"/>
Από τις πολύ τίμιες, συνεπέστατες και ιδιαίτερες ηχητικά μπάντες στο γενικότερο power metal χώρο οι FALCONER, επιστρέφουν με το όγδοο άλμπουμ τους σε 13 χρόνια.
Και εκεί που με το προηγούμενο, το “Armod”, είπαν να δείξουν μία ακόμα πιο folk μεριά της μουσικής τους, έχοντας μάλιστα όλα τα κομμάτια τραγουδισμένα στη μητρική τους γλώσσα, τα Σουηδικά, με το “Black moon rising” πάνε στις πρώτες μέρες τους, κοιτάζοντας ταυτόχρονα και το μέλλον.
Ο δίσκος είναι γεμάτος up tempo κομμάτια στη συγκριτική πλειοψηφία τους, power δυναμισμό που θυμίζει τα τέλη 90s με αρχές 00s πολλές φορές, heavy συναίσθημα, είναι πιο κιθαριστικά προσανατολισμένος, με περισσότερα riff και κάπως λιγότερο folk. Σαφώς και το folk παραμένει αναπόσπαστο στοιχείο της μουσικής τους, αυτή τη φορά όμως, είναι περισσότερο στις χαρακτηριστικές μελωδικές γραμμές της φωνής και λιγότερο στο παίξιμο. Ο Mathias Blad, ενώ έχει μία πολύ ιδιαίτερη και ωραία φωνή, σε αυτό το δίσκο είναι λίγο αδύναμος κρίκος. Η φωνή του και κυρίως η τοποθέτησή του, δεν ακολουθεί στα περισσότερα σημεία το ύφος των κομματιών και ακούγεται αρκετά μονοδιάστατος και επίπεδος. Πράγμα που μειώνει το τελικό αποτέλεσμα. Στα κομμάτια τώρα, υπάρχουν κάποιες πολύ καλές στιγμές, όπως κυρίως το “Wasteland” με το blastbeat να προσδίδει μία έξτρα άγρια ομορφιά στο κομμάτι και το εισαγωγικό riffing να φέρνει στο μυαλό μέχρι και τις ένδοξες ημέρες των MITHOTYN (για όσους δε γνωρίζουν, οι FALCONER δημιουργήθηκαν από τις στάχτες των εξαιρετικών viking black metallers, των οποίων το “Gathered around the oaken table” αξίζει να ακούσετε όσοι δεν το έχετε ακούσει), αλλά και τα “Locust swarm”, το mid folky “Scoundrel and the Squire”, το ομότιτλο με τον RUNNING WILD αέρα, το “At the jesters Ball” με το πολύ όμορφο λυρικό ρεφραίν, αλλά και το “There’s a crow on the Barrow” με το bridge και το ρεφραίν να κλέβουν τις εντυπώσεις. Υπάρχουν όμως και κομμάτια μέτρια, είτε συνολικά, είτε με κάποια συμπαθητικά σημεία.
Η μπάντα για ακόμα μία φορά έχει συνεργαστεί με τον Andy LaRocque για την παραγωγή του άλμπουμ και πολύ καλά κάνει, αφού η συνεργασία αυτή λειτουργεί μιά χαρά και θα αποφέρει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα και στο “Black moon rising”.
Οι Σουηδοί επιστρέφουν με ένα δίσκο πιο άγριο, πιο γρήγορο και πιο κοντά στις πρώτες μέρες τους, αλλά χωρίς να αναμασάνε και με το βλέμμα προς τα μπροστά. Καλός δίσκος που θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερος όμως, από μία μπάντα που δεν έχει δώσει κακό δείγμα γραφής.
6.5/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
