ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Remnants of war” – HELSTAR
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1986
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Combat Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Randy Burns
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – James Rivera
Κιθάρες – Larry Barragán / Robert Trevino
Μπάσο – Jerry Abarca
Drums – René Luna
Το “Remnants of war” είναι και ταυτόχρονα δεν είναι, ένας υποτιμημένος δίσκος. Είναι γιατί εάν η κουβέντα φτάσει στους HELSTAR, την συζήτηση θα μονοπωλήσουν τα “Nosferatu” και “A distant thunder”. Δεν είναι γιατί πρόκειται για ένα US Power διαμαντάκι το οποίο είναι αψεγάδιαστο από την αρχή μέχρι το τέλος, αρκεί να φτάσει ο λόγος μέχρι αυτό. Οι Τεξανοί γενικότερα βέβαια πιστεύω πως δεν έχουν λάβει την αναγνώριση που τους αξίζει, τη στιγμή που τους θεωρώ ως την αφρόκρεμα του κλασικού μεταλλικού ήχου.
Προερχόμενοι από το “Burning star” το οποίο σύστησε τη μπάντα και έδωσε δύο μεγάλα hits (το ομώνυμο + “Run with the pack”), στην δεύτερή τους προσπάθεια, οι HELSTAR σημειώνουν βήματα προόδου σε αρκετούς τομείς. Άλλαξαν κάποιες συνθήκες ξεκινώντας από το line-up. Από το ντεμπούτο μένουν μόνο οι Rivera και Barragan, για να συμπληρωθεί η ομάδα από τους Trevino, Abarca, Luna, με τους δύο πρώτους να γίνονται πολύ σημαντικά μέλη για την μπάντα δηλώνοντας το παρόν στους πιο σημαντικούς σταθμούς της δισκογραφίας τους. Η παραγωγή δέχεται επίσης μεγάλη αναβάθμιση στα χέρια του Randy Burns, ο οποίος ήταν στο τιμόνι σε δουλειές των MEGADETH, DARK ANGEL και DEATH. Ο ήχος είναι πιο σφιχτός και τολμώ να πω πως ακόμα και σήμερα, ακούγεται πολύ ευχάριστα.
Το μεγαλύτερο ατού βέβαια είναι το συνθετικό κομμάτι, το οποίο βλέπει τους HELSTAR να εμπλουτίζουν το κλασικό τους παίξιμο με speed πινελιές. Δεν παίζουν με χαλασμένα φρένα μιας και ένα από τα highlights του δίσκου είναι το πιο mid tempo “Evil reign”, αλλά ακόμα και σε αυτή την συνθήκη η μουσική διατηρεί την αιχμηρότητά της, δημιουργώντας άπλετα ανοίγματα για headbanging. Υπάρχει περίσσεια ενέργεια σε όλες τις συνθέσεις, η οποία είναι χειμαρρώδης και ξεσηκωτική, κάτι που δεν αφήνει περιθώρια σε κακές στιγμές. Μπορεί ας πούμε να μην γίνεται ούτε μία αναφορά στα “Conquest” και “Destroyer”, το οποίο είναι πιο πολύ κομπλιμέντο για την υπόλοιπη δισκογραφία, παρά μειονεκτική τοποθέτηση για τα ίδια. Ειδικά για το δεύτερο, το οποίο έχει ένα αποστομωτικό τελείωμα. Υπάρχουν τραγούδια με λίγο καλύτερη τύχη μιας και το “Suicidal nightmare” με τη δολοφονική γέφυρα και το “Face the wicked one” ηχογραφήθηκαν ξανά στα πλαίσια του “Sins of the past”. Για να φτάσουμε στο “Angel of death”, το οποίο εκτός από τα καλύτερα δείγματα γραφής του US Power Metal, είναι και ριγμένο μιας και θα έπρεπε να παίζεται ΠΑΝΤΑ live, κάτι που δυστυχώς δεν συμβαίνει.
Για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα, η μπάντα είχε στο οπλοστάσιό της κάποια πολύ δυνατά όπλα. Συγκεκριμένα, ο Larry Barragán είναι ένας πραγματικός riffmaster, κάτι που αποδεικνύει περίτρανα μέχρι και σήμερα σε κάθε δημιουργική επιστροφή. Σε συνδυασμό με τον Rob Trevino, οδηγούμαστε σε μία κιθαριστική δουλειά η οποία εντυπωσιάζει ακόμα χωρίς να ακούγεται παλιομοδίτικη, πόσο μάλλον για όταν κυκλοφόρησε. Και ειδική μνεία πρέπει να γίνει σε έναν από τους top 3 αγαπημένους μου τραγουδιστές, τον ανεπανάληπτο James Rivera. Έχει μία θεσπέσια χροιά στα καθαρά φωνητικά, ενώ ανεβαίνει με μαεστρία στις τσιρίδες, σε μία ερμηνεία αντίστοιχης συνομοταξίας του Halford. Σε αυτόν τον δίσκο βρίσκεται σε πολύ πρώιμο στάδιο που τον κάνει να ακούγεται διαφορετικά απ’ ό,τι τον έχουμε συνηθίσει, ενώ δεν έχει φανερώσει ακόμα όλες τις τεχνικές που μπορεί να κάνει, αλλά αυτό δεν άρει το γεγονός ότι είναι κορυφαίος ερμηνευτής. Είναι λοιπόν πολύ ευτυχές το γεγονός ότι υπάρχει και το ανάλογο υλικό που είναι ικανό να στηρίξει και να αναδείξει τις ικανότητές του.
Για να κλείσω όπως ξεκίνησα, οι HELSTAR κερδίζουν σίγουρα την ψήφο μου ως την πιο υποτιμημένη μπάντα που ξέρω, αλλά τουλάχιστον κάποιοι δίσκοι τους χαίρουν έστω και λίγο μιας ευρείας αναγνώρισης. Το πόσο απαρατήρητο περνάει το “Remnants of war” όμως σαν σύνολο είναι σίγουρα κάτι που δεν μου κάθεται καλά, επομένως στα 40 του χρόνια, πιστεύω ήρθε η ώρα να του δοθεί μια ευκαιρία από κόσμο που δεν είχε την τύχη να συναντηθούν οι δρόμοι τους όλα αυτά τα χρόνια. Όσοι πάλι ξέρουν περί τίνος πρόκειται, πιστεύω έχουν ήδη πατήσει το play και αυτή τη στιγμή βγαίνει το “Unidos por tristeza” από τα ηχεία, πριν μπει το ομότιτλο να τα γκρεμίσει όλα.
ΥΓ1: Μπορούμε να συμφωνήσουμε πως έχει ένα από τα χειρότερα εξώφυλλα στην ιστορία;
ΥΓ2: Δεν θα ξεχάσω πριν από πολλά χρόνια τον καημένο υπάλληλο του Metropolis που δεν είχε ιδέα από Metal, και εγώ τον ρώταγα αν στο άλμπουμ τραγουδάει ο James Rivera μιας και δεν ήμουν σχετικός εκείνη την περίοδο. Ανοίξαμε λοιπόν το CD επιτόπου και είδα ότι τραγουδάει ένας Bill Lionel, που στην πραγματικότητα ήταν ο James. Δεν το ήξερα, επειδή ντρεπόμουν αγόρασα το CD παρόλα αυτά, αλλά όταν το έβαλα να παίξει χάρηκα ακούγοντας τον αγαπημένο μου τότε τραγουδιστή.
Παύλος Παυλάκης
