"/>
Ακόμα θυμάμαι τον ντόρο και τον κακό χαμό που είχε δημιουργήσει το εμβληματικό ντεμπούτο των Σουηδών black / thrashers BEWITCHED, το “Diabolical desecration” που έσκασε σαν βόμβα το μακρινό 1996. Η συνέχεια όμως δεν ήταν το ίδιο αναμενόμενη καθώς, πέραν του δεύτερου άλμπουμ τους, του εξαιρετικού “Pentagram prayer” που κυκλοφόρησε έναν χρόνο αργότερα, τα υπόλοιπα τρία άλμπουμ που ακολούθησαν δεν στέκονταν στα ίδια υψηλά επίπεδα, και μοιραία οδήγησαν τη μπάντα στη λήθη. Προσοχή, στη λήθη και όχι στη διάλυση καθώς οι Σουηδοί δεν δήλωσαν ποτέ ανενεργοί. Φτάνουμε στο σήμερα, όπου, εντελώς ξαφνικά, 20 χρόνια μετά την τελευταία τους κυκλοφορία και 30 από το ντεμπούτο τους, οι BEWITCHED επιστρέφουν με νέο, έκτο άλμπουμ. “Diabolical death mass” ο τίτλος του και καταλαβαίνει κανείς τη σύνδεση που προσπαθούν να κάνουν με τα “Diabolical desecration”. Πάμε να δούμε λοιπόν πώς έχουν τα πράγματα εδώ και αν άξιζε η αναμονή μετά από μια εικοσαετία.
Αρχικά να θυμίσω εδώ ότι οι BEWITCHED ήταν πρωτοπόροι στην αναβίωση του retro black thrash ήχου, με έντονα heavy metal στοιχεία. Οι επιρροές τόσο από ακραίες μπάντες όπως BATHORY, VENOM, CELTIC FROST αλλά και πιο κλασικές όπως MERCYFUL FATE, δεν γινόταν να αφήσουν κάποιο ασυγκίνητο. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται εδώ είναι αν το “Diabolical death mass” καταφέρνει να ικανοποιήσει τις προσδοκίες που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει.
Μετά από μία μικρή εισαγωγή, σκάει το ομώνυμο κομμάτι και… ναι, αυτοί είναι οι BEWITCHED που αγαπήσαμε. Κολασμένο black n’ roll με επιθετικό riff που δεν αφήνει περιθώριο αμφισβήτησης. Οι επιρροές από VENOM και MERCYFUL FATE παραμένουν ισχυρές, όπως άλλωστε σε όλα τα άλμπουμ των BEWITCHED. Το πρόβλημα που είχαν τα τρία άλμπουμ μετά το “Pentagram prayer”, εστιάζει καθαρά στις αισθητά αδύναμες συνθέσεις. Ευτυχώς εδώ δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Με εξαίρεση το, μάλλον αδύναμο, “Vicious and wild”, όλα τα υπόλοιπα κομμάτια τσακίζουν κόκαλα. Riffs που ξερνούν θειάφι και κομμάτια με ενέργεια και πώρωση. Φοβερά φωνητικά από τον Vargher που, όσο και αν μου λείπουν ακόμα τα φωνητικά του Blackheim, οφείλω να ομολογήσω ότι ακούγεται όπως πρέπει. Στους BEWITCHED πάντα έπαιζε και παίζει καθοριστικό ρόλο η διπλή κιθαριστική επέλαση και εδώ οι Vargher και Hellfire επιτέλους ακούγονται πλήρως εναρμονισμένοι στο ηχητικό μακελειό που παρουσιάζουν, κάτι που υστερούσε ελαφρώς στα δύο προηγούμενα άλμπουμ που συνεργάστηκαν. Μπορεί βέβαια να παίζει ρόλο και η εμφανής διαφορά των συνθέσεων αλλά κατά την προσωπική μου άποψη εδώ ακούγονται περισσότερο συμπαγείς. Τα κομμάτια που μου άρεσαν λίγο περισσότερο από τα υπόλοιπα είναι τα “Crossing the Styx” που παίρνει κεφάλια με τη επιθετικότητα του και το “Enforcer of evil” που κλείνει τον δίσκο, απρόσμενα τεχνικό και με μια thrash αύρα που μου έβγαλε μια αίσθηση DESTRUCTION. Από εκεί και πέρα, πιστεύω ότι όλοι οι φίλοι του είδους θα βρουν κάποιο κομμάτι που να ικανοποιεί τις προσδοκίες τους.
Η απρόσμενη επιστροφή των BEWITCHED μετά από 20 χρόνια κρίνεται ως απόλυτα επιτυχημένη. Προσωπικά θεωρώ το “Diabolical death mass” την καλύτερη τους δουλειά μετά τα δύο πρώτα άλμπουμ και έχει όλα τα φόντα να επαναφέρει τους θεότρελους Σουηδούς σε υψηλές πτήσεις, αρκεί βέβαια να εκμεταλλευτούν το momentum και να παραμείνουν ενεργοί. Στο χέρι τους είναι να τα καταφέρουν.
8 / 10
Θοδωρής Κλώνης
