"/>
“Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου διαλυμένα από την τρέλα, υστερικά γυμνά και λιμασμένα, να σέρνονται μέσα στου νέγρικους δρόμους την αυγή, γυρεύοντας μιαν αναγκαία δόση”, έγραφε ο Allen Ginsberg στο “Ουρλιαχτό” κάπου το 1955 στο Σαν Φρανσίσκο. Τους είδε “που συνουσιάστηκαν εκστατικοί και ακόρεστοι με ένα μπουκάλι μπύρας, έναν αγαπημένο, ένα πακέτο τσιγάρα, ένα κερί και έπεσαν από το κρεβάτι και συνέχισαν στο πάτωμα και στον διάδρομο και τελείωσαν λιποθυμώντας στον τοίχο με ένα όραμα του ύστατου μουνιού και έχυσαν ξεφεύγοντας από το έσχατο κόλπο της συνείδησης”.
Ο Michael Rolfe Gira ανήκει αναμφίβολα κι αυτός σε αυτή την beat γενιά, η οποία μπορεί να μεγαλούργησε συγγραφικά την μακρινή δεκαετία του ’60, ωστόσο, η επιρροή της στο μεγαλύτερο μέρος της punk σκηνής δεν παύει ακόμα και στις μέρες μας να είναι ενεργή και φυσικά καθοριστική. Είναι άλλωστε ο ωμός τρόπος έκφρασης, βγαλμένος από την καθημερινή πάλη με την πραγματικότητα, ο κοινός παρανομαστής όλων εκείνων των καλλιτεχνών που τόλμησαν να κοιτάξουν τις τερατώδεις εκφάνσεις της ζωής και να παραμείνουν ακόμα στο παιχνίδι της. Ο Gira έχει εδώ και δεκάδες χρόνια αντιμετωπίσει κάθε πιθανή εξέλιξη της ζωής ενός ανθρώπου και, σχεδόν τραυματισμένος από το θέαμα, αποφασίζει με αξιομνημόνευτο θάρρος να μας παρουσιάσει τα σκιερά δαιδαλώδη μονοπάτια της μνήμης του.
Το “To be kind” για τον μέσο ακροατή μουσικής, είναι πολύ πιθανό να περάσει απαρατήρητο. Αν και οι εποχές που ζούμε είναι το ίδιο δύσκολες με την εποχή που κυκλοφόρησε το “Filth” (1982), ο κόσμος δύσκολα θα επιλέξει την συνειδητή καταπόνηση της ψυχής και του σώματός του για να καταφέρει να βιώσει το πόνημα, όχι μόνο του Gira, αλλά οποιουδήποτε καλλιτέχνη που βαδίζει σε αντικομφορμιστικές μεθόδους και ανορθόδοξες τεχνικές. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το “To be kind” δεν προορίζεται για λίγους και εκλεκτούς. Απλά, ο τρόπος μέθεξης των βαθύτερων εννοιών δεν είναι εύκολος. Χρειάζεται ένα υπόβαθρο, όχι απαραίτητα γνωστικό, κυρίως βιωματικό. Είναι δηλαδή το μέσο που καταφέρνει να συγκλίνει την βιογραφία του καθενός, σε μια κοινή εμπειρία που το μέγεθος και η έντασή της γίνεται αντιληπτή από τους μύστες με τρόπο λακωνικό και συνομωτικό.
Το “To be kind” διακρίνεται από την γνώριμη αμεσότητα των SWANS, που μέσα από τις επάλληλες ηχητικές στρώσεις, βρίσκουν την χρυσή εκείνη τομή που θα καταφέρει να διαχωρίσει το υλικό από το άυλο. Για παράδειγμα, στο επικών διαστάσεων “Bring the Sun / Toussaint L’Ouverture”, δε χρειάζεται να γνωρίζεις ότι το κομμάτι αποτίει φόρο τιμής στον François-Dominique Toussaint Louverture που κατάφερε να μετατρέψει ένα μάτσο νέγρων σκλαβων στο αυτόνομο κράτος της Αϊτής, για να καταλάβεις ότι η επανάσταση μόλις ξεκίνησε ή ότι ακόμα ένας ματωμένος πίνακας του Goya γεννιέται. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις τον Chester Burnett για να καταλάβεις τις blues επιρροές του “Just a little boy”.
Πραγματικά όμως, ποιος από μας τους ταπεινούς ακροατές θα περίμενε ότι ο Gira στα 60 του και μέσα σε λίγα μόλις χρόνια θα κατάφερνε να γράψει τρεις διαδοχικούς εκπληκτικούς δίσκους; Από το απρόσμενο “My father will guide me up a rope to the sky” (2010) και το αποστομωτικό “The seer” (2012), φθάσαμε στο σημερινό, εξωπραγματικό “To be kind”. Δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα ότι ο άτιμος ο Gira ό,τι πιάνει στα χέρια του γίνεται χρυσός. Είναι αυτός που κοίταξε κατάματα το σάπιο σύστημα που μας περιβάλει, τραυματίστηκε ανεπανόρθωτα κι έκτοτε προσπαθεί να λυτρωθεί ευαγγελιζόμενος τη μόνη σκληρή αλήθεια που έχει γνωρίσει.
Αλλά για να καταλάβουμε το πραγματικό βελινεκές αυτή της κυκλοφορίας, θα πρέπει να μιλήσουμε ξανά σε είκοσι χρόνια από τώρα. Διότι αν σήμερα μπορούμε να αναγνωρίσουμε το μέγεθος συγκροτημάτων που επηρεάστηκαν άμεσα από τους SWANS, πριν από τριάντα χρόνια, με το “Children of God” (1983), όπως οι GODFLESH, SUNN O))), KHANATE, MINISTRY, NINE INCH NAILS, GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR και NEUROSIS, φανταστείτε τι θα γίνει σε δύο δεκαετίες.
10 / 10
Νίκος Ζέρης
