"/>
«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα best seller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: ARCHAIC OATH
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Determined to death and beyond”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: AOP Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Lykormas – Όλα τα όργανα
Arneriach – Φωνητικά
ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
Jitte Boon – Φωνητικά
Cin Monrose – Φωνητικά
Kristof Vandebeek – Ακουστική κιθάρα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Facebook
AOP Bandcamp
Instagram
Ο δίσκος “Determined to death and beyond”, είναι το ντεμπούτο άλμπουμ των Βέλγων ARCHAIC OATH και μπαίνει στην ουσία, στο ζουμί αν θέλετε, χωρίς περιστροφές. Ήχος πυκνός που δεν μπουκώνει, άγρια ωμότητα που ταιριάζει στο ύφος τους. Ο δίσκος δεν προσπαθεί να γίνει εύκολος, αλλά δεν γίνεται και κουραστικός, κάτι που δεν είναι πάντα δεδομένο σε τέτοιες κυκλοφορίες.
Στην πορεία του άλμπουμ, αυτό που κρατάει το ενδιαφέρον είναι το πώς η μπάντα αλλάζει ρυθμούς χωρίς να διαλύει τη ροή. Τα κομμάτια δεν μοιάζουν μεταξύ τους, όμως ούτε και ακούγονται ξένα όταν μπαίνουν το ένα μετά το άλλο. Υπάρχουν στιγμές που το υλικό γίνεται πιο βαρύ και πιο σκοτεινό, και άλλες που ανοίγει λίγο και αφήνει μια διαφορετική αίσθηση να περάσει. Αυτές οι εναλλαγές δεν φαίνονται επιτηδευμένες. Αντίθετα, μοιάζουν φυσικές, σαν να προκύπτουν από την ίδια τη λογική των κομματιών. Ο ακροατής δεν νιώθει ότι τον τραβάνε από το ένα σημείο στο άλλο, νιώθει ότι τον οδηγούν σταδιακά.
Η εξαιρετική ατμόσφαιρα που δημιουργείται σε όλη τη διάρκεια, δεν βασίζεται σε κάτι φανταχτερό. Είναι άλλωστε οι μικρές λεπτομέρειες στις οποίες βασίζεται η ουσία και αυτές χτίζονται σιγά σιγά. Αυτό όμως δεν είναι και το πιο ουσιώδες; τι να την κάνεις την υπερπαραγωγή, αν το περιεχόμενο είναι κενό συνοχής και νοήματος; Υπάρχει μια σκοτεινή διάθεση που δεν γίνεται υπερβολική, ούτε προσπαθεί να σοκάρει. Είναι περισσότερο υπόγεια, περνάει μέσα από τον τρόπο που δένουν τα μέρη μεταξύ τους και από το πώς εξελίσσονται τα κομμάτια.
Το “Determined to death and beyond”, είναι μια κυκλοφορία που δείχνει μπάντα με διάθεση να συνεχίσει και να πάει ένα βήμα παραπέρα. Δεν στηρίζεται μόνο στην ενέργεια, αλλά και στην προσοχή στη λεπτομέρεια. Καταφέρνει να είναι σκληρό χωρίς να γίνεται μονότονο και να έχει χαρακτήρα χωρίς να φαίνεται στημένο. Μοντέρνο και ταυτόχρονα βαθιά ριζωμένο στις μελωδικές μαυρομεταλλικές παραδόσεις.
Απόδειξη αυτού; Η διασκευή στο “Ye entrancemperium” των Τιτάνων EMPEROR. Ναι, σε αυτό το ‘90s black metal στυλ, είναι στηριγμένο το άλμπουμ, τι άλλο θέλετε για να τους δοκιμάσετε. Είναι ένας δίσκος που μπορεί να εκτιμηθεί τόσο με την πρώτη ακρόαση όσο και με τον χρόνο, καθώς αποκαλύπτει περισσότερα στοιχεία όσο τον ξαναβάζεις στο repeat.
Κάποιες φορές, ένα εξώφυλλο είναι αρκετό για να σου τραβήξει την προσοχή. Το “Determined to death and beyond”, σε ανταμείβει για την οπτική επιλογή του.
(8 / 10)
Φανούρης Εξηνταβελόνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: LIVIDUS
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Scarabaeus”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nameless Grave Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Uta Plotkin – Φωνητικά, βιόλα
Connie Wang – Μπάσο, β’ φωνητικά
Christy Cather – Κιθάρες
Rob Shaffer – Κιθάρες
Michael Thompson – Τύμπανα
ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
Quinton Gardner – Φωνητικά
Pierce Williams – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Nameless Grave Records Official Site
Bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
YouTube
(Με φωνή Σπύρου Παπαδόπουλου στους «Απαράδεκτους»)
«Τι έγινε ρε παιδιά; Από πού ήρθε αυτό;»
Το “Scarabaeus” είναι το πρώτο άλμπουμ των LIVIDUS, από το Portland, Oregon. Μιας μπάντας, μέχρι πρότινος, παντελώς άγνωστης σε μένα. Όχι νότα δεν είχα ακούσει, δεν τους ήξερα καν σαν όνομα. Μέχρι που ένας καλός φίλος, με πολύ ανεπτυγμένο μουσικό κριτήριο, μου τους πρότεινε ως ένα άκουσμα το οποίο όχι απλά θα ταίριαζε, αλλά θα κοσμούσε, με την παρουσία του, τούτην εδώ την στήλη. Και ακολούθησα την συμβουλή του. Και το έβαλα να παίξει. Και κατά τη διάρκεια της ακρόασης, κοιτούσα κάποιες φορές την οθόνη σαν χαζός!
Καταρχάς, πριν πούμε το οτιδήποτε, να επισημάνουμε το πιο σημαντικό: Οι LIVIDUS, που το όνομά τους σημαίνει στα Λατινικά «μολυβένιος», μπλε ή «μελανιασμένος», παίζουν progressive metal. Και το τονίζω αυτό, διότι ο όρος έχει καπηλευτεί, υποστεί «βανδαλισμό» και υιοθετηθεί αδίκως από πολλά συγκροτήματα τα οποία τίποτα το προοδευτικό και ρηξικέλευθο δεν έχουν στη μουσική τους. Όσο για το “Scarabaeus”… χα! Είναι ένας δίσκος που θα τεστάρει, ναι, θα τεστάρει, όλους όσους καμώνονται πως είναι οπαδοί του είδους αυτού.
Επίσης, μια ακόμη ιδιαιτερότητα που έχουν, είναι ότι τα 3/5 τους αποτελούνται από αξιότιμες κυρίες, με «μπροστάρισσα» την Uta Plotkin (πρώην μέλος των WITCH MOUNTAIN) και μαζί της πρώην/νυν μέλη των UADA, DARK CASTLE, LUDICRA και SILVER TALON. Η άκρως συναρπαστική μουσική των LIVIDUS, μπορεί να περιγραφεί ως μια μίξη των cult ηρώων του progressive metal HAMMERS OF MISFORTUNE (progsters που δε γνωρίζετε, ποτέ δεν είναι αργά να ανακαλύψετε ένα από τα μελλοντικά αγαπημένα σας σχήματα) με τους DEATH (“The sound of perseverance” κατά κύριο λόγο) και νύξεις στους EMPEROR, τους NEVERMORE και τους VOIVOD.
Η Uta στα φωνητικά και στη βιόλα, παρακαλώ, «δεν πιάνεται». Αλλάζει φωνή όπως και όποτε θέλει, πηγαίνοντας από τη μελωδία στην ακρότητα με μεγάλη ευκολία ενώ οι υπόλοιποι, άπαντες και άπασες βιρτουόζοι και βιρτουόζες, αντιστοίχως, επιδίδονται σε ένα πραγματικό show τεχνικού και “out of the box” παιξίματος, ό,τι πρέπει για τις εξίσου “out of the box” συνθέσεις που απαρτίζουν το “Scarabaeus”.
Ακόμη, ενδιαφέρουσα είναι η στιχουργική αντίληψη της μπάντας, με ένα περίπου αόριστο concept περί «τραυμάτων», άρα, λογικά, δύσκολων εμπειριών και καταστάσεων, να συνοδεύει το ηχητικό τούτο πανηγύρι τεχνοκρατικού μετάλλου. Το artwork της μπασίστριας Connie Wang είναι εξαιρετικό (και χαοτικό) και η παραγωγή του Keith Merrow στα Merrowsound Studios του Portland, αψεγάδιαστη. Ο ήχος είναι εξαίσιος, φυσικός και «γεμάτος» όσο πρέπει, βγάζοντας μια τρομερή δυναμική, ειδικά τα τύμπανα… ακούστε τα τύμπανα! Μου θύμισε το ηχοτοπίο του φετινού δίσκου των TRIUMPHER.
Είμαι σίγουρος ότι και οι ίδιοι οι LIVIDUS γνωρίζουν την ιδιαιτερότητα της μουσικής τους. Πως τα τραγούδια τους θα εκτιμηθούν από συγκεκριμένο ακροατήριο. Και δε δίνουν δεκάρα για αυτό, προκειμένου να εκφραστούν όπως θέλουν, όπως τους «βγαίνει από μέσα τους». Τέτοιους καλλιτέχνες λοιπόν, με όλη την έννοια του όρου, τους παραδέχομαι και τους βγάζω το καπέλο. Και προτείνω σε όσους λάτρεις του πραγματικού progressive αλλά και του ευρύτερου ακραίου ήχου θέλουν το metal τους αλλόκοτο, να κοιτάξουν κατά δω.
Ο βαθμός θα είναι αυστηρός, αλλά στο τέλος της ημέρας, δεν έχει και καμία ιδιαίτερη σημασία… Ο πήχης τοποθετήθηκε ψηλά, οι απαιτήσεις γίνηκαν πολλές με την πρώτη!
(8 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: LYNX
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Trinity of suns”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Dying Victims Productions
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Amy Zine – Φωνητικά, Synthesizer
Tim Künz – Κιθάρα, Synthesizer
Ioannis Athanasiadis – Κιθάρα, φωνητικά
Phil Helm – Μπάσο
Franz Fesel – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Facebook
Dying Victims bandcamp
Instagram
Spotify
YouTube
Καιρό είχα να ακούσω/μάθω νέα των LYNX, της heavy rock/vintage/retro μπάντας του γνωστού μας από τους BLIZZEN και τους VULTURE, Marvin Kiefer. Μόνο που ο πάλαι ποτέ ιδρυτής της, έχει από πέρυσι που δε βρίσκεται πια στις τάξεις της. Να μια ακόμη περίπτωση που ο mastermind αποχωρίζεται το «πνευματικό του τέκνο» και αφήνει στα υπόλοιπα μέλη την εφεξής πορεία του. Τα οποία (μέλη), βρίσκουν τον αντικαταστάτη του άλλοτε αρχηγού τους, στο πρόσωπο του Γιάννη Αναστασιάδη, συμπατριώτη μας από τη Γερμανία.
Οι Γερμανοί λοιπόν, κυκλοφορούν το δεύτερό τους άλμπουμ, με τίτλο “Trinity of suns”, περίπου πέντε χρόνια μετά το “Watcher of skies”, που είχε κυκλοφορήσει από τη No Remorse Records. Κι όπως τότε είχα εκφράσει την έκπληξή μου για το γεγονός ότι η No Remorse προέβη σε μια vintage heavy rock κυκλοφορία, έτσι εκπλήσσομαι σχετικά και με τη μεταγραφή της μπάντας στη Dying Victims Productions. Όπως και να το κάνουμε, όχι η πρώτη εταιρεία που έρχεται στο νου, όταν μιλάμε για τέτοιον ήχο, δίχως αυτό να το λέω ως αρνητικό. Μαζί με τον Αναστασιάδη, επίσης, ντεμπουτάρει στουντιακά και η Amy Zine, στον ρόλο που την είχαμε δει στο Up the Hammers Festival, το 2024.
Το εξώφυλλο του “Trinity of suns”, δίνει την πρώτη θετική εντύπωση, στα χνάρια του αντιστοίχου του “Watcher of skies”. Ωραίο σχέδιο, ωραία χρώματα, ένα ταιριαστό με τη μουσική, sci-fi concept. Η δεύτερη θετική εντύπωση, έρχεται από την παραγωγή. Το “Trinity of suns” είναι ένα ακόμη άλμπουμ που έχει ηχογραφηθεί live στο studio, για να τονιστεί όσο γίνεται η vintage δυναμική του. Φυσικά, αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην κρύβονται οι όποιες αστοχίες, αλλά μπράβο στη μπάντα που το τολμά και θέλει να δείξει στον κόσμο τις πραγματικές της δυνατότητες.
Ως προς τη μουσική, οι LYNX βγάζουν πολύ μπροστά τα νέα μέλη, στηρίζονται σε αυτά, κάνουν ξεκάθαρο πως θα αποτελούν το ηγετικό δίδυμο του group. Ο Αναστασιάδης εναλλάσσεται στο μικρόφωνο με την Zine και σίγουρα θα δημιουργούσαν μια πολύ ωραία αντίθεση, αν η Amy βοηθούσε περισσότερο με τις ερμηνείες της. Η κοπέλα έχει ωραία χροιά, αλλά θέλει οπωσδήποτε αρκετή δουλειά στο τεχνικό μέρος. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούγονται «στραβοπατήματα» από πλευράς της, γεγονός που καθίσταται ακόμη εντονότερο μιας και όλα είναι ηχογραφημένα “live”.
Και είναι όντως κρίμα να μπαίνουν τέτοια «αυτογκόλ» και να χάνονται πόντοι με τέτοιον τρόπο, όταν τα καινούργια τραγούδια, ως ιδέες, είναι έξοχα. Ειδικά η δουλειά που έχει γίνει στις κιθάρες και κατ’ επέκταση στις μελωδίες τους, είναι πάρα πολύ καλή. Όσο για το κομμάτι που ξεχωρίζει, αυτό είναι το “Seven days of darkness”, όχι λόγω αξίας, αφού όλα είναι ισάξια, αλλά λόγω ύφους: Folk τραγούδι που να αγγίζει την Dark country/Dark Americana, δεν περίμενα να ακούσω από τους LYNX!
Στην παρουσίαση του “Watcher of skies” είχα γράψει πως «αν βοηθούσε και λίγο περισσότερο ο Marvin Kiefer στα φωνητικά, το τελικό καταστάλαγμα θα ήταν ακόμη πιο ‘πλούσιο’». Τώρα θα γράψω πως το ίδιο, ισχύει για την Amy Zine. Πάντως, το “Trinity of suns” είναι καλύτερο του προκατόχου του, είναι ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση για τους LYNX κι όσοι εξ ημών ενθουσιαζόμαστε με γκρουπ σαν τους TANITH, HORISONT, HALLAS και NIGHT, οφείλουμε να το ακούσουμε. Το συγκρότημα (δείχνει να) έχει περγαμηνές.
(7,5 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: TOXIKULL
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Turbulence”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Dying Victims Productions
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Lex Thunder – Φωνητικά, κιθάρα
Michael Blade – Κιθάρα
Infernando – Μπάσο
Tommy 666 – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Official site
Dying Victims Productions Bandcamp
Toxikull Bandcamp
Facebook
Spotify
Tidal
Deezer
YouTube
Αν και έχουν μόνο μια δεκαετία ύπαρξης, οι Πορτογάλοι TOXIKULL είναι αρκετά ενεργοί σε αυτό το χρονικό διάστημα, καθώς το “Turbulence” είναι ήδη το τέταρτο άλμπουμ τους. Ξέρετε, υπάρχουν περιπτώσεις που, ακούς ένα άλμπουμ που ενώ δεν είναι κάτι το συγκλονιστικό, πιάνεις τον εαυτό σου να το ακούς ξανά και ξανά, πολύ απλά γιατί περνάς καλά βρε αδερφέ! Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει το “Turbulence”.
Δεν θα ακούσετε πράγματα που δεν έχετε ξανακούσει, μελωδικό ως επί το πλείστο heavy metal που έχεις τις ρίζες του σαφέστατα στους JUDAS PRIEST αλλά λοξοκοιτά και στην απέναντι μεριά του Ατλαντικού, και συγκεκριμένα στους LIZZY BORDEN. Με βάση λοιπόν αυτά τα δεδομένα, το “Turbulence” είναι γεμάτο από πολύ όμορφες μελωδίες καθαρόαιμου heavy metal με solos και ρεφραίν που καρφώνονται στο μυαλό και δυνατά, στακάτα riffs.
To “Turbulence” ακολουθεί πιστά την πεπατημένη των δίσκων που αγαπήσαμε από τη δεκαετία του 80, φέρνοντας μια αίσθηση νοσταλγίας, χωρίς όμως να ακούγεται τετριμμένο. Και σε αυτό, φυσικά, παίζουν ρόλο οι συνθέσεις. Τα πολύ δυναμικά “Midnight fire” και “Blessed by the night” ξεχωρίζουν από το πρώτο κιόλας άκουσμα με την ορμητικότητα τους. Πολύ ιδιαίτερες στιγμές επίσης το μελαγχολικό “ Dragon magic” αλλά και η μπαλάντα “Dying star” που φανερώνουν μια πιο ευαίσθητη πλευρά των Πορτογάλων. Είναι όμως οι δισολίες που κλέβουν την παράσταση, σε κομμάτια όπως το ομώνυμο ή το “King of the hammer” και τα ανθεμικά ρεφραίν που σε αναγκάζουν να σηκώσεις τη γροθιά στον αέρα, όπως παλιά.
Αν κάτι θα ήθελα επιπλέον, ίσως να υπήρχαν περισσότερα κομμάτια σε λίγο πιο δυναμικό στυλ, στο ύφος των “Midnight fire” και “Blessed by the night”, αν και καταλαβαίνω το σκεπτικό τους να έχουν περισσότερα μελωδικά στοιχεία στη μουσική τους, απλά αυτή είναι η δική μου ταπεινή άποψη. Όπως καταλάβατε, το “Turbulence” δεν ανακαλύπτει τον τροχό. Είναι όμως ένα άκρως διασκεδαστικό, ταξιδιάρικο άλμπουμ, ιδανικό για οδήγηση με το αυτοκίνητο. Σκοπός του είναι να περάσεις 40 λεπτά από τη ζωή σου ανέμελα και όμορφα και αυτό, διάολε, τα καταφέρνει περίφημα!
(7,5 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
