"/>
Ακούς την εισαγωγή του “The Tempter” και είσαι σίγουρος πως θα ακούσεις ένα χαρακτηριστικό, αργόσυρτο doom metal τραγούδι… Λάθος σου! Το shock της up-tempo συνέχειας είναι μεγάλο και το ότι το «πάρε δώσε» μεταξύ αργών και γρήγορων στιγμών, συνεχίζεται σε όλη τη διάρκεια του δίσκου, το κάνει ακόμη μεγαλύτερο! Επιθετικά riffs, το ίδιο εφιαλτικά σε οποιοδήποτε tempo, έντονο groove από το μονολιθικό rhythm section (ο Olson πάντως, δε διστάζει να χρησιμοποιήσει και δίκαση), leads σκέτα λεπίδια, όλα πλαισιώνουν ιδανικά τον μακαρίτη πια Eric Wagner που εκτοξεύει πύρινους θρησκευτικούς λόγους δεξιά κι αριστερά, προς πάσα έναν παραλήπτη.
Τους TROUBLE αν τους ακούσεις μια φορά, δε γίνεται να τους μπερδέψεις με καμία άλλη μπάντα. Δεν είναι μόνο ο μοναδικός τους ήχος που το κάνει αυτό, είναι και τα καταπληκτικά φωνητικά του Wagner, αν και ο ίδιος ποτέ δεν συγκαταλέχθηκε στις άρτιες, εξωπραγματικές φωνές που «βγήκαν» από το rock και το metal. Δεν ήταν άλλωστε. Ήταν όμως τόσο χαρακτηριστικός… Σαν εσχατολογικός προφήτης, που κηρύττει την οργή του Θεού προς όλους τους αμαρτωλούς της Γης. Το έχω ξαναπεί, αν μπορούσαμε να ακούσουμε την φωνή των καταραμένων και καταδικασμένων σε αιώνιο μαρτύριο στα βάθη της Κόλασης να μας προειδοποιούν για την κατάληξη των ανομιών της Ανθρωπότητας, τη φωνή του Wagner θα ακούγαμε!
Στους στίχους τους, οι TROUBLE, εμπνέονται από διάφορα θεολογικά κείμενα (Ευαγγέλια, Επιστολές, Αποκάλυψη) κι όταν δεν στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις, χρησιμοποιούν αυτούσια εδάφια από αντίστοιχες πηγές (Βίβλος – έκδοση της Εκκλησίας της Αγγλίας, 17ος αιώνας), κάτι που ανεβάζει κατά πολύ το επίπεδο των γραπτών τους και τους χαρίζει περισσότερη βαρύτητα. Μην περιμένεις βαθιά νοήματα και ποιητική προσέγγιση, οι Αμερικανοί δεν είναι δα και FATES WARNING, υπάρχει όμως ποιότητα, μέσα στην απλότητά τους.
“Troubled is the world, Evil in the air
God is here to help, when Satan casts despair!”
Η Metal Blade όλο αυτό το ονόμασε “white metal”, για να εκδηλωθεί όχι η αντίθεση, αλλά περισσότερο ένα «αντίβαρο» προς το black metal, του οποίου το πρώτο κύμα είχε ήδη εμφανιστεί με «θόρυβο» στα πράγματα. Αυτό έβρισκε αντίθετο το ίδιο το συγκρότημα, καθώς θεωρούσε χαζό κάτι τέτοιο, μολονότι ήθελε κι αυτό να αντιταχθεί στο όλο «σατανικό» image που κυριαρχούσε τότε στο heavy metal. Το «αστείο» εν τω μεταξύ, είναι πως τούτο το album είναι πιο «κακό» και «πνιγηρό» ηχητικά, από αρκετά υποτιθέμενα «σατανικά» εκεί έξω.
Όπως και να ’χει όμως, από όποια πλευρά και να το δει κανείς, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει: Το “Psalm 9” είναι ένα πραγματικά ΤΕΡΑΣΤΙΟ, σε καθαρά μουσική αξία μα και ιστορικότητα, album. Ένα μουσικό κειμήλιο που «κοσμεί κάθε ενημερωμένη δισκοθήκη», όπως έλεγαν κάποτε οι διάφοροι «λόγιοι».
Δημήτρης Τσέλλος
