τον χαμό που γίνεται για παράδειγμα στο “Compromise” και τα ξαναλέμε. Ή στον αειθαλή, αγέραστο φωνητικά, John Bush; Και να φανταστείς, η αφεντιά του δεν μπαίνει σχεδόν ποτέ στις συζητήσεις για τους μεγαλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών. Αλλά… αυτοί είστε!
Περισσότερα λόγια υπό τη μορφή “track by track” αναλύσεων και όλων αυτών των μεθόδων – εργαλείων – τερτιπιών ημών των «γραφιάδων», που υπάρχουν απλά για να γεμίζουν τον χώρο όταν δεν έχουμε τι ουσιαστικό να γράψουμε, δε χρειάζονται για τούτο το manifesto ευφυούς heavy metal. Αν πρέπει να ακούσεις έναν, ΕΝΑΝ δίσκο HEAVY METAL, που να κυκλοφόρησε φέτος, αυτός τιτλοφορείται “Emotion factory reset”.
Τελικά, η περυσινή, θεϊκή διασκευή στο “One chain (Don’t make no prison)” των PEOPLE ήταν ένα προμήνυμα, ένας οιωνός για τούτη τη φετινή σφαλιάρα, αλλά μάλλον ελάχιστοι πονηρεύτηκαν και «διάβασαν» τα μελλούμενα. Αγαπητοί μου, οι θέσεις του νέου σεμιναρίου σχετικά με το πώς παίζεται το σύγχρονο heavy metal, μόλις άνοιξαν. Όσοι ενδιαφερόμενοι, ας προσέλθουν. Οι ARMORED SAINT είναι αποφασισμένοι να διδάξουν, ακόμη και σε άδεια αίθουσα.
“The Saint, always delivers!”
9 / 10
Δημήτρης Τσέλλος
