"/>
O συνθετικός οίστρος της μπάντας εκείνη την περίοδο, αλλά και το πόσο άνετα ένιωθαν με αυτόν τον πειραματισμό, φάνηκε και στο EP που ακολούθησε, το “Black winter day”, το οποίο περιέχει δύο κομματάρες, τα “Moon and sun” (part I και II), όπου ειδικά το “II” είναι φανταστικό. Προσπερνάω τη διασκευή στο “Light my fire” των THE DOORS (που ήταν και bonus στο δίσκο), γιατί προσωπικά δεν μου άρεσε ποτέ πέραν του αρχικού χαβαλέ ακούγοντάς την, αλλά ήταν και δείγμα της διάθεσης της μπάντας και καλά έκαναν εννοείται. Ο πειραματισμός όμως, τότε, ήταν το βασικότερο χαρακτηριστικό των AMORPHIS. H αρχή έγινε με το “Tales”, αλλά και η συνέχεια ήταν εντυπωσιακή, στο πως εξελισσόταν η μπάντα δίσκο με δίσκο, ασχέτως των προσωπικών γούστων του καθενός μας. Η τριάδα “Tales”, “Elegy”, “Tuonela” (το “Am universum”, όσο δισκάρα και αν είναι, που είναι, δεν απέχει τόσο από το “Tuonela” όσο τα άλλα τρία μεταξύ τους), είναι απόδειξη μίας μπάντας με έμπνευση δίχως περιορισμούς και με όραμα. Και τους έβγαινε και σε απόλυτο βαθμό, πάντα προσωπικά μιλώντας.
Εμπορικά, το “Tales…” δεν έκανε καμία εκτόξευση, ούτε έκανε τους AMORPHIS μεγάλους και τρανούς. Πραγματικά μεγάλη (για τα δεδομένα της), έγινε η μπάντα στο σήμερα και με σταθερά βήματα από το “Under the red cloud” και μετά (με εκτόξευση στη μέλισσα), αφότου στην ουσία επέστρεψαν δυναμικά, μετά από διάφορες αναταραχές. Όμως, αυτό που έδωσε, είναι ένα status μίας μπάντας που παίζει ωραία μουσική, το ψάχνει χωρίς συμβιβασμούς και βγάζει ποιοτικές δουλειές. Και πολλά μάτια (όχι του Sauron) στράφηκαν προς τα εκεί, αρχής γενομένης με αυτόν το δίσκο.
Το ”Tales from the thousand lakes” είναι ένας δίσκος μαγικός. Είναι η αρχή (άντε, από τις αρχές αφού τότε βγαίνανε πράγματα παράλληλα και πολύ κοντινά σε ημερομηνίες) του λεγόμενου melodic doom/death metal. Είναι doom/death, είναι λυρικό, είναι μελωδικό, έχει φουλ ποικιλία και σε tempο και σε επιρροές, είναι ψυχεδελικό (“To father’s cabin” ένα απλό παράδειγμα), είναι progressive με την έννοια του διαφορετικού/προοδευτικού/πειραματικού (όχι με αυτήν του κάνω σεμινάρια για μουσικούς), είναι metal, είναι rock, είναι ένας αχταρμάς ξεχωριστών επιρροών 5 μουσικών που είχαν και κοινούς παρανομαστές φυσικά, που για κάποιο λόγο λειτούργησε εξαιρετικά! Και είναι δίσκος προπομπός και σημείο αναφοράς για πολλές μπάντες αντίστοιχου ήχου ή ακόμα και παρεμφερών. Ένα concept άλμπουμ που προσωπικά αδίκως δεν μπαίνει σε λίστες με κορυφαία concept άλμπουμ της μουσικής μας. Δεν έχει τη λάμψη, την εμπορικότητα και την αναγνωρισιμότητα άλλων κορυφαίων concepts, αλλά έχει την ουσία.
Μωρή μπαντάρα, μωρή δισκάρα!!!
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
