"/>
Tι ορίζεται άραγε επικό; Κάτι φτιαγμένο να δοξάζει αποκλειστικά το παρελθόν; Ή κάτι που πάει κόντρα στους καιρούς και τελικά μένει αναλλοίωτο στο χρόνο. Οι BATTLEROAR είναι η πολεμική κραυγή που αντανακλά το παρελθόν. Αλλά αν περιηγηθείς βήμα-βήμα στα μονοπάτια της μουσικής τους μπορεί να αντικρύσεις κατάματα την ίδια την καθημερινότητα.
Έκτη δισκογραφική δουλειά για τους συμπατριώτες μας οι οποίοι σφυρηλατούν το ελληνικό ατσάλι από την αυγή του 21ου αιώνα. Το “Petrichor” είναι ο έκτος κατά σειρά δίσκος που βρίσκει το συγκρότημα με αρκετά ανανεωμένο line up. Τη θέση του Gerrit (SACRED STEEL) πίσω από το μικρόφωνο, καλύπτει ο Μιχάλης Καρασούλης. Για πρώτη φορά τον ακούσαμε με τους BATTLEROAR στο Rock Hard Festival και πήραμε μια γεύση για το τι θα ακολουθούσε. Στα τύμπανα ο Γιώργος Τσινάνης, κιθάρες ο Ζακ Κοτσίκης και μπάσο ο Λουκάς Λιμπέρτος. Σταθερή αξία ο Κώστας Τζώρτζης στην κιθάρα ο οποίος είναι και η συνθετική ψυχή του συγκροτήματος ενώ στο βιολί διαπρέπει ο Αλεξ Παπαδιαμάντης.
Όπως καταλάβατε το βιολί είναι και πάλι παρόν στις συνθέσεις των BATTLEROAR και ντύνει με τον πιο ιδιαίτερο τρόπο τα κομμάτια του “Petrichor”. Ένας τίτλος με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πετριχώρ είναι η χαρακτηριστική γήινη οσμή που αναδύεται από το έδαφος όταν πέφτουν οι πρώτες σταγόνες βροχής μετά από ξηρασία. Θα μπορούσε να σηματοδοτεί την επιστροφή του συγκροτήματος μετά από τόσα χρόνια καθώς ο προηγούμενος δίσκος κυκλοφόρησε το 2018. Πριν την πανδημία. “Πετριχώρ” είναι μια σύνθετη λέξη από το «πέτρα» και «ιχώρ». Το χρυσό υγρό που έρεε στις φλέβες των θεών. Τίτλος απόλυτα αντιπροσωπευτικός για το δίσκο παρόλο που δεν υπάρχει ομώνυμο κομμάτι. Περιλαμβάνει τόσο το λυρισμό που διέπει ορισμένες συνθέσεις όσο και την επική ένταση που αποπνέουν κάποιες άλλες. Την αίσθηση αυτή την αντιλαμβάνεται έντονα ο ακροατής σε ένα από τα highlights τραγούδια του άλμπουμ “The earth remembers the rain forgives.” Αν και το άλμπουμ δεν είναι concept με την αυστηρή χρήση της λέξης ο αφηγηματικός του πυρήνας αποτελείται από την έννοια της εξιλέωσης.
O δίσκος μπαίνει με το εισαγωγικό “Last Mythkeeper” που χτίζει ατμόσφαιρα με την επική αφήγηση την οποία εκτελεί ο ίδιος ο Κώστας Τζώρτζης. Οφείλω να ομολογήσω ότι εξεπλάγην από την άριστη αγγλική προφορά του και από την στιβαρή εκφορά του λόγου. Αμέσως μετά ξεχύνεται το “Missing note” που ήταν και ένα από τα lyric video του συγκροτήματος. Μας είχε ανοίξει την όρεξη για τα καλά όταν κυκλοφόρησε. Tα κομμάτια στο δίσκο δεν ακολουθούν ιδιαίτερα γραμμικές δομές. Αντίθετα δημιουργούν ένα αφηγηματικό πλέγμα με άλλοτε πιο έντονες ταχύτητες και άλλοτε πιο αργόσυρτα σημεία. Παρότι το άλμπουμ σε μαγνητίζει από την πρώτη κιόλας φορά, χρειάζεται αρκετές ακροάσεις για να μπορέσεις να ξετρυπώσεις το συνθετικό πλούτο που κρύβει. Είναι σα να ανοίγει η πύλη και να περιηγείσαι σε ατέρμονα μονοπάτια μέχρι να ακούσεις την τελευταία νότα. Και πάλι από την αρχή.
Η δουλειά που έχει γίνει σε στιχουργικό επίπεδο είναι αριστοτεχνική. Θα πιάσω σαν παράδειγμα τα δύο τραγούδια που κυκλοφόρησαν σε lyric video. Το “Missing note” και το “What is best in life”. To “Μissing note” είναι ένας ύμνος στο ιερό δισκοπότηρο της έμπνευσης που αναζητούν όλοι οι καλλιτέχνες αλλά και ένας φόρος τιμής στην επιμονή όταν θες να φτάσεις στις απάτητες κορυφές. Η διαρκής αναζήτηση για πράγματα άπιαστα που συχνά σου δίνουν κίνητρο για να συνεχίσεις. Στο “What is best in life”, παίρνουν την εμβληματική ατάκα που είναι συνυφασμένη με τον Κόναν αλλά δίνουν τη δική τους επέκταση. Τις σκέψεις εκείνου που πολεμάει. Ποιο είναι τελικά το ζητούμενο. Οι κραυγές των εχθρών που σέρνονται μπροστά σου όπως λέει ο Κόναν ή όλα τα ιδανικά για τα οποία πρέπει να παλέψεις στο τέλος.
Ειδική μνεία στο κομμάτι “The earth remembers the rain forgives” που αναφέρθηκε και παραπάνω. Έχει έναν λυρισμό που μαγεύει. Από τα κομμάτια που επίσης αγγίζουν ευαίσθητες χορδές είναι το “Chaosbane”. Οι BATTLEROAR μας δίνουν τη νοητή συνέχεια του τραγουδιού “Dyvim Tvar” από τον μνημειώδη δίσκο τους “Age of Chaos” του 2005. Η μπάντα πετυχαίνει κάτι μοναδικό. Να χρησιμοποιεί την εμβληματική κεντρική μελωδία του “Dyvim Tvar” αλλά αντί να δημιουργείται ένα αναμάσημα μας προσφέρουν ένα ολοκαίνουριο υπερέπος με το βιολί να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια δραματική μουσική αφήγηση βγαλμένη από τους κόσμους του Michael Moorcock.
Οι κιθάρες το μπάσο και τα τύμπανα είναι άριστα παιγμένα και δημιουργούν ένα συμπαγές ηχητικό τείχος. Στα φωνητικά, ο Μιχάλης Καρασούλης επιδεικνύει άριστη τεχνική κατάρτιση και έχει μια φανταστική χροιά. Το σημείο κλειδί όμως είναι η ερμηνεία του. Παρότι οι στίχοι είναι γραμμένοι από τον Κώστα Τζώρτζη οι φωνητικές γραμμές έχουν συντεθεί από Μιχάλη. Δεν επιδίδεται σε μια απλή επίδειξη φωνητικών ικανοτήτων αλλά πιστεύει αυτά που τραγουδάει και τα χρωματίζει με ένα διακριτικό γρέζι. Σε κάποιους θα θυμίσει μια υπόνοια Coverdale αλλά σε αρκετούς το μυαλό μπορεί να πάει και στον πρώτο δίσκο των DOOMSWORD με τον Νightcomer. Και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Στο τέλος της ημέρας όμως το αποτέλεσμα είναι απολύτως μοναδικό και φωνάζει BATTLEROAR με τα φωνητικά να έχουν δικό τους χαρακτήρα και να δίνουν έναν δραματικό τόνο στο συνολικό αποτέλεσμα. Δεδομένου του ότι έχουν περάσει αρκετά βαριά ονόματα από αυτή τη θέση ο Καρασούλης στέκεται επάξια στο ύψος των περιστάσεων.
Η άψογη εκτέλεση των κομματιών και αλλά και η γεμάτη παραγωγή αναδεικνύουν τις συνθέσεις. Με το βιολί να είναι διακριτό αλλά αρμονικά μιξαρισμένο. Επομένως ο δίσκος παραμένει METAL και δεν αλλοιώνεται η δύναμή του από την ατμόσφαιρα.
Όλα αυτά έρχονται να πλαισιωθούν από ένα εντυπωσιακό εξώφυλλο του καλλιτέχνη Mars Triumph aka του ταλαντούχου frontman των TRIUMPHER. Το έργο είναι φιλοτεχνημένο στο χέρι σε digital γραφίδα. Σαν ψηφιακή ελαιογραφία δηλαδή. Το μοτίβο της μάχης που πρωταγωνιστεί παραδοσιακά στα περισσότερα εξώφυλλα των BATTLEROAR από την αρχή της πορείας τους, υπάρχει και εδώ αλλά αυτή τη φορά δίνεται έμφαση στο πρόσωπο. Στον πολεμιστή ο οποίος είναι σε πρώτο πλάνο γονατιστός αποζητώντας την εξιλέωση μέσω της βροχής. Αυτό είναι άλλωστε και το κεντρικό νόημα ολόκληρου του “Petrichor”. Η μπάντα επιλέγει να μιλήσει για μάχες όχι μόνο στο πεδίο με σπαθιά και ασπίδες. Αλλά και στην ψυχοσύνθεση του καθενός μας. Και αυτό είναι που κάνει το επικό metal διαχρονικό.
Σε μια εποχή χάους, τεχνητής νοημοσύνης και γενικευμένου παροξυσμού οι BATTLEROAR μας προσφέρουν μια βαθιά ανθρώπινη και συνθετικά ώριμη δουλειά. Με γενναίο λυρισμό και ταπεινό ηρωισμό.
8 / 10
Άρης Λάμπος
