"/>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “No heavy petting” – U.F.O.
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1976
ΕΤΑΙΡΙΑ: Chrysalis
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Leo Lyons
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Phil Mogg – Φωνητικά
Michael Schenker Κιθάρες
Pete Way – Μπάσο
Andy Parker – Ντραμς
Danny Peyronel – Πλήκτρα
Μιλώντας κανείς για τους UFO πρέπει να κάνει μια παραδοχή γενναία. Είναι μια από τις τρείς κορυφαίες hard rock μπάντες των 70s, αν όχι η κορυφαία. Αμιγώς hard rock. Ούτε classic rock, ούτε metal. Μαζί με τους THIN LIZZY και τους AC/DC ολοκληρώνουν αυτό που λέγεται hard rock. Μην μπερδεύουμε τα πράγματα τώρα με SABBATH, PURPLE ή ZEPPELIN. Αυτοί είχαν και άλλα στοιχεία μέσα στις μουσικές τους. Αλλά αμιγώς hard ήταν οι UFO με την έλευση του Schenker στην μπάντα. Το “No heavy petting” το 1976, που κυκλοφόρησε ανάμεσα στο δυναμικό “Force it” και στο θρυλικό “Lights out”, δίνει την εντύπωση πως πρόκειται για ένα μεταβατικό κεφάλαιο στη δισκογραφία της μπάντας. Το φτωχό υποπίπτει στο φαινόμενο της χαράδρας. Οι χαράδρες όπως γνωρίζουμε βρίσκονται ανάμεσα σε κορυφές. Η μία κορυφή ήταν το “Force it”, η άλλη το επερχόμενο “Lights out”. To “Heavy petting” έτσι βρέθηκε ανάμεσα τους και έτσι η ιστορία το έταξε να ζει στην σκιά τους και ανάμεσά τους. Όμως, γιατί λάμπει από εκεί κάτω; Είναι όχι αρκετά άγριο, αλλά ούτε αρκετά εμπορικό για να αποκτήσει τη μυθολογία των προγενέστερων και μεταγενέστερων επιτυχιών τους. Ήταν όμως η «σκάλα» που θα ανέβαζε την μπάντα και θα της άνοιγε τον δρόμο ώστε να αποκτήσει το status των all time classic συγκροτημάτων. Είναι ο ουσιαστικός ισορροπιστής της ανοδικής τους καριέρας εκείνα τα χρόνια. O δίσκος όπου οι UFO αρχίζουν να επιβεβαιώνουν στον ίδιο τους τον εαυτό (και όχι μόνο) το ότι καθιερώνονται. Όχι απότομα. Όχι θεαματικά.
Ουσιαστικά στο κέντρο αυτής της μετάβασης βρίσκεται ο Michael Schenker, ο οποίος ήταν και είναι ένας κιθαρίστας που έκανε πάντα κάτι παραπάνω από το να παίζει σπουδαία κιθάρα. Είναι ο κιθαρίστας που με τις μελωδίες του, χτίζει ατμόσφαιρα. Και ειδικά στο “No heavy petting” δείχνει να νιώθει λιγότερη ανάγκη για τεχνική αλλά να δίνει περισσότερη έμφαση στη μελωδία, στο συναίσθημα και στη δραματικότητα. Ίσως να ήταν μια περίοδος της ζωής του όπου ένιωσε πλήρη ασφάλεια μέσα στην μπάντα. Στο “Belladonna” είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα, μελαγχολικό, σχεδόν δραματικό, μας αποκαλύπτει με τον πιο απλό τρόπο πως μπορεί να δημιουργήσει ατμόσφαιρα με λίγες μόνο νότες. Είναι για ακόμα μια φορά θαυμαστή η απόλυτη ικανότητά του να ακούγεται λυρικός χωρίς να χάνει την hard rock ένταση. Και αρκετά χρόνια αργότερα θα κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα με επίσης μια μπαλάντα με το “Nightmare”. Και στο “Martian landscape”, άλλο έπος αυτό, αποκαλύπτεται και μια ακόμη πλευρά του παιξίματός του, η πιο ατμοσφαιρική. Αλλά εδώ καθώς όσο ο κιθαρίστας ωριμάζει, το ίδιο συμβαίνει και με ολόκληρη τη μπάντα.
Εδώ η μπάντα σαν σύνολο καταλαβαίνει πλέον ότι μπορεί να φτάσει πολύ πιο μακριά από ότι είχαν ήδη φτάσει. Αντιλαμβάνονται ότι αυτό το άλμπουμ είναι η καμπή που είτε θα τους οδηγήσει τους στόχους τους, είτε θα τους πάει μερικά βήματα πίσω. Για αυτό και πρέπει να κάνουν κάποιες επιλογές. Η παραγωγή του Leo Lyons δίνει μεγαλύτερο χώρο στις μελωδίες, τα refrains αποκτούν πιο arena-friendly χαρακτήρα και τραγούδια όπως το “Natural thing” ή το “Can you roll her” μοιάζουν ήδη έτοιμα για την αμερικανική αγορά που εκείνη την εποχή έδειχνε για πρώτη φορά ανεκτική στο βρετανικό hard rock. Η πρόσληψη για πρώτη φορά, μόνιμου πληκτρά, εν προκειμένω του Danny Peyronel, δείχνει την ωριμότητά τους.
Ε, συγνώμη, αλλά εδώ θα κάνω μια παρέμβαση εάν μου επιτρέπεται. Όταν γίνεται συζήτηση για τους UFO εκείνης της εποχής, σχεδόν όλα περιστρέφονται γύρω από τον Schenker. Κι όμως, μεγάλο μέρος της ταυτότητας της μπάντας οφειλόταν στον Phil Mogg. Κάποιος ας του δώσει μια φορά τα εύσημα επιτέλους. Ο Mogg δεν ήταν θεατρικός frontman. Ήταν όμως αυθεντικό παιδί του πεζοδρομίου, τσαμπουκάς και αυτό το νεύρο το μετέφερε στις ερμηνείες του. Δεν είχε την επιβλητικότητα ενός Ronnie James Dio ή τον αισθησιασμό ενός David Coverdale. Είχε επιβολή όμως. Η δύναμή του βρισκόταν στην αδιάφορη αυτοπεποίθηση, στη βρετανική ειρωνεία και σε μια ατόφια προσέγγιση που έδινε στα τραγούδια των UFO ιδιαίτερο χαρακτήρα. Εδώ αυτή η πλευρά του αρχίζει να ωριμάζει πραγματικά. Στα επιβλητικά “Can you roll her”, “On with the action”, “A fool in love” που είναι γεμάτα νυχτερινή ενέργεια και αστική ατμόσφαιρα τους δίνει εκείνο το συναίσθημα που έκανε τους UFO να ακούγονται πιο γήινοι από πολλές hard rock μπάντες της εποχής. Χωρίς Schenker υπήρξαν UFO, χωρίς Mogg δεν θα υπήρχαν ούτε κατά διάνοια.
Το “Martian landscape”… είναι το αριστούργημα! Το κομμάτι λειτουργεί σχεδόν σαν μεταβατικό όνειρο μέσα στον δίσκο. Για λίγα λεπτά, οι UFO αφήνουν στην άκρη τα riffs και τα ρεφρέν και πάνε σε έναν πιο κινηματογραφικό, πιο διαστημικό κόσμο. Πετάνε στα άστρα για λίγο… Φεύγουν για εκεί που μπορούν να πάνε λίγα συγκροτήματα. Πιθανώς και για αυτό το “Martian landscape” παραμένει ένα από τα πιο θεαματικά αλλά και παρεξηγημένα κομμάτια ολόκληρης της δισκογραφίας των UFO. Πως γίνεται να έχει αγνοηθεί τόσο πολύ αυτό το τραγούδι; Πως γίνεται να το έχουμε αφήσει στην άκρη;
Το 1976 ήταν χρονιά αναταραχής για τη rock μουσική. Το classic rock έχανε τη λάμψη του, το progressive rock έδειχνε κουρασμένο και το punk βρισκόταν ήδη προ των πυλών. Χωρίς ίσως να το συνειδητοποιούν πλήρως, οι UFO άρχισαν κι εκείνοι να αλλάζουν. Αυτά κάνουν “No heavy petting” να ακούγεται σήμερα πιο σημαντικό απ’ όσο φαινόταν τότε. Δεν είναι απλώς ένας ακόμα mid-70s hard rock δίσκος, αλλά είναι ο ήχος μιας μπάντας που ετοιμάζεται να περάσει στο επόμενο επίπεδο. Δεν ήταν ο δίσκος που έκανε τους UFO αθάνατους, είναι όμως ένας υπέροχος δίσκος που τους διεύρυνε τον δρόμο προς το μεγαλείο.
Δημήτρης Σειρηνάκης
