"/>
Τα τελευταία χρόνια, μ’ έχει πιάσει κάτι ιδιαίτερα περίεργο, όταν ακούω άλμπουμ που μου αρέσουν πάρα πολύ. Καθυστερώ να γράψω την παρουσίασή τους, διότι θέλω να τα απολαμβάνω όσο το δυνατόν περισσότερες φορές, δίχως να κάθομαι πάνω από το πληκτρολόγιο, ψάχνοντας να βρω λέξεις να περιγράψω πόσο πολύ μου αρέσουν.
Τέτοια περίπτωση είναι το “Vox occulta” του Einar Solberg, ηγέτη και τραγουδιστή των LEPROUS, χαλαρά το καλύτερο άλμπουμ που έχω ακούσει φέτος μέχρι στιγμής. Έχω πολλά θέματα όταν ακούω ένα σόλο άλμπουμ ιδιαίτερα από έναν καλλιτέχνη που αγαπώ και τον θεωρώ ξεχωριστό. Σίγουρα θέλω να μου αρέσει, αλλά εκτιμώ ακόμα ιδιαίτερα αν μας παρουσιάζει ένα πρόσωπο διαφορετικό απ’ ότι στο κανονικό του σχήμα.
Όπως και στο “16”, o Solberg, καταφέρνει να ακούγεται τόσο κοντά όσο και μακριά από τους LEPROUS και αυτή τη φορά, έχει και τον σίγουρο τρόπο, που λέγεται Norwegian Radio Orchestra, που στις συνθέσεις στις οποίες συμμετέχει, δίνει έναν εντελώς κινηματογραφικό τόνο και μία ατμόσφαιρα που σε συναρπάζει. Και το συνειδητοποιείς από το μαγικό “Stella mortua” που ανοίγει το άλμπουμ. Εκεί όπου ακούς έναν Solberg να σαγηνεύει με τη φωνή του, να έχει τα στοιχεία από LERPOUS, αλλά τα κλασικά όργανα, δίνουν μία άλλη διάσταση.
Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό συστατικό του δίσκου, το γεγονός ότι ο αγαπημένος Νορβηγός καλλιτέχνης, φαίνεται ότι έχει αφήσει πίσω του τα προβλήματα που είχε με την κατάθλιψη και αφήνει αρκετές αχτίδες φωτός με τη μουσική του, που δεν έχει αυτό το πνιγηρό ύφος που είχε, για παράδειγμα, το “Pitfalls”. Τον έχουμε συνηθίσει να κάνει «επικίνδυνες ακροβασίες» με τη φωνή του, εδώ όμως το παρακάνει. Νομίζω ότι σπρώχνει τον εαυτό του ακόμα περισσότερο στα άκρα, ενώ δοκιμάζει και πάλι τα ακραία φωνητικά μετά από πολύ καιρό.
Έχω φάει μεγάλο κόλλημα με το «άρρωστο» “Liberatio”, το βασικό θέμα του οποίου πρέπει να είσαι πολύ psycho για να το γράψεις. Το ίδιο και με το “Medulla”, που είναι το πιο “LEPROUS” τραγούδι του δίσκου. Το ομώνυμο, “Vox occulta”, είναι ένα ρεσιτάλ, πως πρέπει να γράφεται μία σύνθεση όταν έχει ορχήστρα, με συνεχόμενες κορυφώσεις και στοιχειωτική ατμόσφαιρα, κάτι που συμβαίνει και με το “Vita fragilis”, που είναι αδιανόητα εξαιρετικό.
Δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να γράψω για ένα-ένα τα τραγούδια του άλμπουμ, νομίζω ότι έχετε καταλάβει πως το “Vox occulta” είναι κάτι εξαιρετικά καλλιτεχνικό, αλλά ταυτόχρονα με συναίσθημα που ακουμπά την ψυχή του ακροατή. Του ακροατή που είναι εκλεκτικός, αλλά και απαιτητικός. Που του αρέσει η απλότητα, αλλά και η υπερβολή. Λατρεύω τους LEPROUS, λατρεύω τον Solberg και μετά από το “Vox occulta”, τον αγαπάω λιγουλάκι παραπάνω.
9 / 10
Σάκης Φράγκος
