"/>
“Battle angels arose and got purified”
25 χρόνια μετά το μνημειώδες “Into the mirror black”, οι Αμερικάνοι SANCTUARY και αφού οι NEVERMORE πέρασαν από παλινωδίες με αποχωρήσεις μελών, κυκλοφόρησαν ήδη το “The year the sun died”, ένα άλμπουμ που έχει συζητηθεί πάρα πολύ όπως είναι φυσικό. Ο τραγουδιστής τους, Warrel Dane και ο κιθαρίστας τους, Lenny Rutledge, ήταν στην οθόνη του υπολογιστή μου ένα Σαββατιάτικο βράδυ κι εγώ παρέα με τον μπόμπιρά μου που τους έκανε συνεχώς γκριμάτσες, μέσα σε μία πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα, μιλήσαμε για τα πάντα: Για την πιθανότητα νέου δίσκου των NEVERMORE, για συναυλία τους στην Αθήνα, για απίστευτες ιστορίες όταν ο Layne Staley των ALICE IN CHAINS τραγούδησε μαζί τους το “Battle angels”, για την πιθανότητα άμεσης κυκλοφορίας ενός E.P., για τη σχέση τους με τον Dave Mustaine, για το παρελθόν αλλά και το μέλλον τους, σε μία συνέντευξη που θα συζητηθεί…
Οι SANCTUARY επίσημα επανασυνδέθηκαν το 2010, κάνατε κάποιες συναυλίες ακόμα και στην Ελλάδα, δημοσιοποιήσατε τον τίτλο του δίσκου, αλλά μετά σιωπή… Για ποιον λόγο σας πήρε τόσον καιρό να κυκλοφορήσετε το “The year the sun died”;
Lenny: Ίσως να βιαστήκαμε λίγο να ανακοινώσουμε τον τίτλο του δίσκου. Γράφουμε αργά, αφού είμαστε τελειομανείς και θέλαμε να είμαστε σίγουροι ότι το υλικό είναι αυτό που πρέπει. Θέλαμε να έχουμε έναν πολύ δυνατό δίσκο και μπροστά σ’ αυτό σκεφτόμασταν «τι είναι ένας ακόμα χρόνος μπροστά στα 20+ χρόνια που έχουμε να κυκλοφορήσουμε άλμπουμ»; Προτιμάμε να κυκλοφορήσουμε κάτι για το οποίο είμαστε υπερήφανοι, παρά να κάνουμε κάτι τσαπατσούλικα.
Χρησιμοποιήσατε παλιό υλικό που υπήρχε στα χέρια σας ή όλα τα τραγούδια που ακούμε γράφτηκαν αυτήν την περίοδο;
Warrel: Όλα τα τραγούδια που χρησιμοποιήσαμε, γράφτηκαν αυτή τη δεκαετία. Δεν υπάρχουν απομεινάρια από τα 80’s ή τα 90’s (γέλια).
Ξέρεις, όταν μάθαμε τα νέα για το δίσκο ενθουσιάστηκε πολύς κόσμος, αλλά μετά, όταν υπήρξε η περίοδος της σιωπής, αναρωτιόμασταν όλοι τι στο καλό έγινε με το συγκρότημα και αν τελικά θα κυκλοφορήσει ο δίσκος…
Warrel: Να που βγαίνει όμως! (γέλια) Η δημιουργική διαδικασία μας πήρε πολύ περισσότερο απ’ όσο περιμέναμε. Θέλαμε να έχουμε τον καλύτερο δυνατό δίσκο, οπότε γράφαμε συνεχώς τραγούδια.
Οπότε, προφανώς έχετε και πολύ υλικό που δεν έχει χρησιμοποιηθεί στο δίσκο…
Warrel: Ναι, έχουμε αρκετό υλικό.
Και τι σκέφτεστε να το κάνετε; Μήπως κάποιο E.P. όπως είχες κάνει με το “In memory” για παράδειγμα;
Warrel: Είναι σίγουρα μία πιθανότητα.
Lenny: Σαφώς. Δεν θέλουμε να περάσει πολύς χρόνος, για μία ακόμη φορά, μέχρι να κυκλοφορήσουμε και τον επόμενο δίσκο μας. Γράφουμε ήδη καινούργια τραγούδια, αλλά αν καθυστερήσουμε πολύ και πάλι, γιατί να μην βγει και μία κυκλοφορία με περιορισμένο αριθμό κομματιών; Δεν λέμε όχι… Ξέρεις όμως κάτι; Όταν είσαι συνθέτης, σε συγκινεί πάντα αυτό που γράφεις πιο πρόσφατα, οπότε δεν ξέρω αν μετά από κάποιον καιρό, με συγκινεί κάποιο τραγούδι που είχα γράψει πριν από μερικά χρόνια…
Warrel: Κάποια από τα πρώτα τραγούδια που γράψαμε γι’ αυτόν το δίσκο, έχουμε σιχαθεί να τα ακούμε τόσες φορές που τα έχουμε προβάρει και τα ακούσει στο στούντιο (γέλια). Ας μη γελιόμαστε όμως, αυτή είναι η φύση του μουσικού. Βαριέσαι να ακούς συνέχεια και συνέχεια τα ίδια κομμάτια σου, οπότε, ΠΑΝΤΑ, τα πιο καινούργια τραγούδια που έχεις γράψει, είναι τα καλύτερα όλων των εποχών (γέλια). Δεν είναι πάντα έτσι βέβαια, αλλά αυτή είναι η φύση του μουσικού.
Lenny: Μην ξεχνάς, ότι κάποια απ’ αυτά τα κομμάτια, τα παίζαμε και στις συναυλίες μας πριν από δύο χρόνια, οπότε λογικό είναι να αρχίσουμε λίγο να βαριόμαστε!
Τη στιγμή που θα βγει ο δίσκος, θα παίζετε τα συγκεκριμένα τραγούδια non-stop για τέσσερα χρόνια, οπότε δεν το θεωρώ και παράλογο αυτό που λέτε!
Warrel: ΑΚΡΙΒΩΣ!
Όταν βγήκε το “Into the mirror black”, ο Τύπος το είχε αποθεώσει και όχι άδικα, παρόλα αυτά, οι SANCTUARY δεν είχαν την αναγνωρισιμότητα που τους άρμοζε. Πολλοί μιλάνε για το grunge, αλλά στις αρχές των 90’s που βγήκε ο δίσκος, δεν ήταν και ιδιαίτερα ισχυρό, παρότι υπήρχαν αρκετά σχήματα αυτού του είδους. Μάλλον το grunge σας δημιούργησε πρόβλημα να κυκλοφορήσετε τον τρίτο σας δίσκο, λοιπόν. Τι πιστεύετε ότι έγινε λάθος όταν βγήκε το “Into the mirror black”; Μήπως η εταιρία σας, δεν έκανε καλό promotion;
Warrel: Πιστεύω ότι όντως ήταν ένας σημαντικός λόγος αυτός. Βέβαια το grunge στο Seattle που μένουμε, είχε αρχίσει να κάνει την έκρηξή του. Εμείς, είχαμε κάνει μερικές πολύ ωραίες περιοδείες, όπως αυτή με τους FATES WARNING, που είχαμε περάσει μάλιστα και από την Ελλάδα και μου αρέσει πάρα πολύ που είμαστε ακόμα φίλοι μαζί τους, μετά απ’ αυτήν την περιοδεία. Το “Into the mirror black” ήταν ο δίσκος που θα μας καταξίωνε, αλλά βγήκε σε εντελώς λάθος χρόνο.
Lenny: Για κάποια χρόνια, το metal ήταν «κακή λέξη» για τη μουσική βιομηχανία. Οι εταιρίες ήθελαν πράγματα που πουλούσαν εκείνη την περίοδο και προφανώς εμείς δεν αποτελούσαμε την προτεραιότητά τους. Και μετά το “Into the mirror black”, όμως, πιστεύω ότι και οι NEVERMORE θα αντιμετώπισαν πρόβλημα με αυτό.
Warrel: Φυσικά και είχαμε πρόβλημα. Όταν σχηματίσαμε τους NEVERMORE, είχαμε ακόμα συμβόλαιο με την Epic, για τους SANCTUARY και θυμάμαι τις άπειρες συζητήσεις που κάναμε με τον A&R της Epic –δεν θυμάμαι το όνομά του, επειδή ήταν εντελώς ηλίθιος. Του είχαμε στείλει 3-4 demo, στα οποία είχε κάνει παραγωγή ο Neil Kernon και τα οποία τα είχαμε πληρώσει μόνοι μας, από τα χρήματα που βγάζαμε από τις πρωινές δουλειές μας κι εκείνος μου έλεγε: «περιμένω κάτι πιο grunge. Δεν ξέρεις ποια είναι η αγορά σήμερα;». Δεν μπορούσε με τίποτα να καταλάβει ότι δεν ήμασταν grunge σχήμα, αλλά παίζαμε metal. Σίγουρα υπήρχε πίεση και στους NEVERMORE να παίξουν grunge, δεν υπήρχε όμως τέτοια πιθανότητα. Θα το καταλάβαιναν αμέσως οι οπαδοί των SANCTUARY και οι δυνητικοί οπαδοί των NEVERMORE ότι θα πηγαίναμε απλά να βγάλουμε εύκολα λεφτά. Δεν υπήρχε περίπτωση να γράψουμε grunge. Δεν μπορούμε!!! Είμαστε όλοι καλοί μουσικοί!!! Καταλαβαίνεις τι εννοώ (γέλια).
Όπως –πιθανώς- οι ALICE IN CHAINS δεν μπορούν να παίξουν τη μουσική των NEVERMORE, έτσι και οι NEVERMORE είναι δύσκολο να παίξουν τη μουσική των ALICE IN CHAINS.
Warrel: Θέλεις να ακούσεις μία αστεία ιστορία; Εγώ κι ο Jim (σ.σ. Sheppard, ο μπασίστας τους), ήμασταν πολύ καλοί φίλοι με τους ALICE IN CHAINS. Μετά την κυκλοφορία του “Refuge denied”, είχαμε πάει σε μία πρόβα τους, όταν –αν δεν κάνω λάθος- ονομάζονταν DIAMOND LIE. Έπαιξαν λοιπόν το “Battle angels” και ο Layne Staley το τραγούδησε και μάλιστα πολύ καλά!!! Τώρα που το σκέφτομαι, ήταν πολύ σουρεαλιστικό, αλλά εκείνη την περίοδο μου φαινόταν πολύ cool!
Lenny: Ήταν πολύ ωραίοι τύποι και κάναμε παρέα. Στο βάθος ήταν μεταλλάδες και νομίζω ότι είχαν τον πιο metal ήχο απ’ όλες τις grunge μπάντες που βγήκαν.
Αυτό ακριβώς πιστεύω κι εγώ. Ήταν πιο heavy metal μπάντα του grunge κινήματος.
Warrel: Τώρα που μιλάμε γι’ αυτό, μου ήρθε κι άλλη μία ιστορία. Όταν ηχογραφούσαμε το “Into the mirror black”, στο Los Angeles, το “Facelift” των ALICE IN CHAINS ήταν έτοιμο να κυκλοφορήσει κι έπαιζαν σ’ ένα bar, λίγο έξω από το L.A. Είχαμε πάει λοιπόν να τους δούμε και να πιούμε ένα ποτό μαζί τους και κατέληξα να ανέβω στη σκηνή και να τραγουδήσω ένα κομμάτι του David Bowie!!! Ωραίες αναμνήσεις!
Ο Dave Mustaine ήταν ο παραγωγός του πρώτους σας άλμπουμ. Στην πραγματικότητα πιστεύω ότι η παραγωγή ήταν το πιο αδύναμο σημείο στο ντεμπούτο σας. Πιστεύεις ότι το όνομα και η φήμη του βοήθησαν τους SANCTUARY τότε ή ότι η αδύναμη παραγωγή του έβαλε κάποια εμπόδια;
Warrel: Νομίζω ότι το γεγονός πως ο Dave Mustaine ασχολήθηκε μαζί μας, ήταν ο λόγος που μπήκαμε στη μουσική βιομηχανία. Μας έφερε σε επαφή με τον manager του, ο οποίος με τη σειρά του μας βρήκε συμβόλαιο σε μεγάλη εταιρία. Αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι μουσικοί μοχθούν για να το καταφέρουν κι εμείς ήμασταν πολύ τυχεροί σ’ αυτό το θέμα. Δεν θεωρώ ότι η συνεισφορά του στους SANCTUARY θα μπορούσε να έχει κάποιον αρνητικό αντίκτυπο. Αντιθέτως, ήταν παρακαταθήκη για μία μελλοντική επιτυχία. Σίγουρα, δεν λειτούργησε αυτή η συνεργασία αργότερα στο βαθμό που πιστεύαμε ή ελπίζαμε, αλλά σίγουρα έχω πολύ μεγάλο σεβασμό για τον Dave ακόμα και τώρα, επειδή μας βοήθησε. Πραγματικά του άρεσε πολύ το demo μας.
Lenny: Θα πρέπει να συμφωνήσω μαζί σου, ότι η παραγωγή δεν ήταν το πιο θετικό στοιχείο εκείνου του δίσκου, αλλά ακόμα και τώρα, δεν είμαι βέβαιος ότι η αποκλειστική ευθύνη για το τελικό αποτέλεσμα είναι δική του. Μας έμαθε πάρα πολλά πράγματα και ήταν κάτι σαν μέντορας για εμάς. Χωρίς αυτόν, πολλά πράγματα δεν θα είχαν συμβεί στον βαθμό που συνέβησαν και θα είμαστε αιώνια ευγνώμονες απέναντί του. Μετά απ’ αυτόν το δίσκο βγήκαμε και κάποιες περιοδείες μαζί του και όλα ήταν υπέροχα.
Βλέπετε το “The year the sun died” ως το επόμενο λογικό βήμα μετά το “Into the mirror black” ή το “Dreaming neon black”;
Warrel: Καταλαβαίνω ότι υπάρχει αρκετός κόσμος που θεωρεί το δίσκο μας σαν την τέλεια μίξη ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο άλμπουμ (σ.σ. κάτι που σίγουρα δεν θεωρώ εγώ, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία). Νομίζω ότι το “Into the mirror black” ήταν η λογική συνέχεια του “Refuge denied” και παρότι έχουν περάσει 25 χρόνια, ότι το “The year the sun died” είναι η λογική συνέχεια του “Into the mirror black”. Λογικό είναι όμως να μοιάζει και με NEVERMORE, αφού είμαι ο τραγουδιστής και στα δύο συγκροτήματα, κάποιοι όμως επιμένουν να ξεχνάνε αυτό το γεγονός…
Lenny: Κι εγώ έχω ακούσει πολύ κόσμο να μας συγκρίνει με τους NEVERMORE. Πάντα ενθαρρύνω τον κόσμο να έχει άποψη, είτε θετική είτε αρνητική για τη μουσική μας, όμως δεν νιώθω ότι έχουμε τόσες ομοιότητες με τη μουσική των NEVERMORE, εκτός φυσικά από το ότι η φωνή του Warrel είναι πιο κοντά στον ήχο των NEVERMORE, αλλά σίγουρα η μουσική δεν μοιάζει με αυτούς. Όπως και να έχει, όλοι μπορούν φυσικά να έχουν τη γνώμη τους.
Warrel, τα ψιλά φωνητικά σου, ήταν το σήμα κατατεθέν του ήχου των SANCTUARY. Στο νέο σας άλμπουμ, ίσα που υπάρχουν. Γιατί δεν έκανες κάτι παρόμοιο τώρα, από τη στιγμή που στα live φαίνεσαι να τα «πιάνεις»; Είναι επειδή αυτού του είδους τα φωνητικά δεν κολλάνε στο νέο υλικό ή επειδή δεν σε εκφράζουν πλέον;
Warrel: Στα τρία πρώτα κομμάτια του δίσκου, υπάρχουν σίγουρα αρκετά σημεία που τραγουδάω ψιλά. Ίσως η μίξη να τα κρατά λίγο «πίσω», αλλά, ξέρεις, είναι 2014 όχι 1988 και ο ήχος μας είναι πιο κοντά στην τωρινή μουσική σκηνή και…
Και είσαι και 45 χρονών!
Warrel: Ναι, αλλά μπορώ ακόμα να τραγουδάω ψιλά. Μου αρέσει να τραγουδάω ψιλά, αλλά με αυτή τη μουσική δεν έβρισκα ότι ταίριαζε αυτός ο τρόπος τραγουδιού. Το ίδιο συνέβαινε και με τους NEVERMORE. Σε κάποια τραγούδια της πρώτης περιόδου τραγουδούσα υπερβολικά ψιλά. Όσο όμως προοδεύαμε και παίζαμε με εφτάχορδη κιθάρα, δεν θεωρούσα ότι αυτός ο τρόπος ταίριαζε. Με τους SANCTUARY χρησιμοποιούμε πλέον εξάχορδες κιθάρες, οπότε είναι σαν να γυρίζουμε πίσω στον παλιό ήχο, τουλάχιστον για μένα. Πολλοί ξεχνάνε ότι οι NEVERMORE έκαναν τέσσερις δίσκους με εξάχορδη κιθάρα και τέσσερις με εφτάχορδη. Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιον λόγο τους έχουν συνδέσει τόσο έντονα με τις εφτάχορδες… Δεν ξέρω τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον. Ίσως κάνουμε ένα κομμάτι που να στριγγλίζω συνεχώς. Υπάρχει ένα τρομερά αστείο video στο YouTube, όπου ένας τύπος, ο οποίος δεν είναι και ο καλύτερος τραγουδιστής του κόσμου, τραγουδά ένα από τα καινούργια κομμάτια μας σε απίστευτα ψιλό falsetto και ακούγεται τρομερά ηλίθιο… (γέλια)
Τι είναι πιο δύσκολο για σένα: Να τραγουδάς κομμάτια για εξάχορδη ή για εφτάχορδη κιθάρα;
Warrel: Πρέπει να σου πω ότι όταν ο Jeff Loomis άλλαξε σε εφτάχορδη, ήταν μία πρόκληση για μένα. Λατρεύω τις μουσικές προκλήσεις, αλλά πραγματικά το να τραγουδάς μελωδικά πάνω σε μουσική εφτάχορδης, είναι πιο δύσκολο. Κι αυτό ισχύει για όλους, νομίζω, όχι μόνο για μένα. Ούτως ή άλλως δεν υπάρχουν και πολλοί που να το κάνουν αυτό.
Lenny: Από την πρώτη στιγμή που έγραψα κομμάτια για το νέο δίσκο, τα φωνητικά έβγαιναν πολύ ομαλά. Μου αρέσουν πάρα πολύ οι NEVERMORE, έχουν εξαιρετικά τεχνικά σημεία, αλλά πάντα έβρισκα ότι ήταν πάρα πολύ δύσκολο να βγάλεις σπουδαίες μελωδίες πάνω σ’ αυτή τη μουσική.
Στην αρχή –κυρίως- της καριέρας σας στους NEVERMORE, υπήρχε πολύς κόσμος που ζήταγε επίμονα να ακούσει τραγούδια των SANCTUARY. Υπάρχει περίπτωση τώρα, να ακούσουμε τραγούδια NEVERMORE στην περιοδεία σας;
Warrel: Στην αρχή των NEVERMORE παίζαμε πάρα πολλά τραγούδια των SANCTUARY. Στην πρώτη μας ευρωπαϊκή περιοδεία με τους BLIND GUARDIAN, το μισό μας σετ αποτελούνταν από τραγούδια των SANCTUARY, αφού είχαμε μόνο ένα δίσκο έξω. Θα δούμε. Δεν ξέρω. Καταλαβαίνω ότι ο κόσμος θέλει να ακούσει τραγούδια των NEVERMORE, αλλά επικεντρωνόμαστε στους SANCTUARY αυτή τη στιγμή.
Lenny: Ίσως παίξουμε κάποια στιγμή στο μέλλον ένα τραγούδι από το σόλο άλμπουμ του Warrel πάντως. Υπάρχει κι εκεί υλικό που μας αρέσει πολύ.
Τι πιστεύεις ότι είναι πιο δύσκολο: Να πείσεις τον κόσμο ότι υπάρχει ζωή μετά τους SANCTUARY όταν έκανες τους NEVERMORE ή ότι υπάρχει ζωή μετά τους NEVERMORE τώρα;
Warrel: Νομίζω ότι και τα δύο είναι δύσκολα, αλλά οι ζωντανές μας εμφανίσεις και στις δύο περιπτώσεις, έχουν πείσει τον κόσμο ότι υπάρχει ζωή μετά απ’ αυτές τις μπάντες.
Ποιος ήταν ο λόγος που πήρατε τον Zeuss πίσω από την κονσόλα, από τη στιγμή που είναι ένας παραγωγός που δουλεύει ως επί το πλείστον με ακραίες ή metalocore μπάντες;
Lenny: Δεν τον είχαμε μέσα στις επιλογές μας αρχικά, είναι όμως μεγάλος οπαδός του γκρουπ κι επικοινώνησε εκείνος μαζί μας, μέσω της δισκογραφικής μας εταιρίας. Σίγουρα έχει τη φήμη ότι δουλεύει με metalcore συγκροτήματα, ξέρει όμως να φτιάχνει σπουδαίο ήχο και είμαστε πολύ χαρούμενοι με τη δουλειά που έκανε. Να σκεφτείς ότι μας είχε δει όταν περιοδεύαμε με τους MEGADETH όταν ήταν 13 χρονών! Όταν επικοινώνησε με την εταιρία για να ζητήσει να κάνει παραγωγή το δίσκο, συζητήσαμε για αρκετούς μήνες και αποκτήσαμε τόσο καλή σχέση που τον θεωρούμε έκτο μέλος της μπάντας.
Lenny, εσύ τι έκανες τα χρόνια που μεσολάβησαν από τη διάλυση των SANCTUARY μέχρι τώρα; Βρίσκω ότι είσαι σε εξαιρετική κατάσταση και το να λέμε απλά ότι ο δίσκος μοιάζει με NEVERMORE, υποτιμά την πολύ καλή σου δουλειά.
Lenny: Έκανα διάφορα πράγματα όλα αυτά τα χρόνια. Έπαιζα με τοπικές μπάντες, αλλά όχι τίποτα μεγάλο. Ηχογράφησα με κάποια γκρουπ, βοήθησα τους NEVERMORE στα demo του “Dreaming neon black”. Υπήρχαν πέντε χρόνια που δεν είχα παίξει καθόλου ηλεκτρική κιθάρα, παρά μόνο ακουστική. Το ότι έπαιζα άλλα είδη, πέρα του metal, όταν ξεκίνησα να γράφω metal τραγούδια, με βοήθησε πολύ, γιατί ένιωθα ότι κοίταζα μέσα από μία διαφορετική, πιο φρέσκια προοπτική. Για εμένα ήταν σαν να μάθαινα έναν καινούργιο τρόπο να παίζω, να γράφω και να σκέφτομαι κι αυτό με βοήθησε να δημιουργήσω μία καινούργια έκφραση.
Υπήρξε ποτέ η πιθανότητα, Lenny, να πας ποτέ στους NEVERMORE;
(ακούγεται ένα τρομερό γέλιο από τον Dane)… Lenny: (γελώντας κι αυτός) Δεν υπήρχε στα πλάνα… Ίσως κάποια φορά συζητήσαμε να ανέβω στη σκηνή να παίξω ένα τραγούδι των SANCTUARY μαζί τους, αλλά τίποτα παραπάνω από αυτό. Δεν νομίζω ότι ούτε εγώ ούτε εκείνοι ενδιαφερόμασταν για κάτι περισσότερο.
Αν δεν κάνω λάθος, οι SANCTUARY είχαν διαλυθεί μετά από μπουνιές που παίξατε οι δυο σας…
(ξανά ο Dane ρίχνει τρομερό γέλιο) Lenny: Ναι, κάπως έτσι ήταν…
Warrel: Ναι, ήταν αλήθεια. Ήμασταν πάρα πολύ πιωμένοι και πλακωθήκαμε στο ξύλο!
Μιλούσατε μεταξύ σας μετά απ’ αυτό;
Warrel: Για αρκετό καιρό δεν μιλούσαμε…
Lenny: Για κάποια χρόνια δεν μιλούσαμε, αλλά σιγά-σιγά, αρχίσαμε να ξαναβρισκόμαστε σε party και διάφορες παρόμοιες εκδηλώσεις. Είχαμε πάντα αμοιβαίο σεβασμό. Μετά από κάποιον καιρό, ήμασταν μια χαρά, μέχρι που τους βοήθησα στις ηχογραφήσεις κάποιων demo τους. Όταν έχεις να κάνεις με «τοξικές» σχέσεις, αυτά συμβαίνουν πάντα…
Ποιος ήταν τελικά ο λόγος που σας έκανε να παίξετε και πάλι μαζί;
Lenny: Το είχαμε συζητήσει πολλές φορές, αλλά πάντα μεταξύ σοβαρού και αστείου. Κάποια στιγμή, το 2009, είχε επικοινωνήσει μαζί μας ο υπεύθυνος του παιχνιδιού “Brutal legend”, για να βάλει στο παιχνίδι το “Battle angels”. Αυτό, μας έκανε να συζητήσουμε πιο σοβαρά την πιθανότητα να κάνουμε μία συναυλία και να δούμε τι θα συμβεί. Όταν μαζευτήκαμε και ξεκινήσαμε τις πρόβες, η μαγεία είχε επανέλθει. Ήταν ακριβώς όπως παλιά… Μετά ξεκινήσαμε να γράφουμε και τα πράγματα προχωρούσαν. Δεν είχαμε σχεδιάσει τίποτα απολύτως, απλά συνέβησαν έτσι τα γεγονότα. Δεν έχει να κάνει με μία απόφαση που αφορούσε τα χρήματα, αφού δυστυχώς δεν βγαίνουν πολλά και είναι αυτό που λέμε “labor of love”. Το κάνουμε περισσότερο επειδή το αγαπάμε κι όχι επειδή βγάζουμε λεφτά.
Warrel: Όντως το παιχνίδι “Brutal legend” μας έφερε μαζί. Υπήρχε μία φήμη ότι ο ίδιος ο Jack Black επέλεξε το “Battle angels”, αλλά αυτό είναι μία φήμη. Δεν ξέρουμε ακριβώς. Είναι μία ωραία φαντασίωση!!! Έχεις παίξει το “Brutal legend”;
Ναι, το έχω παίξει όταν βγήκε…
Warrel: Έχεις φτάσει στο σημείο που ακούγεται το “Battle angels”;
Δεν θυμάμαι σε καμία των περιπτώσεων, αφού το έπαιξα μόλις βγήκε κι έχουν περάσει πέντε χρόνια…
Warrel: Εγώ πάντως δεν μπορούσα να φτάσω σ’ αυτό το σημείο. Πρέπει να ήταν από τα πιο δύσκολα σημεία του παιχνιδιού.
Επιλέξατε να διασκευάσετε το “Waiting for the sun” των DOORS. Είναι κάτι αντίστοιχο με τη διασκευή στο “White rabbit” των JEFFERSON AIRPLANE που είχατε κάνει;
Lenny: Ίσως… Σίγουρα όμως είναι ένα metal τραγούδι τώρα.
Δυστυχώς δεν το έχω ακούσει ακόμα, γιατί στην promo version του δίσκου, δεν είχε το bonus track. Θα περιμένω να βγει και να το πάρω… (σ.σ. η συνέντευξη έγινε στα μέσα Σεπτεμβρίου).
Warrel: Σκατά. Τι βλακείες είναι αυτές!!! Έπρεπε να υπάρχει κανονικά… Πάντως σίγουρα το έχουμε «επιμεταλλώσει», αλλά όπως και με το “White rabbit”, ακόμα καταλαβαίνεις ποιο τραγούδι είναι.
Μέχρι τώρα, πολλοί άνθρωποι που έχουν ακούσει το δίσκο, πιστεύουν ότι το υλικό είναι πιο κοντά στους NEVERMORE. Πιστεύεις ότι ήταν ευλογία να μην έχετε τον Jeff Loomis μαζί σας, όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί αρκετά χρόνια πριν;
Lenny: Ο Loomis είναι ένας φανταστικός κιθαρίστας, οπότε δεν υπάρχει περίπτωση να πεις ότι είναι ευλογία που δεν παίζει μαζί μας. Στην περίπτωσή μας όμως, όπως το θέτεις, συμφωνώ. Θα ήταν η μοίρα μας προδιαγεγραμμένη ότι θα ήμασταν απλά η συνέχεια των NEVERMORE. Να το ξαναπώ, ότι δεν μας ενοχλεί να μας λένε ότι μοιάζουμε με τους NEVERMORE, αφού υπάρχουν μέλη τους στους SANCTUARY, αλλά κι εμένα προσωπικά μου αρέσουν πολύ. Θα είναι, φυσικά, καλό να μας αγκαλιάσουν οι οπαδοί τους, αν και σε καμία περίπτωση δεν ήταν η πρόθεσή μας αυτή. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν μοιάζει τόσο η μουσική μας, αλλά αν ήταν μαζί μας ο Jeff Loomis, αυτό θα συνέβαινε σίγουρα.
Warrel: Όταν οι NEVERMORE έβγαλαν τον πρώτο τους δίσκο, γνωρίζω πολύ καλά ότι πήραν πολλούς οπαδούς των SANCTUARY. Είναι αστείο το πώς γίνονται τα πράγματα στη ζωή και πιστεύω ότι ήρθε η σειρά των SANCTUARY να πάρουν πολλούς νεαρούς οπαδούς των NEVERMORE, οι οποίοι δεν είχαν ιδέα ποιοι ήταν οι SANCTUARY. Είναι κάτι θετικό, από την άλλη όμως και περίεργο. Μερικές φορές μου φέρνει στο μυαλό «αιμομιξία». Ξέρεις γιατί το λέω; Πολλοί οπαδοί των SANCTUARY που είναι μεγάλοι σε ηλικία, έφεραν τα παιδιά τους σε επαφή με τους NEVERMORE, κάποιοι νεαρότεροι τώρα θα έρθουν σε επαφή με τους SANCTUARY επειδή άκουγαν NEVERMORE… Πολύ περίεργο σκηνικό.
Κάθε φορά, όταν ένα σχήμα επανασυνδέεται, υπάρχει πολύ μεγάλη κουβέντα και προσδοκίες από τον κόσμο. Πόσο αγχωτικό ήταν αυτό για εσάς όσο φτιάχνατε το δίσκο;
Warrel: Καθόλου. Εμείς είχαμε την προσοχή μας στραμμένη μόνο στη μουσική.
Lenny: Μακάρι να μπορούσα να πω ότι όλα ήταν σχεδιασμένα από την αρχή, αλλά δεν συνέβη έτσι. Τα πράγματα κύλισαν πολύ ομαλά, οργανικά θα έλεγα και αυτό έπαιρνε σχήμα μέρα με τη μέρα, σαν να φτιάχνεις πηλό (σ.σ. εκεί ξεράθηκε ο Dane στα γέλια και όπως είναι φυσικό δεν μπορούσε να ακουστεί τίποτα άλλο…).
Ποια είναι τα πλάνα σας για το μέλλον;
Dane: Να περιοδεύσουμε. Σίγουρα ξέρω ότι η Ελλάδα είναι στα πλάνα μας και θα παίξουμε εκεί μέσα στο 2015.
Μιλάμε για τέλος Φεβρουαρίου με αρχές Μαρτίου…
Warrel: Βλέπω ότι είσαι πολύ ενημερωμένος.
Κάτι ξέρω κι εγώ! (σ.σ. παρόλα αυτά, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, ΤΙΠΟΤΑ δεν έχει κλείσει ακόμα οριστικά).
Lenny: Όπως και να έχει, θα κάνουμε περιοδεία στην Αμερική το Νοέμβριο και στις αρχές της άνοιξης στην Ευρώπη. Θέλουμε να παίξουμε όπου είναι δυνατόν.
Warrel, υπήρξε κάποια περίοδος όπου ήσουν ΚΑΙ στους SANCTUARY ΚΑΙ στους NEVERMORE. Βλέπεις να ξαναγίνεται κάτι τέτοιο;
Warrel: Όχι. Αλλά ποιος ξέρει; Οι NEVERMORE είναι κάτι σαν «ανοιχτή πόρτα» αυτή τη στιγμή, αλλά τώρα το μόνο που με ενδιαφέρει είναι οι SANCTUARY. Θα μπορούσε να υπάρξει ένας καινούργιος δίσκος με τους NEVERMORE, δεν θα ήμουν αντίθετος σε μία τέτοια προοπτική, απλά αυτήν την περίοδο δεν το βλέπω να συμβαίνει, αφού όπως καταλαβαίνεις, έχω άλλη προτεραιότητα.
Λογικό το βλέπω, αφού ουσιαστικά οι NEVERMORE δεν υπάρχουν…
Warrel: Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν, αλλά ότι δύο μέλη τους αποφάσισαν να παραιτηθούν. Θα έλεγα ότι οι NEVERMORE βρίσκονται σε «χειμερία νάρκη», για να είμαι πιο σωστός.
Βλέπω λοιπόν, ότι αφήνεις ανοιχτό το παράθυρο για νέο δίσκο των NEVERMORE, κάποια στιγμή στο μέλλον, αλλά προφανώς με διαφορετικά μέλη…
Warrel: Ίσως, αλλά αυτή τη στιγμή δεν είναι κάτι που το σκέφτομαι.
Μιλάς με τον Jeff Loomis και τον Van Williams;
Warrel: Με τον Van Williams έχω να μιλήσω από τότε που έφυγε από τη μπάντα. Με τον Jeff Loomis βρέθηκα πριν λίγο καιρό σ’ ένα live του Yngwie Malmsteen στο Seattle, μιλήσαμε, μου ευχήθηκε καλή επιτυχία με το δίσκο των SANCTUARY και μου είπε ότι του άρεσε πραγματικά.
Ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη παιδιά. Ο χρόνος μας πιέζει αφόρητα. Πρέπει να σας πω ότι ανεξάρτητα από το αν μοιάζει ή όχι με NEVERMORE, εμένα ο δίσκος μου άρεσε…
Warrel: Είναι σαν το Toyota Prius. Υβριδικό!!! (γέλια απ’ όλους) Πρέπει όλος ο κόσμος να έχει στο μυαλό του ότι δεν είναι μία επανασύνδεση, αλλά μία εκ νέου ανακάλυψη.
Πως το εννοείς αυτό;
Warrel: Προφανώς και είναι αδύνατο να ακουγόμαστε όπως 25 χρόνια πριν, οπότε ανακαλύψαμε εκ νέου τους εαυτούς μας σαν συνθέτες και σε όλες τις άλλες πτυχές μας.
Σάκης Φράγκος
www.facebook.com/sanctuaryfans
Δισκογραφία:
“Refuge denied” (1987)
“Into the mirror black” (1989)
“The year the sun died” (2014)
Line-up:
Warrel Dane – φωνητικά
Lenny Rutledge – κιθάρες
Brad Hull – κιθάρες
Jim Sheppard – μπάσο
Dave Budbill – ντραμς
