"/>
Μερικές φορές δεν είναι πολύ εύκολο να πρέπει να εκφέρεις άποψη για το νέο δίσκο μίας μπάντας που έχεις αγαπήσει πολλούς δίσκους της μέσα στα (πολλά) χρόνια που έχουν περάσει. Από τη μία σκέφτεσαι αυτούς τους δίσκους, κάποιες συναυλίες, όλα τα άκρως θετικά. Από την άλλη, προσπαθείς να μην σκέφτεσαι τους “αρνητικούς” ας πούμε δίσκους, λιγότερο καλούς, μέτριους, αδιάφορους και το γεγονός πως σου έχουν δείξει πως η συνθετική τους πορεία είναι σταθερά πτωτική τα τελευταία χρόνια. Όσο και να προσπαθείς να εθελοτυφλήσεις.
Ε, αν μπορούσα να εθελοτυφλήσω γι’ αυτό το άλμπουμ, θα το έκανα, αλλά δεν γίνεται. Και το χειρότερο, είναι πως δεν πιστεύω πως εκπλήσσει κανέναν το τελικό του αποτέλεσμα, αφού τα σημάδια υπήρχαν χρόνια τώρα.
Από τη δισκάρα “Hymns of the broken”, έχουν περάσει πλέον 12 χρόνια. Και σε αυτά τα 12 χρόνια, ναι μεν οι Σουηδοί είναι πλήρως παραγωγικοί, έχοντας προσφέρει ακόμα 6 άλμπουμ (συμπεριλαμβανομένου του τωρινού), όμως κάπου εγκλωβίστηκαν τόσο στην επιτυχία του “Hymns…” που τους ξαναέβαλε για τα καλά στο χάρτη μετά την δισκογραφική πτώση που είχαν και τους έδωσε νέα καριέρα, όσο και στην παραγωγικότητα στο βωμό των περιοδειών, με αποτέλεσμα να υπάρχει σοβαρή έκπτωση (μακάρι να ήταν σαν τις μούφες της Black Friday) στο σημαντικότερο πράγμα που μπορεί να προσφέρει μία metal μπάντα: τη μουσική, τα τραγούδια.
Το 15ο (!) παρακαλώ άλμπουμ των EVERGREY λοιπόν, δεν είναι καλό. Προσωπικά πάντα, δεν το περίμενα να είναι καλό με την πορεία που είχαν πάρει και τις δουλειές που κυκλοφορούσαν, οι οποίες με κάθε νέο δίσκο ήταν μέσες άκρες κατώτερες του προηγούμενου. Κάπου όμως το “Theories of emptiness” για κάποιο λόγο μου έδινε μία μικρούλα ελπίδα πως ίσως κάνουν κάποιο comeback (όχι στον έρωτά μας). Βάλε και τον τίτλο “Architects of a new weave” (πολύ ωραίος παρεμπιπτόντως!), βάλε κάτι δηλώσεις, ε, λέω θα το πάνω κάπως αλλιώς. Αμ δε.
Οτιδήποτε ακούμε από το “Hymns…” και μετά, υπάρχει και εδώ. Αυτούσιο. Οι μελωδικές (ειδικά στα κουπλέ) της φωνής, τα σημεία που ξέρεις πως θα “αδειάσει” το κομμάτι, τα πάντα. Και αν κάποιες φορές αυτό δεν είναι κακό, αφού θα πει κάποιος (και ορθώς) πως είναι ταυτότητα της μπάντας, όταν συνοδεύεται από έλλειψη ιδιαίτερης έμπνευσης, γίνεται αρνητικό. Σαν να έχουν μπει σε ένα safe mode και απλά κυκλοφορούν δίσκους για να περιοδεύσουν, ώστε να βγουν τα χρήματα. Δεν μπορείς να κατηγορήσεις μία μπάντα που ζει από τη μουσική γι’ αυτό. Έτσι είναι δυστυχώς η εποχή και οι μπάντες ζούνε από τις περιοδείες και μόνο αυτές, αφού οι πωλήσεις έχουν πιάσει πάτο. Όμως δεν ξέρω από την άλλη, πόσο μπορεί να αντέξει μία μπάντα με τέτοιο σκοπό χωρίς πραγματικά καλές κυκλοφορίες, πηγαίνοντας με τα λάδια προηγούμενων (εξαιρετικών) κυκλοφοριών.
Η παραγωγή είναι πάρα πολύ καλή, πράγμα δεδομένο όταν πίσω από την κονσόλα βρίσκεται ο Adam “Nolly” Getgood των PERIPHERY, ένας από τους κορυφαίους παραγωγούς της εποχής μας. Μοντέρνα, γεμάτη, καθαρή και με όλα να έχουν το χώρο τους. Αλλά δεν φτάνει αυτό.
Στα τραγούδια, το σημαντικότερο δηλαδή, υπάρχει το πρόβλημα. Με εξαίρεση 3-4 που ξεχωρίζουν, όπου η συνταγή λειτούργησε μια χαρά (αλίμονο αν ξέχασαν να γράφουν πολύ ωραία τραγούδια μουσικοί που έχουν αποδείξει πως το έχουν και πολύ μάλιστα), τα υπόλοιπα είναι αδιάφορα. Το “Heaven” για παράδειγμα είναι ένα από αυτά. Up tempo, groove-άτο, ΧΩΡΙΣ να κόβει για να “αδειάσει”. Απορώ πως και δεν είναι στα βίντεο του δίσκου. Αυτό που δικαίως είναι, είναι το “The world is on fire”! Και μετά βάζουμε το “The script” (δεν ξέρω αν τυχαία τα προσωπικά καλύτερα κομμάτια του δίσκου είναι στη μέση, νούμερο 4,5 και 6) και για να κάνουμε τετράδα το “Chains of heaven”. Αυτά! Ακόμα και το “A burning flame” στο οποίο συμμετέχει ο λατρεμένος Mikael Stanne (DARK TRANQUILLITY), δεν… Εν τω μεταξύ, έχεις τον Mikael… χωρίς brutal;; Περίεργη συμμετοχή, που δεν έδωσε κάτι ιδιαίτερο όπως χρησιμοποιήθηκε.
Για να κλείνουμε. Ο δίσκος έχει όλα όσα έχουν οι δίσκοι EVERGREY από το 2014. Απλά κάπου νομίζω έχει κορεστεί υπερβολικά και δεν τους βγαίνει και των ιδίων τόσο καλά. Λογικό αν αναλογιστούμε και το πως πρέπει να έχουν δίσκο κάθε 2 χρόνια, ότι και να γίνει. Δυστυχώς αυτό έχει ρίξει την ποιότητα πολύ όμως και το χειρότερό μου είναι πως δεν έχω πλέον την προσμονή που είχα για νέο δίσκο τους. Μπάντα που γουστάρω φουλ, αλλά…
6 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
