All abooooooooard!
Πολλοί ήταν αυτοί που είχαν πιστέψει ότι ο Ozzy Osbourne μετά την απόλυσή του από τους SABBATH, με την ασταθή του προσωπικότητα, με τα προβλήματα που είχε με το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, ήταν μια τελειωμένη υπόθεση. Δεν ήταν όμως έτσι ακριβώς τα πράγματα και στο μέλλον θα αποδεικνύονταν ακριβώς αντίθετο. Πολλά έχουν ειπωθεί για τα άλμπουμ του Ozzy σχετικά με το ποιοι και πως ήταν υπεύθυνοι για τις συνθέσεις, για τους στίχους, για τις μελωδίες και ακόμα πιο πολλά έχουν συμβεί στα παρασκήνια ανά τα χρόνια, τα οποία πια με τον καιρό έρχονται στο προσκήνιο.
Έτσι και στο πρώτο άλμπουμ που κυκλοφόρησε ο Ozzy εκτός BLACK SABBATH, το “Blizzard of Ozz” έχει πολύ παρασκήνιο και πολύ υλικό. Ας τα πάρουμε λίγο από την αρχή τα πράγματα. Έχοντας φύγει από τους SABBATH ο Ozzy μετα από αρκετές παλινωδίες, αποφάσισε να ξεκινήσει προσωπικά καριέρα έχοντας manager τον Don Arden και ανήκοντας στην Jet Records που άνηκε στον ίδιο άνθρωπο. Ξεκίνησε να κάνει πρόβες στο Stafford στην Αγγλία, παρέα με άγνωστους μουσικούς κυρίως φίλους και γνωστούς του. Παράλληλα ο Bob Daisley έχει αφήσει τους RAINBOW και πάει να δει την συναυλία των GIRL στο Music Machine στο Camden. Εκεί θα συναντήσει τον Arthur Sharp οποίος είναι υπάλληλος της Jet και ακολούθως αυτός θα τον συστήσει στον Ozzy που και αυτός είχε παραβρεθεί στον ίδιο χώρο.
Οι συστάσεις δεν αργούν να γίνουν και στις 14 Νοεμβρίου του 1979 στο σπίτι του Ozzy, οι δύο τους μαζί με τους υπόλοιπους μουσικούς που συνόδευαν τον Ozzy αρχίζουν τις πρόβες. Η αμέσως επόμενη συζήτηση ανάμεσα σε Ozzy και Daisley ήταν πως αν ο πρώτος ήθελε πραγματικά να κάνει ένα restart στην καριέρα τους, θα έπρεπε να έχει μαζί του πολύ ανωτέρου επιπέδου συνεργάτες από τους συγκεκριμένους. Έτσι άρχισε η αναζήτηση με τον Ozzy να τηλεφωνεί στον Arthur Sharp, στην Αμερική και να του αναθέτει την αποστολή να του φέρει τον καλύτερο κιθαρίστα που ήξερε. Τον Randy Rhoads. Ο Ozzy είχε ακούσει για τον Rhoads και γνώριζε ότι ήταν μουσικός κλασσικής παιδείας και καθηγητής κιθάρας παρά το μικρό της ηλικίας του. Με λίγα λόγια ο Randy Rhoads στις 27 Νοεμβρίου ήταν ήδη στην Αγγλία και άρχισαν να δουλεύουν οι τρείς τους παρέα.
Ο drummer ήταν μια πιο δύσκολη υπόθεση που για ένα διάστημα φάνηκε ότι θα την έπαιρνε ο Dixie Lee από τους LONE STAR, αλλά τελικά στις 5 Μαρτίου του 1980 ο Lee Kerslake πήρε την δουλειά.. Οι πρώτες τριβές όμως δεν άργησαν να έρθουν. Η αρχική συμφωνία ήταν για συγκρότημα με το όνομα αυτού να είναι BLIZZARD OF OZZ, μια ονομασία η οποία είχε προταθεί στον Ozzy από τον πατέρα του, όταν πρώτη φορά έφυγε από τους SABBATH. Τώρα έμοιαζε πια σαν ιδανική επιλογή. Οι Rhoads, Daisley και Kerslake μπήκαν στην μπάντα με αυτή την συμφωνία, κάτι όμως που σταδιακά και παρά την έντονη διαφωνία τους τελικά καταστρατηγήθηκε. Σύμφωνα μάλιστα και τον πολύ διάσημο δικηγόρο ειδικευμένο σε θέματα πνευματικών δικαιωμάτων και μουσικών συμβολαίων Steven Machat που εκείνα τα χρόνια εκπροσωπούσε την Jet Records και τα βιβλία του “Gods, Gangsters & Honour” και “The creation of Ozzy from the alters of his Black Sabbath” όχι μόνο είχε συμφωνηθεί να είναι συγκρότημα, αλλά όλη η δημιουργική πλευρά της μπάντας ήταν από την πλευρά των Rhoads, Daisley, και Kerlsake, μιας και ο Ozzy ήταν σε πολύ κακή κατάσταση ακόμα και για να κάνει τα βασικά για την μπάντα του. Μάλιστα και το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τόσο των στίχων όσο και της μουσικής είναι δουλειά των Rhoads, Daisley και Kerslake κάτι που τους οδήγησε τα επόμενα χρόνια, τους δυο τελευταίους, σε έντονες δικαστικές διαμάχες με την πλευρά του Ozzy. Αυτά όμως πολύ αναλυτικά έχουν αναπτυχθεί από τον Κώστα Τσιρανίδη σε σχετικό κείμενο.
Ας αφήσουμε στην άκρη λοιπόν, τι και ποιος, πότε κλπ. και ας πάμε να θυμηθούμε τραγούδια που ακόμα και σήμερα φαντάζουν τόσο μεγαλεπήβολα και επιβλητικά όσο την μέρα που κυκλοφόρησε το άλμπουμ. Γιατί δεν είναι τυχαίο πως κάποια άλμπουμ όπως αυτό εδώ, όπως το “Holy diver”, το “Number of the beast”, το “Defenders of the faith”, το “Perfect strangers” διατηρούν και για πάντα θα διατηρούν μια δυναμική και μια φρεσκάδα που δεν αλλοιώθηκε ποτέ.
The “Blizzard of Ozz” countdown:
- “Dee” (0.49)
Ο Randy Rhoads σε μια μοναχική στιγμή να παίζει με την κλασσική του κιθάρα. Εμπεριέχει μια στιγμή από το “Revelations (Mother Earth)”, μπήκε στο άλμπουμ κατόπιν επιμονής του Ozzy, εφόσον αδικοχαμένος κιθαρίστας ήθελε να συμπεριλαμβάνεται στο “Blizzard of Ozz”. Με τα πενήντα του δευτερόλεπτα μόλις σε διάρκεια, δεν μπορούμε να το κατατάξουμε κάπου αλλού.
- “You lookin’ at me lookin’ at you” (4.14)
Δεν συμπεριλήφθηκε στην πρώτη έκδοση του άλμπουμ, αλλά χρησιμοποιήθηκε ως bonus track. Είναι φανερό το γιατί. Δεν είναι πραγματικά κάτι το ιδιαίτερο, άνετα μπορεί να χαρακτηριστεί ως filler και η πιο μέτρια στιγμή του άλμπουμ. Εφόσον στις επανεκδόσεις το συμπεριλαμβάνεται, το βάζω και εγώ σε αυτό εδώ το άρθρο. Πραγματικά εάν δεν έχει τύχει να το ακούσετε δεν χάνετε και τίποτα, αφού δεν προσφέρει κάτι στην φιλολογία του άλμπουμ. Αν δεν κάνω λάθος, είναι πάντως από τα πρώτα τραγούδια που έγραψαν όλοι μαζί. Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως μια αποτυχημένη προσπάθεια για ένα πολύ radio friendly τραγούδι η οποία δεν πέτυχε.
- “No Bone Movies” (3.52)
Τυπικός metal ήχος των τελευταίων χρόνων των 70s, γεμάτος από τις μελωδικές γραμμές της κιθάρας του Randy Rhoads, μια έξυπνη σύνθεση που μπορεί να ακούγεται λίγο «ως δεύτερη» σε ένα τόσο καλό άλμπουμ, αλλά μόνο άσχημη ή αδιάφορη δεν είναι. Κεφάτο, ρυθμικό, με εξαιρετικά catchy riff, τραγούδι ευχάριστό στο άκουσμα και ο Ozzy δείχνει να διασκεδάζει πολύ την ερμηνεία του, όπως και όλη η μπάντα το παίξιμο της σε αυτό. Γραμμένο για την απέχθεια του Daisley προς τα φιλμ πορνό.
- “Revelations (Mother earth)” (6.09)
Αυτό το τραγούδι θα μπορούσε να είναι το απόλυτο άσμα ασμάτων, αλλά μoυ τα χαλάει. Εκεί που ξεκινά με την απόλυτη μελωδική προσέγγιση, από τις πλέον μελωδικές και μελαγχολικές εισαγωγές όλων των εποχών, έχεις την αίσθηση ότι μένει ανολοκλήρωτο. Μπορεί να είναι η δική μου αίσθηση αλλά κάτι πάντα του έλειπε κάτι για να ανέβει η σύνθεση δυο σκαλιά πιο πάνω. Μοιάζει σαν ξαφνικά να τους στέρεψε η έμπνευση και να μην μπορούσαν να το ολοκληρώνουν. Εισαγωγή, κουπλέ καταπληκτικά αλλά από γέφυρα και ρεφρέν τα κάναμε θάλασσα! Από την άλλη έχει ένα φανταστικό μεσαίο και τελευταίο μέρος με το πιάνο του Airey και το σόλο του Rhoads που και αυτά είναι υποδείγματα σύνθεσης και εκτέλεσης. Ξέρω ότι για πολλούς μπορεί να είναι και το κορυφαίο τραγούδι του “Blizzard of Ozz”, αλλά εγώ έμεινα πάντα με την αίσθηση ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι πολύ ανώτερο, καλύτερο και από το “Mr Crowley”.
- “Steal away (The Night)” (3.30)
Άλλοι θα το είχαν σημαία για μια ζωή, αλλά εδώ ένα πραγματικά καλό τραγούδι σαν το “Steal away (The Night)” δεν βρίσκει χώρο να πάει σε μια καλύτερη θέση από αυτή εδώ. Ιδανικό για οδήγημα, γρήγορος ρυθμός, στιβαρή σύνθεση και αρκετά εμπορική θα έλεγα. Αν το είχαν βγάλει single θα είχε κάνει επιτυχία νομίζω στα Αμερικάνικα FM. Από τα τραγούδια που δίνεις τα εύσημα στον DJ του club εάν το θυμηθεί και το παίξει. Διαμαντάκι με σαφώς ραδιοφωνική κατεύθυνση, ένα μικρό “Shot in the dark”, πριν το “Shot in the dark”.
- “Suicide Solution” (4.18)
Από τα σπουδαία τραγούδια του άλμπουμ, έγινε όμως για αυτό μεγάλη κουβέντα λόγω του δικαστικού αγώνα που ξεκίνησαν οι γονείς του 19χρονου John McCollum, όταν αυτός στις 26 Οκτωβρίου του 1984 αυτοκτόνησε και στο πικ απ του έπαιζε το συγκεκριμένο τραγούδι. Το κατηγορητήριο στηρίχθηκε στην γραμμή των κρυμμένων μηνυμάτων μέσω του τραγουδιού και μάλιστα υποστήριξαν ότι κατά κάποιο τρόπο «εκπέμπεται» το υποσυνείδητο μήνυμα “Get the gun and try it, shoot, shoot, shoot”. Τέσσερα χρόνια αργότερα οι κατηγορίες κατέρρευσαν. Πέρα από όλα αυτά, το τραγούδι είναι χαρακτηριστικό του δυναμικού ύφους της μπάντας και χαρισματική σύνθεση που άντεξε στον χρόνο, με έμφαση πάλι στην μελωδία και τα τρομερά «γεμίσματα» του Randy Rhoads.
- “Goodbye to Romance” (5.35)
Είναι η πλευρά του Ozzy η οποία δύσκολα έβρισκε τρόπο να εκφραστεί μέσα από τον ήχο των SABBATH αλλά εδώ (ειδικά εκείνα τα χρόνια) ξάφνιασε ευχάριστα. Σχεδόν μπαλάντα το “Goodbye to romance” αιχμαλωτίζει εύκολα τον ακροατή με την μελωδική του αφέλεια και την μαγική κιθάρα του Randy Rhoads που γεμίζει κάθε στιγμή του τραγουδιού με πανέμορφους ήχους. Αυτά τα riffs και τα διάχυτα μικρά solo που έκανε, ήταν πραγματικά ανεπανάληπτα. Η ιδιοφυία του Airey για ακόμα μια φορά χρωματίζει ένα τραγούδι της μπάντας και έτσι έχουμε ένα από τα πλέον αγαπημένα τραγούδια του “Blizzard of Ozz” να λάμπει στον χρόνο.
- “Crazy train” (4.53)
“Smoke on the water”, “The trooper”, “Breaking the law”, “Paranoid”, “Satisfaction”, “Sweet child o’ mine”, “Whole lotta love”, τι κοινό έχουν με το “Crazy train”; Για σκεφτείτε λίγο… Όλα αυτά τα τραγούδια έχουν το πιο απλό μυστικό για να μείνουν στην αιωνιότητα. Τα πιο αναγνωρίσιμα κιθαριστικά riff όλων των εποχών! Με το που ακούει ο οποιασδήποτε την πρώτη νότα, ξέρει ποιο τραγούδι είναι. Σπουδαίο πράγματα να σε ξέρει ο άλλος από δυο νότες, που λέει ο λόγος.. έχεις πετύχει το απόλυτο! Και ο Ozzy διαθέτει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, δύο τραγούδια τέτοια στο ρεπερτόριο του! Και έτσι το “Crazy train” έγινε ένα τραγούδι – ατμομηχανή που θα τρέχει αιώνια πάνω στις ράγες του heavy metal. Viva Randy Rhoads! Μόνο και μόνο για αυτό το riff θα του άξιζε μια θέση στο πάνθεον των κιθαριστών! Αυτό, χρειάζεται κάτι άλλο;
1 “Mr. Crowley” (5.02)
Το τραγούδι που χάρη στον Don Airey έχει μια από τις καλύτερες εισαγωγές που έχουμε ακούσει ποτέ, ένα ανατριχιαστικά γοτθικό intro απόλυτα ταιριαστό με το ύφος, το τίτλο και την ατμόσφαιρα του τραγουδιού. Το υπηρετεί απόλυτα. Και όταν μπαίνει η υπόλοιπη μπάντα συγχρονίζεται άριστα και χτίζει το καλύτερο τραγούδι που ερμήνευσε ποτέ ο Ozzy Osbourne. H σύνθεση δίνει τον χώρο και τον χρόνο στον Rhoads να ξεσαλώσει και να γεμίσει τα πάντα με το ηχόχρωμα της κιθάρας του, τα riffs και τα απόλυτα solo του. Ποιος δε μαγεύτηκε από το παίξιμο αυτού του παιδιού στο “Mr. Crowley”; Το Guitar world μάλιστα έχει κατατάξει στην 28η θέση των καλύτερων σόλο όλων των εποχών, το πρώτο σόλο που κάνει ο Randy Rhoads στο τραγούδι. Έτσι έγινε ένα από τα δέκα καλύτερα metal τραγούδια όλων των εποχών! Αποτελεί την κορυφαία στιγμή στο “Blizzard of Ozz”, μια στιγμή που όσο και να προσπάθησε στο μέλλον ο Ozzy να την επαναλάβει, η μυστικιστική αύρα του (σατυρικού) “Mr. Crowley” έμεινε μοναδική και ανεπανάληπτη.
Δημήτρης Σειρηνάκης
